Si Gideon: Ang Mahiyaing Lider na Tinawag ng Diyos

Panimula

May isang binata na nagtatago sa loob ng pisaan ng ubas. Hindi siya nag-iipon ng alak doon. Nagbabayo siya ng trigo, sa isang hukay na gawa para sa ubas, dahil kung gagawin niya ito sa bukas na giikan kung saan dapat itong gawin, makikita siya ng mga Midianita at kukunin ang kanyang pagkain. Maliit ang espasyo, mainit, maalikabok, at halos hindi makalaya ang ipa sa hangin. Doon, sa pinakamahiyaing sulok ng Israel, may dumating na anghel at tinawag siyang "makapangyarihang lalaking matapang."

Iyon ang simula ng kuwento ni Gideon. Isang lalaking tinawag ng Diyos sa pangalang hindi pa niya nararapatan, at isang Diyos na matiyagang nakipagtalo sa isang taong paulit-ulit na humihingi ng katibayan. Sa gabay na ito, makikilala mo si Gideon mula sa kanyang pagtatago hanggang sa kanyang tagumpay, at hanggang sa kanyang malungkot na pagbagsak, at makikita mo kung paanong ang buong kuwentong iyon ay tumuturo kay Cristo.

Ang tuon ng gabay na ito

Babasahin natin ang buhay ni Gideon mula sa giikan. Sa giikan hinahampas ang trigo at inihihiwalay ang ipa sa butil. Doon nagsimula si Gideon, nagtatago at nagbabayo; doon niya inilatag ang balat ng tupa; doon siya kinausap ng Diyos sa pamamagitan ng panaginip tungkol sa tinapay na sebada; at doon din, sa pagdaanan ng paggiik, ginapas ng Diyos ang kanyang hukbo mula tatlumpu't dalawang libo hanggang tatlong daan. Ang buong buhay ni Gideon ay isang paggiik. Hindi lamang ang Midian ang nilinis ng Diyos; ang puso rin ng kanyang tinawag. Mahalaga ito dahil marami sa atin ang gustong gamitin ng Diyos pero ayaw magpagiik.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Gideon?

Si Gideon ay ang ikalimang pangunahing hukom sa aklat ng Mga Hukom, at ang kanyang kuwento ay matatagpuan sa Mga Hukom 6 hanggang 8, na may mapait na pagpapatuloy sa Mga Hukom 9. Ang pangalan niyang Gideon ay nangangahulugang "manlalagas" o "mamumutol," at nakakatawang isipin na ang taong iyon ay unang nakilala bilang isang nagtatago.

Ang panahon niya ay panahon ng pag-ikot ng kasalanan. Pitong taon na pinahirapan ng Midian ang Israel. Tuwing panahon ng ani ay dumadagsa sila na parang balang, sinisira ang pananim, kinukuha ang mga hayop, at ang mga Israelita ay nagtatago sa mga kuweba at yungib sa bundok. Nang dumaing ang bayan, hindi agad nagpadala ang Diyos ng tagapagligtas. Nagpadala muna siya ng propeta na nagpaalala sa kanila kung sino ang naglabas sa kanila sa Ehipto. Bago magpadala ng kaligtasan, binabasag muna ng Diyos ang ating pagkakamali tungkol sa sanhi ng ating paghihirap.

Pagkatapos ay dumating ang anghel ng Panginoon sa Ophra at umupo sa ilalim ng puno ng ensina, at sinabi ang mga salitang hindi tumutugma sa nakikita: "Napakita sa kanya ang anghel ng Panginoon at sinabi sa kanya, 'Ang Panginoon ay sumasaiyo, ikaw na makapangyarihang lalaking matapang'" (Mga Hukom 6:12). Pansinin: hindi sinabing "magiging matapang ka balang araw." Tinawag siya sa kung ano siya sa paningin ng Diyos. At ang susi ay nasa unang bahagi ng pangungusap. Ang Panginoon ay sumasaiyo. Hindi tapang ang pundasyon ng tawag kundi presensiya.

Ang unang tugon ni Gideon ay hindi pasasalamat kundi reklamo: kung sumasaamin ang Panginoon, bakit nangyari ang lahat ng ito? Hindi siya sinaway ng Diyos. Sa halip ay tinawag siya at inutusan. At dito lumabas ang totoong laman ng kanyang puso: "At sinabi niya sa kanya, 'O Panginoon, paanong maililigtas ko ang Israel? Narito, ang aking angkan ang pinakadukha sa Manases, at ako ang pinakamaliit sa sambahayan ng aking ama.' At sinabi ng Panginoon sa kanya, 'Tunay na ako'y sasaiyo, at iyong lilipulin ang mga Midianita na parang isang tao lamang'" (Mga Hukom 6:15-16).

Tingnan mong mabuti ang palitan na iyon. Nagsalita si Gideon tungkol sa laki ng kanyang kahinaan. Hindi ito itinanggi ng Diyos. Hindi niya sinabing "Mali ka, malakas ka naman." Ang tanging isinagot niya ay ang kanyang sarili: ako'y sasaiyo. Doon nabasag ang matematika. Kung ang Diyos ang kasama mo, ang buong hukbo ng Midian ay nagiging kasindali ng pagharap sa isang tao lamang.

Mula roon, sumunod ang mga pangyayaring tila paikot-ikot pero may malinaw na direksiyon. Naghandog si Gideon ng kambing at tinupok ito ng apoy mula sa bato; nagtayo siya ng dambana at tinawag itong "ang Panginoon ang kapayapaan." Inutusan siyang gibain ang dambana ni Baal ng kanyang sariling ama, at ginawa niya ito sa gabi dahil natatakot siya sa sambahayan ng kanyang ama at sa mga tao sa bayan. Natakot nga siya, pero ginawa pa rin. Doon siya binansagang Jerubaal, "makipaglaban nawa si Baal sa kanya."

Pagkatapos ay may isang linyang nagbabago ng lahat: dinamtan ng Espiritu ng Panginoon si Gideon. Ang literal na larawan sa Hebreo ay sinuot siya ng Espiritu, parang damit. Hindi lamang si Gideon ang nagsuot ng kapangyarihan; ang Diyos ang nagsuot kay Gideon upang ipakita ang kanyang sarili sa Israel.

Hindi tapang ang pundasyon ng tawag kundi presensiya.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang giikan ay isa sa mga pinakatahimik pero pinakamahalagang lugar sa Banal na Kasulatan. Doon dinadala ang ani, hinahampas, at itinatapon sa hangin upang ihiwalay ang butil sa ipa. Si Ruth ay nagpunta sa giikan ni Boaz at doon natagpuan ang manunubos. Sa giikan ni Arauna huminto ang salot sa panahon ni David, at doon itinayo ang templo. At nang dumating si Juan Bautista, ganito niya inilarawan ang paparating na Mesiyas: hawak niya ang kanyang kalaykay, lilinisin niya ang kanyang giikan, titipunin ang trigo sa kamalig at susunugin ang ipa sa apoy na hindi namamatay. Ang giikan ay lugar ng paghihiwalay, pero lugar din ng pagtubos.

Kaya hindi aksidente na sa giikan nagsisimula at nagtatapos ang mga mahahalagang eksena ni Gideon. Ang Diyos na nakikipagkita sa taong nagtatago sa pisaan ng ubas ay ang parehong Diyos na, pagkaraan ng maraming siglo, ay ipinanganak sa isang sabsabang pinagkakainan ng hayop at inilibing sa hiram na libingan.

Ang mas malalim na tema na dumadaloy mula kay Gideon hanggang sa Bagong Tipan ay ito: ang Diyos ay nagliligtas sa paraang hindi maaaring ipagyabang ng tao. Sinabi ni Jonathan sa kanyang tagadala ng sandata na walang hadlang sa Panginoon na magligtas sa pamamagitan ng marami o ng kakaunti. Sinabi ng Panginoon kay Zerubabel na hindi sa pamamagitan ng lakas o kapangyarihan kundi sa pamamagitan ng kanyang Espiritu. At isinulat ni Pablo sa 1 Corinto 1:27 na pinili ng Diyos ang mga bagay na mahina sa sanlibutan upang hiyain ang mga bagay na malakas. Ang tatlong daang lalaki ni Gideon ay isang maagang bersiyon ng parehong aral.

At nariyan ang isang larawang halos hindi mapaniwalaan sa tapang ng pagkakatugma. Ang mga tauhan ni Gideon ay nanalo nang basagin nila ang mga banga upang lumabas ang liwanag na nakatago sa loob. Pagkaraan ng mga siglo, isinulat ni Pablo sa 2 Corinto 4:7 na taglay natin ang kayamanang ito sa mga sisidlang lupa, upang ang di-pangkaraniwang kapangyarihan ay sa Diyos at hindi sa atin. Ang paraan ng tagumpay ay hindi nagbago. Kailangang mabasag ang sisidlan bago makita ang liwanag.

Dito tumuturo ang lahat kay Cristo. Si Gideon ay tinawag na "ang Panginoon ay sumasaiyo." Si Jesus ay tinawag na Emmanuel, ang Diyos na sumasaatin. Si Gideon ay nagwagi sa pamamagitan ng mga basag na banga; si Jesus ay nagwagi sa pamamagitan ng sarili niyang katawang nabasag sa krus. Si Gideon ay tumanggi sa korona ngunit nabigong manatiling tapat; si Jesus ay tumanggi sa korona na alok ng diyablo at ng mga taong gustong gawin siyang hari sa maling paraan, at tinanggap sa halip ang koronang tinik. Ang aklat ng Mga Hukom ay nagtatapos sa paulit-ulit na daing na walang hari sa Israel. Si Gideon ang pinakamalapit na halos naging sagot, at ang kanyang kabiguan ang nagtutulak sa atin na maghanap pa ng mas mabuting Hari.

Ang puso ng kanyang buhay

May tatlong sandali na kung uunawain mo, mauunawaan mo na ang buong buhay ni Gideon.

Ang una ay ang pagtawag sa pisaan ng ubas. Nagsimula ito sa pagbati na hindi tumutugma sa katotohanan ng sitwasyon, at natapos sa isang utos na hindi tumutugma sa kakayahan ni Gideon. Sa pagitan ng dalawa ay nakalagay ang balat ng tupa. Dalawang beses humingi si Gideon ng tanda matapos siyang pangakuan ng Diyos nang personal: "At sinabi ni Gideon sa Diyos, 'Kung ililigtas mo ang Israel sa pamamagitan ng aking kamay, gaya ng iyong sinabi, narito, ilalagay ko ang isang balat na lana sa giikan. Kung magkaroon ng hamog sa balat lamang, at maging tuyo ang buong lupa, malalaman kong ililigtas mo ang Israel sa pamamagitan ng aking kamay, gaya ng iyong sinabi.' At nagkagayon nga. Siya'y bumangong maaga nang kinabukasan, at piniga niya ang balat, at napuno ng hamog ang isang tasa ng tubig. At sinabi ni Gideon sa Diyos, 'Huwag magalab ang iyong galit laban sa akin, at magsasalita akong minsan na lamang. Isinasamo ko sa iyo, subukan mo akong minsan na lamang sa pamamagitan ng balat. Ngayon ay patuyuin mo ang balat lamang, at sa buong lupa ay magkaroon ng hamog.' At ginawang gayon ng Diyos nang gabing yaon" (Mga Hukom 6:36-40).

Dapat tayong maging tapat dito. Hindi ito modelo ng pagpapasya. Nagsalita na ang Diyos nang malinaw. Ang hinihingi ni Gideon ay katiyakan para sa isang bagay na sinabi na, at alam niyang hindi ito tama dahil nagsimula siya sa paghingi ng paumanhin. Ngunit tingnan kung ano ang ginawa ng Diyos. Hindi niya tinalikuran si Gideon. Binasa ang balat, pinatuyo ang balat, at hinayaang pisilin ng isang takot na lalaki ang isang tasang hamog bago siya maniwala. Hindi sinasang-ayunan ng biyaya ang ating pagdududa, ngunit hindi rin ito sinisira ng ating pagdududa.

Ang ikalawa ay ang paggiik ng hukbo. Tatlumpu't dalawang libong lalaki ang dumating, at masyadong marami iyon para sa Diyos: "At sinabi ng Panginoon kay Gideon, 'Ang mga taong kasama mo ay napakarami upang ibigay ko ang mga Midianita sa kanilang kamay, baka magmalaki ang Israel laban sa akin, na sabihin, Iniligtas ako ng aking sariling kamay'" (Mga Hukom 7:2). Pinauwi ang mga natatakot, at umalis ang dalawampu't dalawang libo. Pagkatapos ay dinala ang natira sa tubig at sinalain ayon sa paraan ng kanilang pag-inom, hanggang tatlong daan na lamang. Hindi binibilang ng Diyos tulad ng pagbibilang natin. Minsan ang pinakamalaking sagot sa dalangin ay ang pagbabawas.

At nang matapos ang panggigiik, biniyayaan pa rin ng Diyos ang kanyang alipin ng isa pang katiyakan. Pinadala niya si Gideon sa gilid ng kampo upang makarinig ng panaginip: isang bilog na tinapay na sebada ang gumulong papunta sa kampo at tinumba ang tolda. Tinapay na sebada, ang pagkain ng mahihirap, ang simbolo ng isang bayang halos walang ani. Nang marinig ito ni Gideon, sumamba siya. Hindi niya hiningi ang tandang iyon. Kusang ibinigay.

Ang ikatlo ay ang sandali ng tagumpay, at dito nagsimula ang pagkabulok. Matapos basagin ang Midian, inalok siya ng bayan ng korona: "At sinabi ni Gideon sa kanila, 'Hindi ako magpupuno sa inyo, ni ang aking anak ay magpupuno sa inyo; ang Panginoon ang magpupuno sa inyo'" (Mga Hukom 8:23). Magandang pananalita. Ngunit sa susunod na hininga ay humingi siya ng mga hikaw na ginto mula sa samsam, gumawa ng isang epod, at inilagay ito sa kanyang bayang Ophra, at nangalunya ang buong Israel doon. Ang taong gumiba ng dambana ni Baal ay nagtayo ng bagong sentro ng pagsamba na nakatutok sa kanya. Tumanggi siya sa titulo ng hari pero namuhay na parang hari, na may maraming asawa at pitumpung anak, at pinangalanan pa ang isang anak na Abimelec, na ang ibig sabihin ay "ang aking ama ay hari."

Ano ang matututuhan natin kay Gideon

Una, tinatawag ka ng Diyos sa pangalang ibinibigay niya sa iyo, hindi sa pangalang ibinigay sa iyo ng iyong kahinaan. Nang sabihin ng anghel na "makapangyarihang lalaking matapang," hindi iyon pambobola. Iyon ay pahayag tungkol sa magiging bunga ng presensiya ng Diyos sa isang tao. Marami sa atin ang naninirahan sa lumang pangalan: ang hindi sapat, ang laging huli, ang anak na hindi inaasahan. Hindi pinagtatalunan ng Diyos ang iyong kuwento tungkol sa iyong sarili; pinapalitan niya ito ng kuwento tungkol sa kanyang sarili na sumasaiyo.

Ikalawa, ang pagbabawas ay madalas na paraan ng Diyos upang magligtas. Masakit basahin ang Mga Hukom 7:2 kung ikaw ay nasa panahon ng pagkawala. Nabawasan ang kita, umalis ang mga kaibigan, lumiit ang ministeryo, humina ang katawan. Ngunit ang dahilan ng Diyos sa pagbabawas ay hindi kalupitan kundi proteksiyon: baka sabihin ng Israel, iniligtas ako ng aking sariling kamay. Ang pinakamapanganib na tagumpay ay ang tagumpay na kaya mong angkinin. Kaya minsan hinihila ng Diyos ang mga saklay bago siya kumilos, hindi upang mapahiya ka kundi upang hindi ka magnakaw ng papuring hindi sa iyo.

Ikatlo, ang panalangin para sa katiyakan ay hindi kahihiyan, ngunit huwag kang manatili roon. Matiyaga ang Diyos kay Gideon nang higit sa inaasahan natin: ang apoy sa bato, ang basang balat, ang tuyong balat, ang panaginip sa kampo. Pero pansinin na ang bawat tanda ay nagtulak kay Gideon palabas, hindi papaloob. Hindi niya ito ginawang libangan. Ang katiyakang ibinibigay ng Diyos ay palaging may direksiyon: tumayo ka, lumakad ka, lumaban ka. Kung ang hinahanap mo ay katiyakan upang hindi ka na kailanganing sumunod, hindi iyon pananampalataya kundi pagpapaliban.

At may ikaapat na aral na nakatago sa likod ng tatlo: bantayan mo ang iyong puso matapos ang panalo. Ang mga taong bumabagsak ay bihirang bumagsak sa gitna ng laban. Bumabagsak sila sa gitna ng papuri, kapag hawak na nila ang ginto at ang paghanga ng bayan, at wala nang kaaway na nagtutulak sa kanila sa kanilang mga tuhod.

Ang Salamin

Nasa pisaan ka ba ng ubas ngayon? Marami sa atin ang nagtatrabaho nang tahimik sa isang masikip na puwang, ginagawa ang dapat gawin sa bukas na giikan pero ginagawa ito nang palihim dahil may kinatatakutan tayo. Nagtatago ka sa trabaho dahil baka may makapansin sa iyong pagkukulang. Nagtatago ka sa pamilya dahil tahimik mong dinadala ang utang na hindi mo masabi kahit kanino. Nagtatago ka sa simbahan, kumakanta ng tama, umuuwing wasak.

Tandaan mo kung saan unang nagsalita ang anghel. Hindi sa templo. Hindi sa dambana. Sa pisaan ng ubas, sa gitna ng alikabok ng isang taong sinusubukang buhayin ang kanyang pamilya sa ilalim ng takot. Doon dumarating ang Diyos, at ang unang salita niya ay hindi pagsaway kundi presensiya.

Pero may mapait ding salamin dito. Posibleng masagot ang lahat ng panalangin mo at mapanatili pa rin ang isang pusong hindi nagbabago. Nakita ni Gideon ang apoy, ang hamog, ang panaginip, ang basag na banga, ang tumatakbong hukbo, at pagkatapos ay gumawa siya ng epod mula sa ginto na pumatay sa espiritu ng kanyang sambahayan. Ano ang iyong epod? Ang bonus na naging sukatan mo ng halaga mo? Ang anak na ginawa mong dahilan ng pagmamalaki? Ang ministeryong nagsimula sa pagsunod at ngayon ay nagsisilbing salamin ng iyong pangalan? Ang mga bagay na pinagpala ng Diyos ay ang mismong mga bagay na kayang pumalit sa Diyos.

At narito ang kakaiba. Pagkaraan ng isang libong taon, nang ilista ng sumulat ng Hebreo ang mga bayani ng pananampalataya, kasama si Gideon: "At ano pa ang aking sasabihin? Sapagkat kukulangin ako ng panahon kung sasaysayin ko ang tungkol kay Gideon, kay Barak, kay Samson, kay Jefte, kay David, kay Samuel, at ng mga propeta" (Hebreo 11:32). Hindi binura ang kanyang pag-aalinlangan sa talaan ng Mga Hukom. Ngunit sa talaan ng pananampalataya, ang pangalan niya ay nakasulat pa rin. Ganyan gumagalaw ang biyaya sa mga taong hindi nagtatapos nang perpekto.

Ang pinakamapanganib na sandali ay pagkatapos ng tagumpay.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Ang kuwento ni Gideon ay isa sa mga pinakamadaling ikuwento sa bata, pero madali ring maling maituro. Kapag ang tuon ay puro trumpeta at sulo, nagiging kuwento ito ng isang matalinong heneral. Kapag ang tuon ay ang tatlong daan, nagiging kuwento ito ng mga malalakas na sundalo. Ang totoong puso ng kuwento ay ito: may isang batang lalaki na takot na takot, at sinabi sa kanya ng Diyos, "Kasama mo ako," at iyon ang nagpabago ng lahat.

Para sa maliliit, puwedeng ganito ang pagsasalaysay. Si Gideon ang pinakabata sa kanilang pamilya, at ang kanilang pamilya ang pinakamaliit sa kanilang lugar. Takot siya sa mga masasamang tao na nagnanakaw ng pagkain nila. Isang araw, sinabi sa kanya ng Diyos na siya ang gagamitin para tulungan ang buong bayan. Sumagot si Gideon, "Paano? Maliit ako." Sinagot ng Diyos, "Kasama mo ako." Tinawag ng Diyos ang napakaliit na grupo, tatlong daan lamang, at nanalo sila nang hindi gumagamit ng espada, kundi sa pamamagitan ng mga basag na banga at liwanag. Ganoon kalakas ang Diyos.

Mabuting idagdag na nagkamali rin si Gideon pagkatapos, upang matutunan ng mga bata na walang bayani sa Bibliya maliban sa Diyos mismo, at na si Jesus lamang ang Tagapagligtas na hindi kailanman nabigo.

May mga handang paliwanag kami na nakaayon sa edad: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taong gulang na nangangailangan ng maikli at malinaw na larawan, para sa elementarya na pito hanggang labindalawa na kayang sundan ang buong salaysay at magtanong tungkol sa tama at mali, at para sa mga tinedyer na labindalawa pataas na handang harapin ang mas mabigat na tanong tungkol sa takot, pagdududa, at kung bakit bumagsak si Gideon matapos siyang pagpalain ng Diyos.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Mula sa pisaan ng ubas hanggang sa giikan, mula sa basang balat ng tupa hanggang sa basag na banga, ang buhay ni Gideon ay isang mahabang paggiik. Hinampas ng Diyos ang bayan upang ihiwalay ang tunay na pagtitiwala sa ipa ng pagmamalaki, at hinampas niya rin ang kanyang tinawag. Nabawasan ang hukbo upang walang makapagsabing "ang kamay ko ang nagligtas sa akin." At kahit sa huli ay may ipa pa ring natira kay Gideon, ang ginto, ang epod, ang pitumpung anak, ang anak na pinangalanang hari, ay hindi siya itinapon ng Diyos.

Iyan ang dalawang mukha ng kuwentong ito. Totoo ang babala: kayang pumalit ng mga biyaya sa Nagbibigay. Totoo rin ang pag-asa: ang pangalan ni Gideon ay nakasulat pa rin sa Hebreo 11:32.

Kung may hinaharap kang labang mas malaki kaysa sa iyong lakas, bumalik ka sa Mga Hukom 6 hanggang 8 at basahin ito nang buo, nang dahan-dahan, na may bukas na puso sa dalawang bagay: sa pangakong "ako'y sasaiyo," at sa tanong kung ano ang kailangang giikin sa iyong puso ngayong taon. Pagkatapos ay tumingin kay Cristo, ang nabasag na sisidlan kung saan sumikat ang tunay na liwanag.