Exodo 3:10

Ang Teksto

Matapos sabihin ng Diyos na nakita niya ang pagdurusa, narinig ang pagsigaw, at alam ang hirap ng kaniyang bayan, at matapos ipahayag na siya mismo ang bumaba upang magligtas, biglang lumiko ang pangungusap: "Kaya ngayon, ipapadala kita kay Paraon para dalhin mo ang aking bayan, ang mga Israelita, palabas mula sa Ehipto." Ang Diyos na bumaba ay nagpapadala ngayon ng tao. Ang pagliligtas na ipinangako niya bilang sarili niyang gawa ay ipinapasa sa kamay ng isang walumpung-taong-gulang na pastol ng tupa na matagal nang tumakas sa Ehipto. Isang pangungusap lamang, pero doon nagsasalubong ang kapangyarihan ng Diyos at ang kahinaan ng tao.

Ang Kaibuturan

Pansinin ang dalawang pandiwa na magkasunod: "Bumaba ako" (talata 8) at "ipapadala kita" (talata 10). Hindi ito magkasalungat; ito ang paraan ng Diyos. Hindi siya naghahanap ng kasosyo dahil kulang ang lakas niya, kundi pinipili niyang magligtas sa pamamagitan ng mga taong tinawag niya. At tingnan ang pariralang "ang aking bayan". Bago pa man sila lumabas sa Ehipto, pag-aari na sila. Hindi sila nagiging bayan ng Diyos dahil nakalaya sila; nakalaya sila dahil bayan na sila, dahil sa tipan kay Abraham, Isaac, at Jacob. Ganito gumagalaw ang biyaya sa buong Kasulatan: una ang pag-angkin, saka ang pagliligtas, saka ang pagsunod. Ang pagsugo kay Moises ay hindi kondisyon ng kaligtasan kundi bunga ng naunang pagpapasya ng Diyos na iligtas ang kaniyang sarili niyang bayan.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Ang padron na nabubuo rito ay hindi mamamatay sa Exodo. Ang Diyos na nakakarinig ng daing ay laging Diyos na nagsusugo: mga propeta, mga hukom, mga hari, at sa huli ang Anak. Si Moises ang unang malinaw na hugis ng tagapamagitan, ang taong nakatayo sa pagitan ng trono ng Paraon at ng bayang walang boses. Pero may malaking agwat: kinailangang isugo si Moises mula sa labas papasok sa Ehipto, samantalang ang isa na darating ay bababa mismo mula sa luklukan papasok sa laman. Ang "bumaba ako" at ang "ipapadala kita" na magkahiwalay dito ay nagtatagpo sa iisang Persona sa Bethlehem. At ang layunin ay pareho: hindi lamang paglaya mula sa pang-aapi, kundi pagdadala ng bayan sa isang lugar ng pagsamba, gaya ng sinabi sa talata 12, "sasambahin ninyo ako sa bundok na ito."

Ang Salamin

May kakaibang bigat sa pagkakatawag na nangyayari pagkatapos mong sumuko sa sarili mong kuwento. Apatnapung taon si Moises sa ilang; tapos na ang pangarap niyang maging tagapagligtas, nilibing na niya iyon sa buhangin kasama ng patay na Ehipsiyo. Doon siya tinawag. Marahil kilala mo iyon: ang trabahong hindi mo narating, ang pamilyang hindi mo naayos, ang panahong akala mo ay ikaw ang gagamitin ng Diyos at hindi ito nangyari. Ang panganib natin ay hindi palaging kayabangan; madalas ito ay ang tahimik na konklusyon na hindi na tayo kapaki-pakinabang. Pero ang tawag dito ay hindi nakasalalay sa kakayahan ni Moises kundi sa pag-aari ng Diyos sa kaniyang bayan. Ngayon, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong alam mong nagdurusa sa ilalim ng isang sitwasyong hindi niya kayang baguhin, at ipanalangin siya nang malakas sa loob ng limang minuto, sabihin mo sa Diyos: narinig mo siya, isugo mo ako kung kailangan.

Konteksto

Si Moises ay nasa Horeb, malayo sa Ehipto, nagpapastol ng kawan na hindi niya pag-aari kundi ng biyenan niyang si Jetro, pari ng Midian. Sa lipunang iyon, ang pagpapastol para sa biyenan ay tanda ng isang lalaking walang sariling lupain, walang katayuan, isang dayuhan sa pamilya ng iba. Samantala sa Ehipto, ang Paraon ay hindi basta hari kundi itinuturing na diyos, anak ni Ra, ang tagapanatili ng kaayusan ng daigdig. Ang imperyong iyon ang may pinakamalakas na burukrasya at hukbo sa rehiyon. Ipinapadala ng Diyos ang isang takas na may presyo pa marahil sa ulo papunta sa korte ng pinakamakapangyarihang tao sa mundong kilala nila. Walang sandata, walang hukbo, walang katibayan maliban sa isang pangalan na ipapaliwanag pa lamang sa talata 14.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakabasa nito ay mga Israelitang nasa ilang na, o ang kanilang mga anak sa bingit ng Canaan. Alam nilang natupad ang pangako, pero alam din nilang nagreklamo sila, sumamba sa gintong guya, at tumanggi minsang pumasok sa lupain. Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi romantikong simula kundi paalala kung saan nagmula ang lahat: sa pasya ng Diyos, hindi sa kanilang pananampalataya. Narinig din nila ang isang bagay na madalas nating nilalampasan: hindi sinabi ng Diyos na palalayain niya sila para maging malaya, kundi para maging kaniya. Ang "aking bayan" ay pag-angkin at pag-aangkin ay may kasamang pagsunod. Ang kalayaan sa Ehipto ay kalayaan tungo sa paglilingkod sa ibang Panginoon.

Ang Detalye

"Kaya ngayon." Dalawang salitang madaling lampasan, pero dito nakabitin ang buong talata. Ang Hebreong attah ay hindi lamang pantukoy ng oras; ito ang salitang nagsasabing tapos na ang paglilista ng dahilan, panahon na ng kilos. Lahat ng sinabi sa talata 7 hanggang 9, ang nakita, narinig, at nalaman ng Diyos, ay bumubuhos sa "kaya ngayon." Ibig sabihin, ang pagsugo kay Moises ay bunga ng habag ng Diyos, hindi ng pangangailangan niya. At ibig sabihin din, may oras ang Diyos. Apatnapung taon ang hinintay ni Moises, mas matagal pa ang hinintay ng bayan, pero may "ngayon" na dumarating, at kapag dumating ito ay hindi na puwedeng ipagpaliban.

Pagninilay

Alin sa mga "tapos na iyon" sa buhay mo ang baka hinihintay pa lang ng Diyos na gamitin?

Kung ang kalayaan ay para sa pagsamba at hindi para sa sarili, saan ko ginagamit ang kalayaang ibinigay sa akin?