Deuteronomio 7:9

Ang Teksto

Matapos ipaalala ni Moises na hindi dahil sa laki o lakas pinili ng Diyos ang Israel, kundi dahil minahal niya sila at tinupad niya ang pangako sa kanilang mga ninuno, dumating ang kongklusyon: "Kaya kilalanin si Yahweh na inyong Diyos." Siya ang tapat na Diyos, ang nagpapanatili ng tipan at katapatan hanggang sa isang libong salinlahi, para sa mga nagmamahal sa kaniya at tumutupad ng kaniyang mga utos. Isang pangungusap na parang maikling kredo, inilagay sa dulo ng isang mahabang paalala tungkol sa pagtubos mula sa Ehipto.

Ang Puso Nito

Ang salitang "kilalanin" dito ay hindi paanyaya sa pag-iisip lamang. Ito ay utos na tumingin pabalik sa kasaysayan at magbigay ng pangalan sa nakita. Nakita ninyo ang Ehipto, nakita ninyo ang kamay na makapangyarihan, ngayon alamin ninyo kung ano ang ibig sabihin niyon tungkol sa Diyos na iyon. At ang kasagutan ay hindi "siya ay makapangyarihan" kundi "siya ay tapat." Ang kapangyarihan ay nakikita mo sa lahat ng diyos ng mga Canaaneo; ang katapatan, hindi. Ang natatangi kay Yahweh ay hindi na kaya niyang gumalaw, kundi na maaasahan ang kaniyang salita. At pansinin ang sukat: isang libong salinlahi. Sa talata 10, ang paghihiganti ay agad, "sa kanilang harapan." Hindi pantay ang timbangan. Mas mabigat ang awa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang talatang ito ay nakatali sa talata 8: itinubos sila "palabas sa bahay ng pagkakaalipin." Iyan ang hugis ng kaligtasan sa buong Kasulatan, at iyan ang hugis ng ginawa ni Cristo. Hindi siya dumating para turuan tayong umahon sa Ehipto; dumating siya para ilabas tayo. Pero may tahimik na problema sa talata 9. Ang pangako ay para sa "mga nagmamahal sa kaniya at nagpapanatili ng kaniyang mga utos," at alam na alam ng Deuteronomio na hindi ito gagawin ng Israel. Sinasabi mismo ni Moises iyon bago matapos ang aklat. Kaya ang tanong ay hindi kung tapat ang Diyos, kundi kung may sinumang tatayo sa panig ng tao at magmamahal at susunod nang buo. May isa. Si Jesus ang tunay na Israel na umibig sa Ama at tumupad ng utos hanggang sa krus, at sa kaniya hindi nalalaglag ang pangako ng isang libong salinlahi kundi natutupad.

Ang Salamin

May kakaibang bigat ang "isang libong salinlahi" para sa sinumang nag-aalala sa mga susunod sa kaniya. Alam mo ang pakiramdam: ang anak mong tumigil na sa pagsisimba, ang kabataan sa grupo mong pinapalaki ng mga screen na mas malakas magsalita kaysa sa iyo, ang takot na mamamatay ang pananampalataya sa iyong pamilya kasabay mo. Ang talata 3 at 4 ay tungkol mismo doon, sa mga anak na nailalayo. Pero hindi inilagay ni Moises ang pag-asa sa tibay ng pagpapalaki mo. Inilagay niya ito sa tipan ng Diyos na umabot na sa iyo mula pa sa mga ninuno. Hindi ka nagsisimula sa simula at hindi ka rin ang huling tanggulan. Ngayon, kumuha ng papel, isulat ang pangalan ng tatlong tao sa susunod na salinlahi na mahal mo, at ipanalangin silang isa-isa nang malakas, sinasabi sa Diyos ang mismong salitang ito: ikaw ang tapat na Diyos hanggang sa isang libong salinlahi.

Ang Detalye

"Ang tapat na Diyos." Sa Hebreo, ne'eman, mula sa ugat na nangangahulugang matatag, maaasahan, hindi gumuguho. Mula sa parehong ugat nanggagaling ang salitang binibigkas natin sa dulo ng bawat panalangin: amen. Kapag sinasabi mong amen, hindi ka naglalagay ng pirma sa sarili mong panalangin; sumasang-ayon ka sa isang bagay na matatag na bago ka pa dumating. Ito ang unang pagkakataon sa Kasulatan na tinawag ang Diyos na ha'El hanne'eman, ang Diyos na Amen. At ang paglalarawang ito ang kinuha ng Bagong Tipan para kay Cristo, na tinatawag na ang Amen, ang tapat at totoong saksi. Hindi iyon palamuti. Ang katatagan na pinangalanan dito ni Moises ay nagkatawang-tao.

Ang Tanong

Hindi mo maiiwasan ito: ang parehong kabanata na tumatawag sa Diyos na tapat ay nag-uutos ng ganap na pagwasak sa pitong bansa, nang walang awa. Paano magkakasama ang dalawa? Walang madaling tulay dito, at huwag kang maniwala sa sinumang nag-aalok ng mabilis na sagot. Ang masasabi ko ay ito: ang utos ay nakatali sa isang partikular na sandali, sa isang partikular na lupain, at ang ibinigay na dahilan sa talata 4 ay hindi lahi kundi pagsamba. Hindi rin sinasabi ng teksto na mas mabuti ang Israel; sinasabi mismo ng talata 7 na wala silang ipinagmamalaki. At sa huli, ang Diyos na ito ay hindi nagpadala ng espada laban sa mga bansa kundi nagpadala ng Anak sa gitna nila. Hindi nito tinatanggal ang hapdi ng teksto. Pero tinutukoy nito kung saan tayo dadalhin ng kasaysayan ng Diyos na ito.

Konteksto

Nakatayo ang Israel sa kapatagan ng Moab, sa silangang pampang ng Jordan, isang henerasyon pagkatapos ng Ehipto. Patay na ang mga nagrebelde sa ilang; ito ang mga anak nila, at malapit nang mamatay si Moises. Ang kaharap nila ay mga lungsod na may pader at mga hari na may kalesang bakal, at sila ay isang pangkat ng mga dating alipin. Ang anyo ng pananalita sa kabanatang ito ay kahawig ng mga kasunduan ng isang dakilang hari sa kaniyang mas maliliit na nasasakupan sa panahong iyon: paalala ng ginawa ng hari, pagbabawal sa pakikipagkasundo sa iba, saka mga utos. Ang pagkakaiba ay ang dahilan. Sa talata 8, ang ugat ng lahat ay pag-ibig at pangako, hindi kapakinabangan.

Saan sa iyong kasaysayan mo nakita ang katapatan ng Diyos, at kailan mo huling binanggit iyon nang malakas sa isang taong mas bata sa iyo?

Kung nakasalalay ang pangako sa "mga nagmamahal sa kaniya," paano nagbabago ang iyong kapanatagan kapag nalaman mong si Cristo ang unang tumupad niyon para sa iyo?