Isaias 57

Ang Teksto

May namamatay na matuwid, at walang pumapansin. Iyan ang unang tunog ng kabanatang ito: isang libing na walang nakakarinig, isang bayang abala sa ibang bagay habang naglalaho ang mga tapat. Pagkatapos ay bumabaligtad ang tono at nagiging paratang: mga anak ng mangkukulam at mapakiapid, mga altar sa ilalim ng bawat luntiang puno, mga batang pinapatay sa tuyong ilog, higaang inihanda sa mataas na bundok, mga sugong ipinadala sa malayo hanggang sa mismong Sheol. Sasabihin ng Diyos na tatangayin ng isang hininga ang lahat ng diyus-diyosang inipon nila. At saka, nang hindi inaasahan, isang tinig ang nag-uutos na linisin ang daan, at ipinapahayag ng Nag-iisang mataas at matayog na siya ay nakatira kasama ng "durog at mapagpakumbabang espiritu," may kagalingan at kapayapaan para sa malayo at malapit. Ngunit walang kapayapaan para sa masama.

Ang Ubod

Ang teksto ay nagsisimula sa katahimikan ng Diyos at nagtatapos sa kaniyang tinig, at sa pagitan noon ay nakalatag ang pinakamatapang na pahayag ng Lumang Tipan tungkol sa kung saan siya nakatira. Ang isang hari sa sinaunang mundo ay tumatahan sa itaas, malayo, hindi maaabot; iyon ang pinakadiwa ng kadakilaan. Pero dito, ang siyang "nabubuhay magpakailanman, na ang pangalan ay banal" ay may dalawang tirahan: ang dakila at banal na lugar, at ang taong basag. Hindi ito paglambot ng kabanalan kundi ang tunay nitong hugis. At pansinin ang pagkakasunod: "Nakita ko ang kanilang mga pamamaraan, pero pagagalingin ko sila." Hindi sinasabing bumalik muna sila. Ang pagpapagaling ang nauuna, hindi ang kabayaran. Ang galit ng Diyos ay may hangganan, hindi dahil mababaw ito, kundi dahil alam niyang hindi tayo makakatagal: manlulupaypay ang espiritung siya mismo ang gumawa.

Ang Sinulid

Ang utos sa talata 14, "Magtayo kayo, magtayo kayo! Linisin ninyo ang daan!" ay hindi tungkol sa moral na pagsisikap ng bayan. Ito ay tinig na nag-uutos sa isang daan para sa mga taong hindi makalakad mag-isa. Sa mas malawak na kuwento ng Isaias, ang daang ito ay ang pagbabalik mula sa pagkatapon; sa mas malawak pa, ito ang daang tinahak ng Diyos papunta sa atin. Ang talata 19 ay nagsasalita ng "Kapayapaan, kapayapaan, sa mga malalayo at sa mga malalapit," at kinuha ito ni Pablo sa Efeso 2 para ipaliwanag ang krus: ang malayo, ang mga Hentil, at ang malapit, ang Israel, ay ginawang isa. Hindi ito paggamit ng teksto sa maling paraan. Ang Isaias 57 ay nangako ng kapayapaan na hindi galing sa pagbuti ng tao; ipinaliwanag ni Pablo kung saan ito dumaloy palabas.

Ang Salamin

Ang linyang tumatagos ay talata 10: "Kayo ay napagod mula sa inyong mahabang paglalakbay, pero hindi ninyo kailanman sinabi 'Ito ay walang pag-asa.'" Ganoon din tayo. Nagpapatuloy tayo sa trabahong sumisipsip ng lahat ng lakas, sa relasyong matagal nang patay, sa utang na hinahabol ng panibagong utang, sa larawang pinapanatili natin sa harap ng ibang tao, at hindi natin masabi ang salitang magpapalaya sa atin: hindi ko na kaya. Iyon ang trahedya sa teksto. Hindi ang pagkapagod ang kasalanan, kundi ang pagtangging aminin ito. At ang Diyos na tumatahan kasama ng "durog" ay hindi maaabot ng taong nagkukunwaring buo pa. Ngayon din, maglaan ng sampung minuto, at sabihin nang malakas sa Diyos ang isang bagay na matagal mo nang inaayos mag-isa at hindi umuubra. Isang pangungusap lang. Sabihin mo, huwag lang isipin.

Konteksto

Nakatayo tayo sa Jerusalem, sa mundo ng huling mga hari ng Juda o sa alaala ng mga taong nabuhay doon. Ang relihiyong inilalarawan sa talata 5 hanggang 8 ay hindi imbento: mga puno sa burol, mga makikinis na bato sa lambak, mga simbolong itinatago sa likod ng pinto kung saan dapat nakasulat ang salita ng Diyos. May mga bata talagang sinunog sa Lambak ng Hinnom. Ang wikang ginamit ay tahasang seksuwal, "hinubaran ninyo ang inyong mga sarili… nagustuhan ninyo ang kanilang mga higaan," dahil ang tipan ay parang pag-aasawa at ang pagtataksil dito ay pangangalunya. At habang nangyayari ito, ang mga tapat ay namamatay nang tahimik, at walang mataas na tao ang nag-aabalang bilangin sila.

Ang Tanong

Bakit hindi napansin ang pagkamatay ng mga matuwid? Sinasabi ng talata 1 na "hindi isinasaalang-alang ito ng sinuman," at hindi ito inaayos ng teksto. Walang paliwanag kung bakit maikli ang buhay ng mga tapat habang matagal ang buhay ng mga marahas. Ang tanging inaalok ay isang mahinang sinag: "Siya ay pumapasok sa kapayapaan; magpapahinga sila sa kanilang mga higaan." Ang kamatayan bilang paglayo mula sa kasamaan. Hindi ito sagot na ganap na nakakaaliw, at hindi ito dapat gawing marketing ng langit. Minsan ang Diyos ay hindi nagpapaliwanag; nagpapahinga lang siya sa tabi ng namatay at hinahayaan ang mundo na hindi umintindi.

Ang Larawan ng Nakikinig

Ang unang nakarinig nito ay hindi mga tagalabas kundi mga taong may pangalan sa tipan, mga taong naniniwalang sila ang bayan ng Diyos habang gumagawa ng eksaktong inilalarawan sa talata 5. Ang tawag na "mga anak na lalaki ng babaeng mangkukulam" ay isang bagay na hindi natin maramdaman: sa kulturang naglalarawan ng sarili ayon sa lahi, ito ay pagbabawi ng pagkakakilanlan. Hindi kayo mga anak ni Abraham; mga anak kayo ng pandaraya. At para sa mga taong tapon, walang templo, walang hari, ang talata 15 ay tunog na halos hindi kapani-paniwala: ang Diyos ay hindi lang nasa dakilang lugar, nandoon din siya sa kanilang pagkadurog. Iyon ang balitang nagbigay sa kanila ng lakas para bumangon.

Pagninilay

Ano ang bagay sa buhay mo ngayon na patuloy mong pinipilit kahit alam mong ubos ka na, at bakit mahirap sabihin ang totoo tungkol dito?

Sino sa paligid mo ang tahimik na namamatay, sa katawan, sa pag-asa, o sa pananampalataya, na walang nakakapansin? Ano ang isang bagay na maaari mong gawin para mapansin siya ngayong linggo?