Hosea 7

Ang Teksto

Gustong pagalingin ng Diyos ang Israel, ngunit ang pagbubukas ng sugat ay naglalantad lamang ng nana: panlilinlang, pagnanakaw, mga opisyal na lasing sa piging ng hari, mga pagsasabwatan na nagbabaga buong gabi at nagliliyab sa umaga. Ang Efraim ay tinapay na hindi nabaliktad, kalapati na palipat-lipat sa Egipto at Asiria, taong tumatanda na hindi namamalayang tumatanda. At sa lahat ng pagbagsak ng kanilang mga hari, "wala kahit isa sa kanila ang tumawag sa akin."

Ang Ubod

May isang linya rito na mabigat: "Ililigtas ko sana sila, ngunit nagsalita sila ng kasinungalingan laban sa akin." Hindi ito Diyos na nagdadamot ng kaligtasan. Ito ay Diyos na nakaabot na ang kamay, at ang tao ang nagbaluktot ng kaniyang mukha sa pamamagitan ng sinungaling na dila. Ang kasalanan sa Hoseas 7 ay hindi pangunahing paglabag sa listahan ng utos; ito ay pagtangging humarap. Kaya ang pinakamatalim na akusasyon ay hindi pangangalunya o pagpaslang, kundi kawalan ng panalangin sa gitna ng krisis. Bumabagsak ang trono, may dugo sa palasyo, at ang tanging hindi nangyayari ay ang pagsigaw sa Diyos. Ganoon gumagana ang tiwaling puso: hindi nito itinatanggi ang Diyos, minamaliit lamang nito ang kaniyang kaugnayan sa nangyayari.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Kapag nais kong pagalingin ang Israel" ang simula ng kabanata. Manggagamot ang tinig, hindi lamang hukom. Nasa hulihan ng buong kuwento ng Diyos ang parehong pattern: ang paglapit niya ay laging naglalantad bago maghilom. Nang dumating si Jesus, ganito rin ang naganap; hindi siya nagpanggap na malinis na ang mga taong sinamahan niya sa hapag. Ang pagkakaiba: dito, ang lambat ng Diyos ang bumabagsak sa mga ibon (talata 12), samantalang sa krus, ang hatol na iyon ay dumapo sa Anak. Ang Diyos na nagsabing "Ililigtas ko sana sila" ay naging Diyos na nagligtas kahit walang tumawag. Hindi natutunaw ang bigat ng Hoseas 7 sa Bagong Tipan; nagkakaroon lamang ito ng ibang katapusan.

Ang Salamin

"Nagkalat ang kaniyang puting buhok, ngunit hindi niya ito nalalaman." Iyon ang pinakanakakatakot na talata sa kabanata, dahil hindi ito tungkol sa dramatikong pagkakasala kundi sa unti-unting pagkupas na hindi mo namamalayan. Ang pagiging masungit sa asawa na naging normal na. Ang mga numerong pinapaganda sa report na dati ay hindi mo kayang gawin. Ang oras sa telepono na dumoble sa loob ng dalawang taon. Ang panalanging naging listahan ng pakiusap para sa "trigo at bagong alak", trabaho, pera, kalusugan, at wala nang iba. Tinapay na hindi nabaliktad: hilaw sa isang panig, tuyot na sa kabila. At ang linyang tumatagos: "Bumalik sila, ngunit hindi sila bumalik sa akin." Ilang beses ka nang nagbagong-buhay nang hindi lumalapit sa Diyos?

Kaya ito ang gawin ngayon: magpadala ng isang mensahe sa isang taong matagal ka nang kilala at hindi ka bibolahin, at itanong nang tuwiran, "Ano ang nakikita mong nagbago sa akin nitong mga huling taon na baka hindi ko namamalayan?" Huwag pagandahin ang tanong. Ipadala ito bago matapos ang araw.

Ang Larawan ng mga Tagapakinig

Ang mga unang nakarinig nito ay mga taga-Hilagang Kaharian na nabubuhay sa panahon ng magkasunod na kudeta. Alam nila kung sino ang pinapatay sa mga silid ng palasyo at kung sinong heneral ang susunod. Nang sabihin ni Hoseas na "Bumagsak ang lahat ng kanilang mga hari," hindi ito teolohikal na pahayag para sa kanila kundi balita. At nang ilarawan niya ang piging ng hari kung saan "nilasing ng mga opisyal ang kanilang mga sarili," naaalala nila ang mga totoong gabi na iyon. Sa kanilang pandinig, ang tunay na pasakit ay ang kalapati: pumipiglas sa Egipto, pagkatapos sa Asiria, mga desisyon sa patakarang panlabas na ipinagmamalaki bilang katalinuhan ng estado, tinatawag ng propeta na kahangalan ng ibon na walang muwang.

Ang Tanong

Bakit sinabi ng Diyos na "Ililigtas ko sana sila" kung siya ang Makapangyarihan? Kung tunay siyang nakaabot na, bakit hindi na lamang niya pilitin? Hindi ito pinapalambot ng teksto. Ang sinasabi lamang nito ay may isang klase ng pagliligtas na hindi maipapasok sa isang taong nagsisinungaling tungkol sa kaniyang sarili at sa Diyos. Ang tiwala ay hindi maaaring ipagawa sa iyo. Kaya may hapdi sa tinig na ito, isang hapdi na hindi pinapaliwanag ng Hoseas at hindi rin natin dapat pinapaliwanag nang lubos. Ang mahalaga: ang Diyos na ito ay hindi mainipin sa iyo, nasasaktan siya sa iyo. Iba ang timbang ng dalawang iyon.

Konteksto

Ikawalong siglo bago si Cristo, mga huling dekada ng Israel bago ang pagbagsak ng Samaria sa kamay ng Asiria noong 722. Ekonomikong maunlad, politikal na bulok. Anim na hari sa loob ng mga dalawampung taon, apat sa kanila pinaslang. Ang Egipto at Asiria ang dalawang superpower, at ang buong estratehiya ng Israel ay ang pumili ng tamang among-bansa. Ang relihiyon ay nagpatuloy: mga templo, handog, panalangin para sa ani. Kaya ang tinapay at pugon sa kabanatang ito ay hindi basta patalinghaga; ito ang mundo ng panadero sa Samaria, ang apoy na dapat balansehin, ang masa na dapat baliktarin. At si Hoseas, na may sariling wasak na pag-aasawa, ang siyang nagsasalita.

Pagninilay

Saan sa buhay mo may "puting buhok" na iba na ang nakakakita, ngunit hindi pa ikaw?

Kailan huling beses kang tumawag sa Diyos hindi para sa trigo at bagong alak, kundi para sa kaniya mismo?