Genesis 1:27

Ang Teksto

Sa isang pangungusap na tatlong beses ginamit ang salitang "nilikha," ipinakikilala ang tao: "Nilikha ng Diyos ang tao ayon sa kanyang sariling wangis. Ayon sa kanyang wangis nilikha niya siya. Lalaki at babae nilikha niya sila." Isahan ang panimula, "siya," at pangmaramihan ang wakas, "sila." Ang tao ay isa sa harap ng Diyos, ngunit hindi nag-iisa; ang wangis ng Diyos ay tinataglay ng lalaki at babae nang magkasama, hindi ng iisang uri lamang.

Ang Ubod

Ang ibig sabihin ng "wangis" ay hindi hugis o mukha. Sa mundo ng unang mga tagapakinig, ang larawan ng hari ay itinatayo sa mga lupaing malayo sa kaniyang palasyo, upang ipahayag: narito ang kaniyang pamamahala. Kaya nang sabihin ng Diyos sa talata 26 na "hayaan silang mamahala," ipinaliliwanag na ang wangis ay hindi dekorasyon kundi tungkulin. Ang tao ay inilagay sa lupa bilang buhay na palatandaan ng paghahari ng Diyos. Ang nakakagulat: hindi lamang ang hari o ang pari ang taglay nito, kundi bawat tao. Ito ang dahilan kung bakit, pagkalipas ng baha, ipinagbabawal ng Diyos ang pagpatay sa kapwa sa Genesis 9 nang tahasang binabanggit ang wangis. Ang buhay ng iyong katabi ay may bakas ng pagmamay-ari ng Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang malungkot na sagot sa talatang ito. Sa Genesis 5, nang isinilang ni Adan si Set, sinasabi na anak siya ayon sa kaniyang wangis, ayon sa kaniyang larawan. Ang wangis ay naipapasa, ngunit sa mga kamay na na ng nagkasala; hindi nabubura, subalit nasisira, gaya ng barya na naapi-api pa rin ngunit nananatili pa ang tatak. Dito nagsisimula ang mahabang paghihintay. Ipinahayag ng Bagong Tipan na si Cristo ang wangis ng di-nakikitang Diyos, hindi kopya kundi ang totoo. Kaya ang kaligtasan ay hindi lamang kapatawaran; ito ay pagpapanibago ng wangis, upang ang naging maputik ay maibalik sa dating kislap. Ang tinutungo ng buong Kasulatan ay hindi ang pagkawala ng pagkatao kundi ang pagkabuo nito.

Ang Salamin

May isang matalim na aplikasyon nito sa loob ng Santiago 3: sa isang bibig, pinagpapala natin ang Panginoon at isinusumpa ang mga taong ginawa ayon sa kaniyang wangis. Isipin mo ang tunay na sandali: ang kasamahang laging nagpapabagal sa trabaho, ang kapatid na hindi tumutupad sa pangako, ang kapitbahay na iba ang pulitika. Sa isip natin, may mga taong nagiging problema, hindi mukha. Ang talatang ito ay tumututol. At tumututol din ito sa loob mo: kapag ang bigat ng katawan, ang edad, ang kabiguan sa hanapbuhay ay nagsasabing wala kang halaga, may mas matandang pasya na ipinauna ng Diyos. Hindi ka niya tiningnan at pinaghirapang alalahanin; nilikha ka niya nang sinasadya, "lalaki at babae," kapwa buo.

Konteksto

Ang unang kabanata ng Genesis ay hindi isinulat sa isang mundong walang salaysay tungkol sa simula. May mga kalapit na bansang nagsasabing ang tao ay ginawa mula sa dugo ng napatay na diyos, upang maging alipin ng mga diyos, para magtrabaho at magpakain sa kanila. Ganoon din ang lipunan: iisa ang hari na wangis ng diyos, at ang lahat ng iba ay abo lamang. Sa harap nito, tahimik ngunit mapangahas ang tinig ng Genesis. Walang labanan ng mga diyos, walang dugo. Nagsasalita ang Diyos, pinagpapala niya, at tinatawag niyang "napakabuti" ang lahat. At ang trono, wika nga, ay ipinamimigay: sa lalaki at babae, sa mga magsasaka at ina at bata, sa mga taong walang pangalan sa kasaysayan.

Ang Tanong

Bakit "gawin natin"? Sino ang kausap ng Diyos sa talata 26? Maraming nagmamadaling sumagot: ang Trinidad. Ngunit hindi pa iyon ang narinig ng unang mga tagapakinig; wala pang bukas na pahayag noon. Maaaring ito ang matayog na paraan ng pagsasalita ng hari, o ang Diyos na kasama ang kaniyang langit na sambahayan. Ang totoo, hindi tinutulungan ng teksto ang ating kuryosidad. Ang tanging ipinapahayag nito ay may pagsasangguni, isang kilos na sinadya, na hindi katulad ng iba pang paglalang. Ang tao ay hindi biglang naisip. At kapag inihanay natin ito sa buong Kasulatan, kung saan si Cristo ang kasama sa pasimula, hindi ito paglampas kundi pagtingin sa lalim na inihiwalay ng panahon. Nananatiling misteryo ang mismong pandiwa.

Ang Detalye

Pansinin ang mabilis na paglipat: "nilikha niya siya… nilikha niya sila." Isahan, pagkatapos ay maramihan, sa isang hininga. Hindi ito kalabuan sa pagsulat. Sinasabi ng isahan na may isang uri lamang ng tao, may isang pangalan, walang mataas at mababang lahi. Sinasabi ng maramihan na ang isang uring ito ay umiiral lamang sa pagkakaiba at samahan. Ang wangis ng Diyos ay hindi natatapos sa loob ng isang katawan; nabubuo ito sa pag-uugnayan, sa pagsasama, sa pagbubunga at pagpapala ng talata 28. Kaya ang kalungkutan ay hindi maliit na bagay, at ang paghihiwalay ay hindi neutral. Ang taong isinasarili ang sarili ay pinipiit ang isang wangis na ginawa upang tumingin sa iba.

Pagninilay

Sino sa iyong buhay ang unti-unti mo nang tinitingnan bilang problema at hindi bilang taong may wangis ng Diyos, at ano ang isang tiyak na hakbang upang mabago iyon sa linggong ito?

Kung ang wangis ay nabubuo sa pagsasama at hindi sa pagsasarili, saan mo kailangang bumitiw sa kaginhawaan ng pag-iisa?