Mga Hebreo 2

Ang Teksto

"Ngunit ngayon, hindi pa natin makita ang lahat na ipinasailalim sa kaniya." Sa gitna ng isang matayog na argumento tungkol sa kaluwalhatian ng tao, umamin ang manunulat ng isang bagay na alam ng lahat: hindi ganito ang hitsura ng mundo. Nagsisimula ang kabanata sa isang babala na huwag tayong matangay palayo sa narinig nating mensahe, dumaraan sa sipi mula sa Awit 8 tungkol sa tao na kinoronahan ng kaluwalhatian, at sumasalo sa nag-iisang Tao na tunay ngang kinoronahan: si Jesus, na sa kaniyang pagdurusa at kamatayan ay tumawid sa kabilang panig. Doon niya tinawag ang mga tinubos niya na mga kapatid, kinuha ang laman at dugo, at winasak ang kapangyarihan ng kamatayan.

Ang Ubod

Hindi mula sa malayo ang pagliligtas ng Diyos. Iyan ang sentro. Ang Diyos na "para sa kaniya at sa pamamagitan niya ay nagkaroon ng lahat ng mga bagay" ay pumili ng isang daan na tila hindi bagay sa kaniya: gawing sakdal ang Tagapagligtas "sa pamamagitan ng pagdurusa." Hindi ito nangangahulugan na may kulang sa moralidad ni Jesus. Ang ibig sabihin: hindi maaaring maging ganap na Tagapagligtas ang isang hindi dumaan sa parehong daan. At ang kalayaan na ipinagkakaloob niya ay hindi malabo. Napakatiyak nito: "mapalaya niya ang lahat na sa pamamagitan ng pagkatakot sa kamatayan ay napasailalim sa pagkaalipin sa buong buhay nila." Ang takot sa kamatayan ang nakikita ng Hebreo bilang pinakamalalim na tanikala ng tao, at doon tumama ang krus.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang sipi mula sa Awit 8 ay hindi napiling basta-basta. Ang awit na iyon ay isang pagninilay sa Genesis 1, kung saan binigyan ng Diyos ang tao ng korona at pamamahala sa lahat ng ginawa niya. Sinira ng kasalanan ang mandatong iyon: sa halip na mamahala, natakot; sa halip na hawakan ang mundo, hinawakan ng kamatayan ang tao. Ang buong Kasulatan ay kuwento ng paghahanap ng Diyos sa isang tao na makakatupad ng korona. Kaya sa talata 16, tumutulong siya hindi sa mga anghel kundi sa "mga kaapu-apuhan ni Abraham": ang tipan, hindi ang hierarchy ng langit, ang landas ng pagliligtas. Sa isang Tao na tapat, naibalik ang pamamahalang nawala sa lahat.

Ang Salamin

Marahil hindi mo aakalaing alipin ka ng takot sa kamatayan. Ngunit tingnan mo kung bakit hindi ka makatulog: ang resulta ng check-up, ang magulang na humihina, ang trabahong pinanghahawakan mo dahil doon nakasalalay ang pangalan mo, ang kontroladong kalendaryo na nagpapanggap na hawak mo ang buhay. Halos lahat ng pagkakapit natin sa kontrol ay panlaban sa isang bagay na hindi natin kayang pigilan. Sinasabi ng Hebreo: hindi kailangang alisin ang takot sa pamamagitan ng pagtanggi rito, kundi sa pamamagitan ng Isang dumaan na roon at bumalik. At ganito siya kumilos ngayon: "hindi nahihiyang tawagin silang mga kapatid." Ngayon, isulat sa isang papel ang isang pangungusap tungkol sa pinakakinakatakutan mong mawala, saka basahin ito nang malakas sa panalangin at tapusin sa mga salitang ito: hindi ka nahihiya sa akin, kapatid kita.

Ang Ugnayan sa Iba pang Kasulatan

Tatlong sipi ang sinulid ng kabanatang ito, at bawat isa ay may sariling kuwento. Ang Awit 8 ay tungkol sa dangal ng tao; binabasa ito ng Hebreo tungkol kay Jesus nang hindi pinapatay ang orihinal na kahulugan, sapagkat ang kaniyang korona ay pagsasakatuparan ng atin, hindi kapalit nito. Ang talata 12 ay mula sa Awit 22, ang awit na sinimulan ni Jesus sa krus sa hiyaw ng pagkapabayaan. Hindi ang hiyaw ang kinuha ng Hebreo kundi ang pagliko: ang matapos ng pagdurusa, kung kailan inihayag ng dumanas ang pangalan ng Diyos sa gitna ng kaniyang mga kapatid. Ang talata 13 ay mula sa Isaias 8, kung saan naghihintay ang propeta sa Diyos sa gitna ng bayang hindi nakikinig, kasama ang mga anak na ibinigay sa kaniya bilang tanda. Isang tinig ng pagtitiwala sa dilim, inilagay ngayon sa bibig ni Jesus.

Ang Mga Unang Nakarinig

Nakikinig ang mga taong ito nang may pagod sa loob. Nasa likod nila ang unang sigla, at sa harap ang pagkawala ng dangal sa lipunan, ang gastos ng pagiging Kristiyano. Kaya ang babala ay hindi tungkol sa pagtanggi sa pananampalataya kundi sa tahimik na paglayo: matangay palayo, gaya ng bangkang nakawala sa lubid. Ang talata 2 ay tumutukoy sa Kautusan na ibinigay sa Sinai, na sa tradisyong Judio ay dumaan sa mga anghel. Ang tanong nila: mas mababa ba ang bago sa dati? Ang sagot: hindi mga anghel ang tumawid sa kamatayan para sa iyo. At para sa isang taong pinagtatawanan dahil sa isang Mesiyas na binitay, malaki ang timbang ng pariralang "hindi nahihiyang tawagin silang mga kapatid."

Ang Detalye

Sa talata 7 ay "bahagyang mas mababa kaysa sa mga anghel," ngunit sa talata 9 ay "ginawa sa maikling panahon, na mababa kaysa mga anghel." Iisa ang salitang Griyego sa dalawang ito, brachy ti, at maaari nitong ibig sabihin ang "kaunti lang" o "sa maikling panahon lamang." Hindi kamalian ang dalawang salin; nakikita ng Hebreo ang parehong kahulugan. Kaunti lang ang pagbaba ng tao sa Awit 8. Ngunit kay Jesus, ang pagbaba ay naging panahon: isang yugto ng laman, dugo, tukso at libingan, na may simula at may wakas. Ang buong Ebanghelyo ay nakasiksik sa maliit na pariralang iyon. Panandalian ang pagpapakababa. Hindi panandalian ang korona.

Pagninilay

Saan sa buhay ko kumikilos ako bilang isang taong hawak pa ng takot sa kamatayan, kahit sinasabi kong malaya na ako?

Kung tinatawag ni Jesus na kapatid ang mga tinubos niya nang walang kahihiyan, sino ang mahirap para sa akin tawaging kapatid, at bakit?