Genesis 23:4

Ang Teksto

Katatapos lang ilibing ang pinakamahabang pag-asa ng kanyang buhay. Patay na si Sara, at tumayo si Abraham mula sa tabi ng bangkay ng kanyang asawa at hinarap ang mga Heteo na nagmamay-ari ng lupa sa Hebron. Ang sinabi niya ay bukas na pag-amin ng kahinaan sa harap ng mga may kapangyarihan: "Ako ay isang dayuhan sa inyo. Pakiusap bigyan ninyo ako ng isang ari-arian para gawing libingan dito, para mailibing ko ang aking patay." Walang pag-aangkin ng karapatan, walang pagbanggit sa pangako ng Diyos na ang buong lupaing ito ay magiging kanya. Humihingi lang siya ng sapat na lupa para sa isang bungkos ng buto, at handa siyang magbayad ng buo.

Ang Puso

Ang salitang ginamit ni Abraham sa Hebreo ay ger, dayuhang naninirahan, taong walang ugat sa lupang tinatapakan niya. Iyon ang pagkakakilanlan ng tao na kinausap ng Diyos sa Genesis 12 at pinangakuan ng buong Canaan. Animnapung taon na ang nakalipas mula noon, at ang tanging pag-aari niya sa lupaing iyon ay mabibili pa niya sa halagang apatnaraang shekel, at libingan pa ang gagawin niya rito. Ito ang matapang na anyo ng pananampalataya: hindi ang pag-angkin ng natupad na, kundi ang pagtanggap sa kakulangan habang kumakapit sa salita ng Diyos. Ang Diyos na nangangako ay hindi nangangakong magmamadali. At kadalasan, ang unang hakbang ng katuparan ay hindi palasyo kundi hukay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang unang bahagi ng Lupang Pangako na naging pag-aari ng pamilya ng pananampalataya ay isang libingan. Hindi bukirin para sa ani, hindi balon, hindi lungsod na may pader. Isang kuweba para sa patay. Sinasabi ng Hebreo 11 na ang mga patriyarkang ito ay namatay "sa pananampalataya," na inamin nilang mga dayuhan sila sa lupa at naghahanap ng mas mabuting bayan. Ang pag-amin ni Abraham sa talata 4 ang orihinal na anyo ng pag-amin na iyon. At dito nagsisimulang kumapit ang sinulid na aabot hanggang kay Cristo: siya na nagsabing ang mga ibon ay may pugad ngunit ang Anak ng Tao ay walang mahigan ng kanyang ulo, ay dumating bilang dayuhan sa sariling lupain, at ang tanging ari-arian niya sa dulo ay isang libingang hiniram pa. Si Abraham ay bumili ng hukay para hintayin ang pangako. Si Jesus ay pumasok sa hukay para buksan ito.

Ang Salamin

May bahagi ka ng buhay kung saan ikaw ang dayuhan. Marahil sa trabaho, kung saan pinagtatawanan nang tahimik ang iyong pananampalataya. Marahil sa sariling pamilya, kung saan ikaw lang ang pumupunta sa simbahan. Marahil sa sariling katawan, na dati'y maaasahan at ngayo'y parang bahay na inuupahan mo na lang sa maikling panahon. Ang tukso sa ganoong sitwasyon ay dalawa: magpanggap na hindi ka dayuhan, o sumuko sa pangako. Hindi ginawa ni Abraham ang alinman. Inamin niya ang kanyang katayuan nang malakas, sa harap ng mga may-ari ng lupa, at saka siya namuhunan sa isang lupang hindi pa niya pag-aari. Ganoon ang pananampalatayang nabubuhay sa pagitan ng pangako at katuparan.

Kumuha ng papel ngayon. Isulat ang isang bagay na ipinangako ng Diyos na wala ka pang nakikitang katuparan, lagyan ng petsa ngayong araw, at itago ito sa iyong Biblia sa Genesis 23.

Konteksto

Nasa Hebron tayo, sa gitnang kaburulan ng Canaan, ilang dekada matapos tawagin ng Diyos si Abraham mula sa Ur. Mayaman siya: may mga alipin, kawan, kayamanan, at tinawag siya ng mga Heteo na "prinsipe ng Diyos sa amin." Ngunit ang kayamanan ay hindi katumbas ng karapatan sa lupa. Sa sinaunang Silangan, ang dayuhang naninirahan ay walang titulo; nakatira siya sa awa ng mga lokal na pamilya. Kaya tumayo si Abraham sa tarangkahan ng lungsod, ang lugar kung saan hinahatol ang mga usapin at sinasaksihan ang mga kasunduan. Ang buong pag-uusap, ang magalang na pagtanggi ni Efron, ang labis na halagang apatnaraang shekel, ang pagyuko ni Abraham nang dalawang beses, ay pampublikong seremonya ng kapangyarihan. Siya ang mahina rito, at alam niya iyon.

Ang Tanong

Bakit hinayaan ng Diyos na mamatay si Abraham nang hindi nagmamay-ari ng kahit isang dangkal ng Canaan maliban sa libingan na binayaran pa niya nang buo? Mas matalas pa: bakit hinayaan niyang mamatay si Sara bago makita ang alinmang katuparan maliban sa isang anak? Hindi sinasagot ng teksto ang bakit. Ang ginagawa lang nito ay ipakita kung ano ang hitsura ng pananampalataya kapag mabagal ang Diyos. May panahong ang tanging matibay na bagay na maibibigay sa atin ng Panginoon ay isang hukay na may pangalan ng pamilya. Hindi iyon kabiguan ng pangako; hindi rin iyon kasiyahan. Nagluksa si Abraham at umiyak, saka siya bumangon at bumili ng lupa. Kapwa totoo ang dalawa, at hindi binubura ng isa ang isa.

Ang Detalye

Pansinin kung paano tinutukoy ni Abraham si Sara: "ang aking patay." Hindi "ang aking asawa," hindi "si Sara." Limang beses sa kabanatang ito, ang parehong malamig na salita. May bahagi niyon na siguro'y pananggalang ng isang nagdadalamhati, ang tinig na hindi pa kayang bigkasin ang pangalan nang hindi nababasag. Pero may ibang bagay din doon: ang katawan ng patay ay may karapatan, may pangangailangan, may dangal na dapat igalang. Hindi iniwan ni Abraham ang kanyang patay sa hiram na kuweba o sa kabutihang-loob ng kapitbahay. Binayaran niya ito. Mahalaga ang laman sa Biblia, kahit tahimik na. Iyan ang dahilan kung bakit may mga babaeng dumating sa libingan na may dalang pabango, at kung bakit hindi espiritu lang kundi katawan ang binuhay ng Diyos.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ka natutuksong itago na ikaw ay "dayuhan," at ano ang mangyayari kung aaminin mo ito nang hayag tulad ni Abraham?

Anong pangako ng Diyos ang kailangan mong hawakan nang hindi mo pa nakikita, at kaya mo bang mamuhunan dito ngayon kahit libingan pa lang ang nasa harap mo?