Ang Mangangaral 1

Ang Teksto

"Ang baluktot ay hindi na maitutuwid." Isang pangungusap lamang, at doon nagigiba ang halos lahat ng ating pinaghirapan. Sinasabi ng Mangangaral, anak ni David at hari sa Jerusalem, na ang lahat ay parang singaw ng ambon at simoy ng hangin: lumilipas, mailap, mahirap hawakan. Umiikot ang araw, ang hangin, ang mga ilog, ang mga henerasyon; dumarating at lumilipas ang mga tao, ngunit walang bagong nangyayari sa ilalim ng araw. Pinag-aralan niya ang lahat sa pamamagitan ng karunungan, at ang natuklasan niya ay isang mabigat na gawain, isang paghabol sa hangin. Ang karunungan mismo ay hindi nakapagpagaan: "siya na nagdaragdag nang kaalaman ay nagdaragdag nang kalungkutan."

Ang Puso ng Teksto

Ang salitang isinaling "singaw" ay hebel sa Hebreo, ang hininga na nakikita mo sa malamig na umaga at nawawala bago mo pa maabot. Hindi ito nangangahulugang walang halaga ang buhay; ang ibig sabihin ay hindi ito mahahawakan, hindi mapapatunayan, hindi masusukat sa kamay. Ang tanong sa talata 3, "Anong mapapala ng sangkatauhan mula sa lahat ng gawain na kanilang pinaghirapan," ay tanong tungkol sa tubo, sa natitira pagkatapos ng lahat. At ang sagot ng Mangangaral ay malinis at malupit: wala, hindi sa ilalim ng araw. Ito ang teolohiya ng isang mundong nasa ilalim ng sumpa. Hindi ito kawalan ng pananampalataya. Ito ang katapatan ng pananampalatayang tumingin nang diretso sa katotohanan bago ito palamutian.

Ang Hibla sa Kabuuan

Narito ang isang hari sa Jerusalem, anak ni David, na may lahat ng karunungan at kapangyarihan, at hindi niya kayang ituwid ang baluktot. Iyan ang hugis ng butas na hinihintay ng buong Lumang Tipan. Kailangan ng ibang Anak ni David, hindi para tumakas mula sa hebel kundi para pumasok dito. Ang mismong salitang ginamit ni Pablo sa Roma 8 para sa paglikhang isinailalim sa kawalang-saysay ay umaalingawngaw sa Eclesiastes: hindi ito kusang pinili ng sanlibutan, ipinasailalim ito, at may pag-asa. Si Jesus ay naging singaw kasama natin, isang hininga sa krus na natapos, at pagkatapos ay tumindig mula sa libingan. Doon lamang may nangyaring tunay na bago sa ilalim ng araw.

Ang Salamin

Alam mo ito kahit hindi mo maipangalan. Ang ulat na inayos mo nang buong ingat, binura pagkalipas ng dalawang taon. Ang bahay na inipon mo, ibebenta ng mga apo mo. Ang pangalan ng iyong lolo, hindi na maalala ng kahit sino sa hapag ngayong Pasko: "Tila wala ni isa man ang nakakaalala sa mga bagay na naganap sa sinaunang panahon." Ang Eclesiastes ay hindi galit sa trabaho, pamilya, o pera. Sinasabi lang nito na hindi kayang buhatin ng mga iyon ang bigat na ipinapataw natin sa kanila. Kung ang iyong pangalan, posisyon, o ang tagumpay ng iyong mga anak ang tanging patunay na hindi ka nawalan ng saysay, ikaw ay humahabol ng hangin at pagod na pagod ka na.

Ang Tanong

Bakit hindi na lang sinabi ng Diyos ang sagot? Kung alam niyang mabigat ang gawaing "ibinigay ng Diyos sa mga anak ng tao upang pagka-abalahan," bakit niya pa ito ibinigay? Hindi ito sinasagot ng kabanata. Sinasabi lang nito na ang Diyos mismo ang nagtakda ng paghahanap na hindi natatapos. Marahil dahil ang taong nakasumpong ng kasiyahan sa ilalim ng araw ay hindi na tutingala. Ngunit huwag nating gawing malinis na aral ang bagay na iniwan ng teksto na magaspang. May mga umaga na ang tanging maaari mong sabihin ay: baluktot ito, at hindi ko kayang ituwid. Ang Eclesiastes ay hindi nagmamadali papunta sa aliw, at hindi rin tayo dapat.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Mangangaral ay hindi taong pagod sa buhay dahil kulang siya. Sinabi niya, "ang nakamit kong karunungan ay higit kaysa mga nauna sa akin sa Jerusalem." Nakuha niya ang lahat ng hinahangad ng karaniwang tao, at doon niya natuklasan na hindi sapat. Iyon ang kaniyang awtoridad. Hindi siya nagsasalita mula sa inggit kundi mula sa kabusugan. May kalungkutan sa kaniyang tinig ngunit walang kapaitan laban sa Diyos; sa buong kabanata ay hindi niya ikinakaila ang Diyos, kinikilala niyang mula sa Diyos ang bigat mismo. Ito ang landscape ng isang taong nagmamahal sa katotohanan nang higit sa kaniyang ginhawa. Ganoon din ang tapang na kailangan ng bawat mananampalataya na tumatanda.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang tinig lamang ang papasukin natin. Una, ang Roma 8, kung saan sinabi ni Pablo na ang paglikha ay dumaraing at naghihintay, hindi dahil sa aksidente kundi dahil sa hatol ng Diyos, at may kalayaang darating. Ito ang Eclesiastes na binigyan ng katapusan. Pangalawa, ang pagtatapos ng dakilang kabanata ni Pablo tungkol sa muling pagkabuhay, kung saan sinasabi niya sa mga taga-Corinto na ang kanilang pagpapagal sa Panginoon ay hindi walang kabuluhan. Iyan ang tanging sagot sa talata 3 na hindi kasinungalingan. Hindi dahil naging mas matibay ang ating gawa, kundi dahil may isang bumangon mula sa hukay at dinala ang ating mga singaw sa kabilang panig ng kamatayan.

Pagninilay

Ano ang isang bagay sa iyong buhay ngayon na pinapabuhat mo ng bigat na hindi nito kaya: isang karera, isang anak, isang pangalan?

Kung totoo na ang iyong pagpapagal sa Panginoon ay hindi mawawala, ano ang gagawin mo bukas nang iba kaysa ngayon?