Isaias 2

Ang Teksto

Nakita ni Isaias, sa gitna ng isang bayang nalulunod sa kayamanan at diyus-diyosan, ang isang bagay na imposible: sa mga huling araw ay itataas ang bundok ng tahanan ni Yahweh nang higit sa lahat ng bundok, at dadaloy ang mga bansa paroon, umaakyat hindi para manakop kundi para matuto. Doon pinapanday ang espada upang gawing pang-araro, at tumitigil ang mundo sa pagsasanay para sa digmaan. Pagkatapos ng pangitaing iyon, biglang bumalik ang tingin ni Isaias sa kasalukuyan ng Juda: puno ng pilak, ginto, kabayo, karwahe at mga inukit ng sarili nilang kamay. At sinabi niya kung ano ang mangyayari sa araw ni Yahweh, kung kailan ang lahat ng mataas ay ibababa at ang mga tao ay magtatago sa mga kweba ng bato.

Ang Puso

Dalawang bundok ang nag-aagawan sa kabanatang ito. May bundok na itinataas ng Diyos, at may mga taas na itinayo ng tao: sedar ng Lebanon, mga tore, matitibay na pader, magagandang barkong panglayag. Ang paghatol sa Isaias 2 ay hindi pasumpong na galit; ito ay ang Diyos na ibinabalik ang mundo sa totoong sukat nito. "Tanging si Yahweh lang ang itataas sa araw na iyon." Iyon ang buong punto. Ang kabanalan ng Diyos ay hindi lang kalinisan kundi kaibahan: siya lamang ang tunay na mataas, at bawat ibang kataasan ay hiram, panandalian, hininga sa ilong. Pero pansinin ang pagkakasunod: una ang pangako ng biyaya, saka ang paghatol. Hindi tayo tinatakot patungo sa bundok; ipinapakita muna ang bundok, tapos ipinapakita kung gaano kababa ang mga diyos na kailangan nating buhatin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pangitain ng dumadaloy na mga bansa ay kakaiba sa karaniwang pag-asa ng Israel. Dito walang hukbo ng Juda na lumalaban; ang mga bansa mismo ang kusang umaakyat. "Halika, umakyat tayo sa bundok ni Yahweh," sabi nila, at ang dahilan ay pagtuturo: "para turuan niya tayo ng kaniyang mga pamamaraan." Ito ang tipan kay Abraham na natutupad sa paraang hindi napapansin ng mga propeta ng digmaan: pagpapalain ang lahat ng angkan sa lupa sa pamamagitan ng isang bayan. At nang dumating si Jesus, siya ang naging lugar kung saan nagkikita ang Diyos at ang tao, ang tunay na templo, at mula sa Jerusalem nga lumabas ang salita sa Pentecostes patungo sa mga bansa. Ang kapayapaan ng talata 4 ay hindi kasunduang pampulitika kundi bunga ng pagtuturo ng Hari. Kapag siya ang nagpapasya, walang natitirang dahilan para sa espada.

Ang Salamin

Mahirap basahin ang talata 7 nang walang kirot. Hindi sinabi ni Isaias na masama ang pilak, ginto at kabayo. Sinasabi niya na napuno ang lupain, at sa parehong hininga ay puno rin ng diyus-diyosan. Ang kasaganaan ang naging paaralan ng pagsamba sa mali. Ganoon din tayo: ang pangalawang trabaho na kinuha mo para sa seguridad, ang ipon na tahimik mong binibilang tuwing gabi, ang anak na dapat makapasok sa magandang paaralan para maging patunay na hindi ka nabigo. Lahat ng ito ay "hinulma ng mga daliri" natin, at saka natin pinagkatiwalaan. Ang talata 22 ang pinakamatalas: "Huwag na kayong magtiwala sa tao, na ang hininga ng buhay ay nasa mga ilong niya." Kasama ka roon. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na iyong ginawa o inipon na tahimik mong inaasahan para sa seguridad, at malakas na sabihin: ito ay hiningang nasa ilong lamang, at ikaw lang, Panginoon, ang mataas.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Halos salita sa salita, lumilitaw ang parehong pangitain sa Mikas 4, isang propetang kapanahon ni Isaias. Dalawang tinig, iisang awit: tanda na ang pag-asang ito ay hindi personal na pantasya ng isang makata kundi ibinigay na salita. Ang mas matalim na ugnayan ay nasa Joel, kung saan baligtad ang utos: pandayin ang mga araro upang gawing espada. Doon, inihahanda ang mga bansa para sa paghatol; dito, matapos ang paghatol, binabawi ang bakal para sa pagkain. Hindi magkasalungat ang dalawa, magkasunod sila. Walang tunay na kapayapaan na hindi dumaan sa paghatol, dahil kung hindi haharapin ang kapalaluan, ang kapayapaan ay tigil-putukan lamang. Ang ebanghelyo ay sumusunod sa parehong hugis: dinadaanan muna ng krus ang ating pagmamataas bago tayo bigyan ng kapahingahan.

Ang Detalye

Pansinin kung saan itinatapon ang mga diyus-diyosan: "sa mga mowl at paniki." Dalawang hayop ng dilim at lupa, mga nilalang na humuhukay at kumakapit sa kisame ng kweba. Hindi sila sinira ng galit na kamay; basta na lang sila ibinitiw habang tumatakbo ang may-ari papunta sa siwang ng bato. Iyon ang pinakamapait na paglalarawan ng kawalang-halaga: ang bagay na pinaghirapan mong ukitin, pinilakan, ginintuan, ay nagiging basura sa sandaling dumating ang tunay na Diyos. At masdan ang trahedya: tumatakbo ang tao papasok sa parehong butas kung saan niya itinapon ang kaniyang diyos. Ang nagtatago sa kweba ay nakikihati ng tirahan sa mga paniki. Ganyan ang kapalaluan, hindi ito nagtatapos sa tore kundi sa lungga.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Yahweh ang tumatayo sa gitna ng kabanatang ito, at dalawang bagay ang ginagawa niya na mahirap pagsamahin sa isip natin. Siya ang guro na pasyenteng nagtuturo ng kaniyang mga pamamaraan sa mga bansang dumadaloy, at siya ang bumabangon "para sindakin ang mundo." Hindi dalawang mood ito ng iisang Diyos. Ang kaniyang kaluwalhatian ang parehong nag-aakit sa mga bansa paakyat at nagtataboy sa mga mapagmataas pababa. Kung ano ang nararamdaman mo sa kaniyang presensiya ay nakasalalay sa kung ano ang dala mo: ang may bitbit na espada upang isuko ay umaakyat sa bundok; ang may bitbit na ginintuang diyos ay tumatakbo sa kweba. At nananatiling bukas ang paanyaya sa gitna: "Lumapit ka, angkan ni Jacob, at lumakad tayo sa liwanag ni Yahweh." Pansinin ang "tayo." Kasama ni Isaias ang kaniyang sarili.

Pagninilay

Ano ang "napuno" sa aking buhay ngayon, at paano ko malalaman kung iyon ay naging diyus-diyosan nang hindi ko namamalayan?

Kung ang bundok ni Yahweh ay lugar ng pagtuturo at hindi ng pagtatago, anong bahagi ng kaniyang pamamaraan ang matagal ko nang iniiwasang matutunan?