Isaias 8

Ang Teksto

Inutusan si Isaias na sumulat sa isang malaking tapyas ng bato ng isang kakaibang pangalan, "Maher Shalal Has Baz," at magtawag ng dalawang saksi para patunayan ang petsa. Isinilang ang bata, at bago pa siya matutong tumawag ng "Aking tatay," wawasakin na ng Asiria ang Damasco at Samaria. Pero hindi doon titigil ang tubig: dahil tinanggihan ng bayan ang "banayad na tubig ng Shiloah," aapaw ang Ilog hanggang sa leeg ng Juda mismo. Sa gitna ng paglalarawan ng pagbaha, biglang lumitaw ang isang pangalan: Immanuel. Pagkatapos ay binalaan si Isaias na huwag matakot sa kinatatakutan ng bayan, kundi ituring na banal si Yahweh, na siyang magiging santuaryo at kasabay nito ay batong katitisuran. Nagtatapos ang kabanata sa gutom, sumpa at kadiliman.

Ang Puso ng Teksto

Isang Diyos, dalawang bunga. Sinasabi ng talata 14 na siya rin ang "santuaryo" at siya rin ang "bato na tatama sa kanila." Hindi ito dalawang mukha ng Diyos na nagpapalit-palitan ayon sa timpla niya; iisa ang kabanalan niya, at ang kabanalang iyon ang kanlungan ng nagtitiwala at ang katitisuran ng umiiwas. Ang pinag-iiba ay kung sino ang kinatatakutan mo. Ang bayan ay natatakot sa pagsasabwatan, sa alyansa ng Rezin at ng anak ni Remalias, sa lahat ng balitang nagpapabilis ng tibok ng puso; sinasabi ng Diyos, ako ang katakutan ninyo. Iyan ang teolohiya ng takot: kapag mali ang kinatatakutan mo, aanurin ka ng Ilog; kapag tama, ang Diyos mismo ang magiging pader mo. At ang pangalang Immanuel, na binitiwan mismo sa gitna ng baha, ang nagsasabi na hindi tayo pinababayaan ng Diyos kahit sa hatol.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang beses tumunog ang Immanuel sa kabanatang ito, at magkaibang-magkaiba ang tono. Sa talata 8 ito ay halos isang sigaw ng pagkabahala: umaabot ang tubig sa leeg, "Immanuel," parang huling salita bago malunod. Sa talata 10 ito ay isang panindigan: "dahil ang Diyos ay kasama namin." Iisang katotohanan, dinaanan sa hatol at lumabas na pag-asa. Doon dumadaan ang malaking sinulid ng Kasulatan. Nang inangkin ni Jesus ang mga salita ng talata 18 sa Hebreo 2:13, "Tingnan, ako at ang mga anak," inilagay niya ang sarili sa posisyon ni Isaias: ang naghihintay sa Diyos na nagtatago ng mukha, kasama ang mga anak na ibinigay sa kaniya. At ang bato ng talata 14 ay siya rin ayon sa 1 Pedro 2: santuaryo sa nananalig, katitisuran sa tumatanggi. Hindi alegorya iyan; ang parehong hugis ng kaligtasan lang na lumilitaw nang buo sa Anak.

Ang Salamin

May kinatatakutan ka ngayon na may pangalan: isang resulta ng lab, isang balitang alyansa sa trabaho, isang anak na hindi na sumasagot ng tawag, isang utang na tumataas kada buwan. At may bulong sa loob mo na naghahanap ng kahit anong maikakapit: ang payo ng mga "manghuhula at mga salamangkero" sa talata 19 ay hindi malayo sa ating paghihimay ng horoscope, ng walang katapusang pag-scroll ng balita, ng pagtatanong sa mga patay na tinig ng nakaraan. Sinasabi ni Yahweh sa propeta na huwag sumunod sa pamumuhay ng bayan, huwag matakot sa kinakatakutan nila. Hindi ito pagmamaliit sa panganib; totoo ang Asiria. Ito ay muling pagtatakda kung saan naroon ang bigat. Ngayon: kumuha ka ng papel, isulat ang isang bagay na kinakatakutan mo, at sa tabi nito isulat, "ang Diyos ay kasama namin," pagkatapos basahin nang malakas ang dalawa.

Ang Tanong

Paano nagiging "patibong at silo" ang Diyos sa kaniyang sariling bayan? Hindi sinasabi ng talata 14 na si Yahweh ay naging batong katitisuran ng Asiria; sa "dalawang bahay ng Israel" siya nakakapagpatumba. May bahid ng bangungot iyan, at hindi ko ito palalambutin. Bahagi ito ng malaking hiwaga ng hatol: kapag matigas na ang kalooban, ang mismong presensiya ng Diyos ay nagiging sanhi ng pagkabuwal, hindi dahil nagbago siya kundi dahil hindi mo maiiwasan ang tinatakbuhan mo. At sa talata 17: "siya na itinatago ang kaniyang mukha." Hindi ipinapaliwanag ni Isaias kung bakit. Naghihintay lang siya. Minsan iyan lang ang natitirang teolohiya: hindi paliwanag, kundi paghihintay sa Diyos na nagtatago, na siyang tanging nakakabuhay.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Isaias ay hindi maayos na tagapagsalita ng isang mensahe; siya mismo ay naging mensahe. Pinapangalanan ang kaniyang anak na "Mabilis ang pagnanakaw, madali ang pagsamsam," at bawat pagtawag sa hapag ay paalala ng nalalapit na pagkawasak. "Ako at ang mga anak na lalaki… ang magsisilbing tanda at himala," sabi niya, na ang ibig sabihin: nakatingin sa kanila ang mga tao at hindi maiwasang maalala ang hindi nila gustong maalala. Nakaramdam siya ng "makapangyarihang kamay" ng Diyos, isang bigat na humihila sa kaniya palabas sa konsensus ng bayan. Nag-iisa siya, may sinelyuhang patotoo at kaunting alagad, at ang paghihintay ang kaniyang pinakatapang na gawa.

Ang Mga Unang Nakinig

Isipin ang Jerusalem noong panahon ni Ahaz, kalagitnaan ng digmaan ng Siria at Efraim. Ang "banayad na tubig ng Shiloah" ay tunay na tubig, ang mahinhing agos mula sa Gihon na nagpapanatiling buhay sa lungsod: maliit, tahimik, sapat. Ang "Ilog" ay ang Eufrates, ang tubig ng imperyo. Ang tinanggihan ng bayan ay hindi lang isang tubig kundi isang paraan ng pamumuhay: ang pagtitiwala sa maliit at hindi kapansin-pansing pangangalaga ng Diyos sa Sion. Pinili nila ang mga malalaking numero. Nang marinig nila ang "aabot ito sa inyong mga leeg," alam nila kung ano ang inirerentahan nila: ang katulong nila ang lalamon sa kanila. At ang selyadong balumbon ay nangangahulugang may darating na araw ng pagpapatunay.

Pagninilay

Alin sa mga kinatatakutan ko ngayon ang tumatanggi sa "banayad na tubig" ng Diyos dahil masyadong maliit ito para sa laki ng problema ko?

Kung ang paghihintay ang tanging natitirang gawa ni Isaias, ano ang hitsura ng tapat na paghihintay sa aking linggong ito?