Genesis 49

Ang Teksto

Tinipon ni Jacob ang labindalawang anak sa paligid ng kanyang higaan sa Ehipto at isa-isang binigkas ang kanilang kinabukasan: parusa para kay Ruben na dumungis sa higaan ng ama, sumpa sa galit ni Simeon at Levi, setro at leon para kay Juda, kasaganaan at pana para kay Jose, at mga maikling larawan para sa iba, mula sa asno ni Isacar hanggang sa gutom na lobo ni Benjamin. Pagkatapos, iniutos niyang ilibing siya hindi sa Ehipto kundi sa kuweba sa Macpela kasama ni Abraham, Sara, Isaac, Rebeca at Lea. At nang matapos ang kanyang huling salita, "iniunat niya ang kanyang mga paa sa kama at inihinga ang huling hininga."

Ang Pinakaubod

Hindi ito basbas na pampalubag-loob. May mga anak na umalis sa silid na iyon na may sumpa sa ulo. Ganoon kasi ang Diyos sa kuwentong ito: hindi siya nagbubura ng kasaysayan. Ang gabing iyon sa kampo ni Jacob, ang tabak sa Siquem, ang higaan ni Bilha, lahat ay nagdadala ng bunga sa mga apo. Ngunit sa gitna ng listahang ito ng mga totoong tao na may totoong kasalanan, isang setro ang hindi mawawala. Ang pagpapala ay hindi nakasalalay sa kahusayan ng tumatanggap; nakasalalay ito sa katapatan ng nangako. Iyan ang nakakagulat sa kabanata: pinangalanan ni Jacob ang kasamaan nang walang pagtatakip, at pinangalanan pa rin niya ang kinabukasan ng Diyos sa pamilyang may bahid.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Hindi mawawala ang setro sa Juda… hanggang dumating ang Silo." Ang salitang "Silo" ay matagal nang palaisipan; malamang ang ibig sabihin ay "siya na pinaglalaanan nito," ang may karapatan sa setro. Mahalagang tandaan kung kanino ito ibinigay. Hindi kay Ruben ang panganay, hindi kay Jose ang paborito at matuwid, kundi kay Juda, ang nagtulak sa pagbili at pagbili ng kapatid, ang nahuli sa kuwento ni Tamar. Mula sa linyang ito darating si David, at mula sa linya ni David, si Jesus. Ang trono ng Israel ay hindi inilagay sa pinakamalinis na sangay. Iyon ang unang hiwatig na ang biyaya, hindi ang karangalan ng tao, ang bubuo ng kaharian.

Ang Salamin

May mga salitang sinabi sa atin ng ama o ina na hindi na natin matatanggal. May mga anak na nakakaalam na kung paano tumingin sa kanila ang kanilang magulang. Sa silid na iyon walang pagpapanggap: sinabi ni Jacob kay Ruben ang hindi mapagkakailang ginawa nito, at sinabi niya kay Jose ang tapat na "mabungang sanga." Marami sa ating tahanan ang puno ng magalang na katahimikan, kung saan hindi natin nilalabas ang sama ng loob o ang papuri. Kaya natin iniiwasan ang pag-uusap: ayaw nating marinig ang sarili nating paghatol, at ayaw din nating masabi kung gaano natin kamahal ang isang tao. Ngayong araw, isulat sa isang maliit na papel ang isang pangungusap ng pagpapala para sa isang taong nasa ilalim ng pangangalaga mo, at ibigay o sabihin ito sa kanya bago matulog.

Ang Detalye

Sa gitna ng mga hula tungkol kay Dan, biglang pumutol ang isang sigaw: "Maghihintay ako sa iyong pagliligtas, Yahweh." Hindi ito tungkol kay Dan. Hindi ito tungkol sa ahas sa gilid ng daan. Isa itong panalangin na kumawala sa bibig ng matandang lalaki habang nakikita niya ang mga susunod na siglo: pakikidigma, pananalakay, mga kapatid na magkakalat, mga lipi na magiging alipin sa tungkulin. Nasasapawan siya ng nakikita niya, at huminto siya para hintayin ang Diyos. Ang isang linyang ito ang nagpapakita kung paano nakabuo ng mga hula si Jacob: hindi mula sa pagtataya ng politika, kundi mula sa pananalig ng isang taong matagal nang nakipagbuno sa Diyos at nasaktan ang balakang.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang pagsumbat kay Simeon at Levi, "Pipilayan nila ang baka para sa kanilang kasiyahan," ay tumutukoy sa dugo sa Siquem sa Genesis 34, kung saan ginamit nilang panakip ang pagtutuli para magpatay ng buong bayan. Ang sumpang "ikakalat ko sila sa Israel" ay naging katuparan sa hindi inaasahang paraan: naging lipi ng mga pari si Levi, kumalat nga, ngunit upang maglingkod. At ang batang leon ni Juda ay bumalik sa huling aklat ng Bibliya, nang purihin ang "Leon ng lipi ni Juda" na nagbukas ng balumbon. Ang mga larawan ni Jacob sa tabing higaan ay hindi namatay kasama niya; naging bokabularyo ito ng pag-asa ng Israel.

Konteksto

Isipin ang lugar: hindi tolda sa Canaan kundi bahay sa Gosen, sa isang imperyong may templo, eskriba at balsamo. Si Jacob ay matanda na, malabo na ang mata, at nakahiga; sa paligid niya ay mga lalaking may sariling anak, mga pastol na tinitingnan ng mga Ehipsiyo na may pandidiri. Ang huling salita ng ama ay may bigat na parang kasulatan sa korte: binibigkas minsan, at pinaniniwalaang kumikilos. Kaya nakatayo silang labindalawa, hindi sa pag-iyak kundi sa pagkaba, dahil alam nilang may mababago sa kanilang kinabukasan. At tapos ang huli: ayaw niyang mabulid sa libingan ng Ehipto. Ang kuweba sa Macpela, ang nag-iisang piraso ng lupang binili ni Abraham, ang nag-iisang pag-aari nila sa lupang ipinangako. Sa pag-uutos na ilibing siya roon, inaangkin niya ang pangako sa pinakahuling hininga niya.

Pagninilay

Saan sa buhay mo kailangan mong sabihin, kasama ni Jacob, "Maghihintay ako sa iyong pagliligtas, Yahweh," sa halip na pilitin ang sariling solusyon?

Anong salita ng pagpapala o ng katotohanan ang hindi mo pa nasasabi sa isang taong malapit sa iyo, at bakit?