Ezekiel 21

Ang Teksto

Tatlong sunod-sunod na salita ni Yahweh ang dumating kay Ezekiel, at bawat isa ay tungkol sa isang bagay: isang espada. Inutusan siyang humarap sa Jerusalem at ipahayag na hinuhugot ng Diyos ang kaniyang espada mula sa kaluban, at papatayin nito "pareho ang matuwid at ang masasama." Kailangang maghinagpis si Ezekiel sa harapan ng mga tao, pumalakpak, paluin ang kaniyang hita, umawit ng isang nakapanlulumong awit tungkol sa espadang pinatalim at pinakintab na gaya ng kidlat. Pagkatapos ay iginuhit niya ang dalawang daan ng hari ng Babilonia, na huminto sa sangang daan at nanghula sa pamamagitan ng mga palaso at atay ng hayop, hanggang tumapat ang hula sa Jerusalem. Hinuhubad ang turbante at korona ng pinuno. Nagtatapos ang kabanata sa isang salita laban sa Ammon.

Ang Diwa

Ang pinakamabigat na linya ay nasa umpisa pa lang: "papatayin kong pareho ang matuwid at ang masasama." Hindi ito madaling ipaliwanag, at hindi ko rin susubukang pagaanin. Kapag bumagsak ang isang bansa, hindi pumipili ang espada. Namamatay ang mga bata. Nasasama ang mga tapat. Sinasabi ng teksto na ito ay hindi lamang trahedya ng kasaysayan kundi galit ng Diyos na dumaraan sa kasaysayan, at hindi tinatakpan ni Ezekiel ang bahaging ito. May isang katotohanan dito na hindi natin gusto: hindi tayo hinuhusgahan ng Diyos bilang mga indibiduwal na nakabukod sa isa't isa. Kasama tayo sa isang bayan, sa isang lipunan, sa isang pamilya. Ang bigat ng kasalanan ng iyong panahon ay dumadaan sa iyong katawan. Ano ang gagawin mo sa Diyos na hindi mo maaring ihiwalay sa kasaysayan?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang siwang ng liwanag sa gitna ng dilim: "Ang korona ay mawawala na, hanggang hindi dumarating ang siyang nararapat para dito. Saka ko ito ibibigay sa kaniya." Hinuhubad ang turbante at korona ni Zedekias, at hindi na ito ibabalik. Ngunit hindi sinabi ng Diyos na wala nang hari kahit kailan. Sinabi niya: hanggang. Hindi pangalan ang ibinigay, isang pananabik lamang, isang bukas na pintuan sa dulo ng talata. Sa loob ng anim na siglo ay nanatiling bukas ang pintuang iyon. Nang dumating si Jesus, ang korona na ipinatong sa kaniya ay tinik, at ang kaniyang trono ay krus, at sa kaniya ay ginawa ng Diyos ang hindi ginawa sa Jerusalem: tinanggap ng isang matuwid ang espada para sa masasama. Ganito naaayos ang linyang hindi natin matanggap sa talata 3.

Ang Salamin

Napansin mo ba na hindi lang nagsasalita si Ezekiel? Pinapaluin niya ang kaniyang hita. Pinapalakpak ang kaniyang mga kamay. Naghihinagpis na parang bali ang kaniyang balakang, sa harap ng mga tao, hanggang tanungin nila kung bakit. Nais ko sanang maging tulad niya, ngunit karaniwan ay ginagawa ko ang kabaligtaran: pinapanatili kong malinis at maayos ang aking pananampalataya, walang gasgas. Kapag may masama sa aking bayan, sa aking simbahan, sa aking pamilya, hinahanap ko ang malumanay na pananalita. Kilala mo ba ang pagod na dulot ng pagsasabi ng mga bagay nang paunti-unti para hindi masaktan ang iba? May kalungkutang tapat na hindi mo dapat sabihin nang mahinahon. At may tanong dito: sino sa mga malapit sa iyo ang makakakita sa iyo ng anumang bakas ng kalungkutan tungkol sa mga bagay na malungkot sa Diyos?

Ang Larawan ng Nakikinig

Nasa Babilonia ang mga unang nakinig, dinalang bihag noong 597 bago si Cristo, at nakatayo pa ang Jerusalem. Buhay pa ang hari. Nakatayo pa ang templo. At sa mga bihag ay may mga propetang nangangako: hindi magtatagal, makakabalik na tayo. Kaya nang sabihin ni Ezekiel na "Ako ay laban sa iyo," hindi ito nagpatibay sa kanila; sumira ito ng kanilang huling inaasahan. Mas masakit pa ang detalye sa talata 21: nanghuhula ang hari ng Babilonia gamit ang mga palaso at atay, mga bagay na kasuklam-suklam sa isang Judio, at gumagalaw ang kamay ni Yahweh sa loob ng mga paganong ritwal na iyon. Kaya kailangan nilang tanggapin ang bagay na mabigat: hindi paglabag sa kapangyarihan ng Diyos ang pagbagsak ng Jerusalem, kundi katuparan nito.

Ang Pangunahing Tauhan

Nagsasalita ang Diyos sa kabanatang ito nang may pagsinghal, gaya ng isang tao na hindi na makatiis. Tatlong beses na paulit-ulit: "Isang espada! Isang espada!" Pumalakpak siya (talata 17) gaya ng ipinapalakpak ni Ezekiel. Ngunit huwag palampasin ang talata 12: "Sila ang aking mga tao." Hindi kaaway ang kaniyang binabalak, kaniyang mga anak. At may isang linya na parang bitak sa kaniyang tinig: "Dapat ba tayong magsaya sa setro ng aking anak?" Anong uri ito ng galit, na nananaghoy sa mismong bagay na ipinaparusa nito? Naiisip natin na payapa ang Diyos kapag humahatol, malayo, walang emosyon. Ipinapakita ng kabanatang ito na hindi. Nasasaktan ang Diyos sa kaniyang paghatol. At sa dulo, may hangganan: "pagkatapos ay hihinahon na ang aking galit."

Konteksto

Nasa pagitan tayo ng dalawang pagkubkob. Nasa Babilonia si Ezekiel, isang pari na hindi na makapaglingkod sa templo, nagpropesiya sa pamamagitan ng katawan niya dahil wala nang altar. Sa Jerusalem, si Zedekias, ang haring inilagay ng Babilonia sa trono, ay sumumpa ng katapatan at pagkatapos ay lumingon sa Ehipto: ito ang "paglabag sa kanilang kasunduan" sa talata 23. Sa sangang daan, malamang sa hilaga ng Damasco, kailangang pumili ni Nebucadnezar: Raba ng mga Ammonita, o Jerusalem. Napunta sa Jerusalem ang palaso. Sa mga naniniwala pa sa proteksiyon ng templo, ito ay walang kabuluhang panghuhula. Sinasabi ni Ezekiel: nagpasiya ang Diyos, at hindi makakaligtas ang Ammon (talata 28) sa pag-akala nilang naligtas na sila.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ka pinapanatiling maayos at mahinahon, samantalang tinatawag ka ng Diyos na maghinagpis nang bukas at nakikita ng iba?

Ano ang nagbabago sa iyong pagtingin sa krus kapag naririnig mo ang talata 3, na sa espada ng Diyos ay hindi pinipili ang matuwid at ang masama?