Genesis 12

Ang Teksto

Tinawag ni Yahweh si Abram na iwan ang lahat ng nagbibigay sa kaniya ng pagkakakilanlan: bansa, kamag-anak, sambahayan ng ama, at humayo sa lupaing ituturo pa lamang sa kaniya. Kalakip ng utos ang pitong beses na pangako ng pagpapala, na nagtatapos sa pinakamalawak: "Sa pamamagitan mo, ang lahat ng mga pamilya sa buong mundo ay pagpapalain." Sumunod si Abram sa edad na pitumpu't-lima, naglakbay hanggang Shekem at Bethel, at nagtayo ng mga altar. Pero nang dumating ang taggutom, bumaba siya sa Ehipto, ipinakilala si Sarai bilang kapatid upang iligtas ang sariling buhay, at natanggap ang mga hayop at alipin ni Paraon. Ang Diyos, hindi si Abram, ang nagligtas kay Sarai sa pamamagitan ng mga salot. Pinalayas sila ni Paraon.

Ang Ubod ng Mensahe

Ang kabanatang ito ang nagbubukas ng buong kasaysayan ng pagliligtas, at ang pinakamahalagang bagay dito ay walang dahilan si Abram. Walang sinabi ang teksto tungkol sa kaniyang kabanalan, katalinuhan, o kahandaan. Basta na lang nagsalita si Yahweh. Pagkatapos ng Babel, kung saan nagkawatak-watak ang mga bansa sa pagnanais na gawing dakila ang sariling pangalan, sinabi ng Diyos sa isang matandang lalaki: "gagawin kong dakila ang iyong pangalan." Hindi tao ang umaakyat; ang Diyos ang bumababa at pumipili. Ito ang unang malinaw na anyo ng biyaya sa Kasulatan: isang pangakong nauuna sa anumang tugon, at nananatili kahit magsinungaling ang tinawag. At ang hangganan ng pangako ay hindi ang isang pamilya kundi "ang lahat ng mga pamilya sa buong mundo." Mula sa simula, misyonero ang puso ng Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang kakaibang pamilyar sa mga talatang 10 hanggang 20: taggutom sa Canaan, pagbaba sa Ehipto, isang banyagang pinaunlakan ng Paraon, mga salot na ipinadala ni Yahweh sa sambahayan ng hari, at sa huli ay pagpapaalis kasama ang mga kawan at alipin. Binabasa mo ang Exodo bago pa ito nangyari. Ang buong kasaysayan ng Israel ay nakakulong na sa isang maliit na yugto ng buhay ng kanilang ninuno. Nagsusulat ang Genesis nang may pagkakaugnay: ang mangyayari sa binhi ay nangyari muna sa magulang.

At sa talata 3 nakaangkla ang buong ebanghelyo. Binasa ni Pablo sa Galacia ang pangakong "ang lahat ng mga pamilya sa buong mundo ay pagpapalain" bilang ebanghelyong ipinangaral nang maaga kay Abraham: ang pagpapalang para sa mga Hentil ay dumarating sa pamamagitan ng iisang binhi, si Cristo. Kaya hindi ito panimula ng isang relihiyong pampamilya. Ito ang unang pahina ng misyon.

Ang Salamin

May dalawang Abram sa iisang kabanata, at kilala mo silang dalawa. Ang isa ay umaalis sa seguridad dahil nagsalita ang Diyos. Ang isa ay nagsisinungaling sa harap ng gutom. Hindi pinaghihiwalay ng teksto ang dalawa; iisa sila. Marunong tayong sumunod sa malalaking bagay at magpanik sa maliliit. Kapag nanganib ang trabaho, kapag kinapos ang pera, kapag may sakit, biglang ang tanong ay hindi na "ano ang ipinangako ng Diyos" kundi "paano ako makakaligtas." At madalas, may ibang nagbabayad ng halaga ng ating takot: asawa, anak, katrabaho, ang taong hinayaan nating magbuhat ng gusot na atin.

Ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng taong napahamak o napahiya dahil sa isang takot mong tinakasan, at ipanalangin siya nang malakas, isang pangalan lamang.

Ang Pangunahing Tauhan

Pitumpu't-lima si Abram, walang anak, at inuutusang maging ama ng isang dakilang bansa. Hindi siya binibigyan ng mapa, mga petsa, o paliwanag, isang direksyon lamang: "sa lupaing ipakikita ko sa iyo." At pumunta siya. Pero pagdating niya, "ang mga Cananeo ang naninirahan sa lupain," at pagkatapos ay dumating ang taggutom sa mismong lupaing ipinangako. Ang landscape ng kaniyang kalooban ay hindi katiyakan kundi pagtitiis sa pagitan ng salita at katuparan.

Doon nagiging makahulugan ang mga altar sa Shekem at Bethel. Hindi iyon templo; mga markang bato lamang ng isang taong nakikinig. Pagkatapos ng Ehipto, hindi na muna siya nagtayo ng altar. Hindi ipinagtatanggol ng Kasulatan ang mga bayani nito. Ipinapakita nitong ang pananampalataya ay tunay kahit hindi tuloy-tuloy.

Ang Tanong

Bakit ang Paraon ang pinarusahan at hindi si Abram? Siya ang nagsinungaling; ang Ehipsiyo ang kinastigo ng mga salot, at umalis pang mayaman ang sinungaling. Walang paumanhin ang teksto para dito. Walang sermon, walang pagsaway ni Yahweh, tanging ang galit ng isang paganong hari na mas matuwid ang tunog kaysa sa tinawag: "Ano itong ginawa mo sa akin?"

Hindi kabayaran ang pagpili ng Diyos, at hindi ito katibayan ng kabutihan ng pinili. Iyan ang nakakagalit at nakakaaliw na parehong totoo. Pero huwag nating ituring itong pahintulot. Sa Genesis 20 uulitin ni Abraham ang parehong kasinungalingan, at muli may ibang halos malagay sa panganib. Hindi binubura ng biyaya ang bakas na iniiwan ng ating takot sa ibang tao.

Ang Detalye

"Sa panahong iyon ang mga Cananeo ang naninirahan sa lupain." Isang maikling pangungusap, halos parang paalala ng isang tagapagsalaysay. Pero binabali nito ang buong tono. Nagpakita si Yahweh at sinabing, "Ibibigay ko ang lupaing ito sa iyong mga kaapu-apuhan," habang may ibang nakatira roon, nag-aararo, nagpapalaki ng mga anak.

Hindi ito itinatago ng Genesis. Sa kabanata 15 sasabihin ng Diyos kay Abram na aabutin pa ng apat na daang taon bago maganap ang pangako, dahil hindi pa ganap ang kasamaan ng mga naninirahan doon. Hindi agad, at hindi arbitraryo. Ang pangakong ibinigay kay Abram ay isang pangakong siya mismo ay hindi matatanggap sa kaniyang buhay. Isang tolda lamang ang kaniyang naitayo sa pagitan ng Bethel at Ai. Ang buong kabanata ay nabubuhay sa hindi pa.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay nasa "hindi pa", may salitang narinig ngunit walang nakikitang katuparan, at ano ang hugis ng iyong altar doon?

Kung ang pagpapala kay Abram ay para sa "lahat ng mga pamilya sa buong mundo", sino sa labas ng iyong bilog ang dapat makinabang sa biyayang natanggap mo?