Mga taga-Efeso 4

Ang Teksto

Matapos ang tatlong kabanata tungkol sa kung ano ang ginawa ng Diyos, biglang bumaling si Pablo sa kung paano tayo lalakad: nakikiusap siya, hindi mula sa trono kundi mula sa bilangguan, na mamuhay tayo nang karapat-dapat sa pagkatawag sa atin. Ang buod: pagpapakumbaba, pagtitiis, at pagsisikap na panatilihin ang pagkakaisa sa isang katawan na may isang Panginoon, isang pananampalataya, isang bautismo. Pagkatapos, ipinakita niya na ang bawat isa ay may kaloob para sa ikatitibay ng katawan, at ang huling bahagi ay hubad-at-suot: hubarin ang dating pagkatao at isuot ang bago, kaya't may listahan ng napakapraktikal na bagay: huwag magsinungaling, huwag hayaang lumubog ang araw sa galit, huwag magnakaw kundi magtrabaho para may maibigay, at magpatawad gaya ng pagpapatawad sa inyo.

Ang Puso ng Teksto

Ang etika sa Efeso 4 ay hindi paakyat kundi pababa. "Lumakad kayo ng karapat-dapat sa pagkatawag sa inyo" ay hindi nangangahulugang kitain ang pagtawag; ang pagtawag ay naunang dumating. Ang pagkakaisa ay hindi isang proyekto na binubuo natin: "May iisang katawan at iisang Espiritu." Umiiral na iyon. Ang utos ay panatilihin ito, hindi likhain. Kaya nga ang lahat ng pinapayuhan ni Pablo, ang tinig na ginagamit natin, ang pera, ang galit, ang trabaho, ay hindi paraan upang maging bahagi ng katawan kundi paraan upang huwag mo itong gutayin. At tandaan ang bigat ng bersikulo 30: ang Espiritu ay nalulungkot. Hindi lang tuntunin ang nasusugatan kapag nagsisinungaling ako sa kapwa ko; isang Persona.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang sinipi ni Pablo sa bersikulo 8 ay isang larawan ng sinaunang tagumpay: ang nagwaging hari na umaakyat sa lungsod na may mga bihag at namimigay ng mga kaloob. Pero ipinilit niya ang kabalintunaan: "Siya na bumaba ay siya ring umakyat sa ibabaw ng buong kalangitan." Ang pag-akyat ng Panginoon ay hindi pagtakas mula sa mundo kundi pagpuno nito. Dito nagkikita ang dalawang dulo ng kasaysayan ng pagtubos: ang Diyos na bumababa kay Abraham, sa Sinai, sa tabernakulo, hanggang sa pagbaba sa sabsaban at sa libingan, at pagkatapos ang pag-akyat na nagbubuhos ng mga kaloob sa isang bayan. Ang mga apostol, propeta, ebanghelista, pastor at guro ay hindi karera; sila ay mga labi ng tagumpay ni Cristo, ipinamigay upang lumago ang katawan.

Ang Salamin

Tingnan mo kung gaano kakonkreto ito. Hindi sinabi ni Pablo, "maging mapagmahal." Sinabi niya: huwag magnakaw, magtrabaho ka sa halip, "upang makatulong sa tao na nangangailangan." Ang trabaho ay hindi para sa seguridad mo lamang; may laman ang bulsa mo dahil may butas sa ibang bulsa. Sinabi niya: "Dapat walang lalabas na masamang salita sa inyong bibig." Iyon ang tinig mo sa hapag-kainan pagkatapos ng mahabang araw, ang sarkastikong komento sa group chat, ang paninirang sinimulan mo sa pamamagitan ng tanong. At sinabi niya: "Huwag ninyong hayaan na lumubog ang araw sa inyong galit." Hindi ipinagbawal ang galit; ipinagbawal ang pagpapatulog nito, ang pag-uwi nito sa kama, ang pagpapalaki nito sa loob ng tatlong taon hanggang maging pader.

Ngayon, bago lumubog ang araw: isipin ang isang tao na tahimik kang ikinagagalit ngayon, at ipadala sa kaniya ang isang tapat na pangungusap na may pakinabang, hindi papuri, hindi pa reklamo, kundi isang tunay na salitang bumubuo. Isang mensahe. Ngayon.

Ang Tanong

Paano ka "mamimili" ng pagpapatawad kung nasa loob mo ang sama ng loob? Sinabi ni Pablo, "Dapat ninyong alisin ang lahat ng sama ng loob," na parang jaket. Pero ang tunay na galit ay hindi damit; parang balat. Ang sugat na dulot ng magulang, ng dating kaibigan, ng asawa na umalis, ay hindi nahuhubad sa isang desisyon. At hindi nilinaw ni Pablo ang timeline. Ang tanging ibinigay niya ay ang sukatan: "katulad ng pagpapatawad sa inyo ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo." Hindi iyon paraan; iyon ang pinagmumulan. Baka hindi nangangahulugan ang pagpapatawad na tapos na ang pakiramdam, kundi tumigil na akong maghintay ng kabayaran na alam kong hindi ako mismo nagbayad. Nananatiling masakit iyon. Nananatiling utos iyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa likod ng lahat ng utos ay may isang si Cristo na hindi tumitigil sa pagbibigay. Siya ang bumaba "sa kailaliman ng mundo" at umakyat sa ibabaw ng lahat, at ang tanging binanggit na dahilan ay "upang maaari niyang punuin ang lahat ng mga bagay." Siya ang Ulo na hindi nag-uutos mula sa malayo kundi "pinag-ugnay ang buong katawan" gamit ang mga litid na umaalalay. Ang larawan ng pamumuno niya ay hindi kutsero kundi ugnayan: ang bawat kasukasuan ay nakaugnay sa kaniya. At ang kaniyang layunin ay mataas nang nakakatakot: "hanggang sa maging ganap tayo na katulad ni Cristo." Wala siyang interes sa pagpapabait sa atin. Gusto niya tayong tulad niya.

Ang Profile ng Mga Unang Mambabasa

Isipin ang isang maliit na kalipunan sa Efeso: mga Judiong mananampalataya at mga Griyegong bagong-hugas, magkasama sa isang bahay, na noong nakaraang taon ay hindi magkakasalo sa isang mesa. Sa lungsod na may templo ni Artemis, ang pagsamba ay kadugtong ng kalakal, ng gild, ng kahalayan sa mga pista. Kaya't nang sabihin ni Pablo na huwag nang lumakad "katulad ng mga Gentil," alam nila ang mukha ng sinasabi niya: mga kapitbahay, kamag-anak, dating kasamahan. At ang "iisang bautismo" ay hindi doktrina kundi pang-araw-araw na hirap: ang dating magnanakaw ay katabi ngayon ng dating biktima. Ang mga utos tungkol sa bibig, galit at pagbibigay ay hindi pangkalahatang moralidad; iyon ang natitirang paraan upang hindi bumagsak ang bagong pamilya.

Sino ang tao na pinipili kong hindi kausapin, at ano ang tunay na pinoprotektahan ko sa pananahimik ko?

Kung titingnan ang lumabas sa bibig ko kahapon, ano ang itinayo nito at ano ang ibinagsak?