Isaias 9:6

Ang Teksto

Sa gitna ng isang kabanata na puno ng galit at usok, biglang may tinig na nagsasabi ng ibang bagay: "Dahil para sa atin, isang sanggol ang isinilang, isang anak na lalaki ang binibigay." Hindi hukbo, hindi hari na may kabayo at karwahe, kundi isang bata. At sa maliit na balikat na iyon ay ipinapatong ang kapamahalaan. Pagkatapos ay apat na pangalan ang ibinubulong sa kaniya, gaya ng mga regalong inilalapag sa tabi ng duyan: Kahanga-hangang Taga-payo, Makapangyarihang Diyos, Walang-hanggang Ama, Prinsipe ng Kapayapaan. Walang paliwanag si Isaias kung kailan, kung paano, kung sino. Isang pangungusap lamang, at ang mambabasa ay naiwang nakatingin sa isang sanggol na hindi niya lubos na makilala.

Ang Ubod

Pansinin ang balikat. Dalawang talata lang ang nakaraan, "ang kahoy sa kaniyang balikat, ang pamalo ng kaniyang mang-aapi" ang sinisira ng Diyos. Ngayon, sa parehong salita, may isang balikat na nagpapasan ng kapamahalaan. Doon nagsasalubong ang dalawang mundo: ang balikat na dating pinapasanan ng pamatok ay siya ring magdadala ng kaharian. Ito ang hindi inaasahang paraan ng Diyos. Hindi niya sinisira ang pang-aapi sa pamamagitan ng mas malaking pang-aapi, kundi sa pamamagitan ng isang buhay na ibinibigay. Tingnan ang dalawang pandiwa: "isinilang" at "binibigay." Ang una ay tao, ang ikalawa ay biyaya. Hindi natin siya ginawa; ibinigay siya. At ang isa sa mga pangalan niya ay "Makapangyarihang Diyos," isang titulong sa ibang pagkakataon ay para lamang kay Yahweh. Hayaan muna nating manatiling bukas ang tanong na binubuksan nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang talatang ito ay nakatali sa isang trono: "nakaluklok sa trono ni David." Ibig sabihin, hindi ito basta pangako ng pag-asa sa pangkalahatan, kundi pangako sa isang pamilya na noong panahon ni Isaias ay unti-unting nabubulok sa takot at pakikipagsabwatan sa Asiria. Ang Diyos ay hindi nagsisimula ng bagong linya; binubuhay niya ang isang halos patay na sanga. Kaya nang magsimula ang Ebanghelyo ni Mateo sa isang mahabang talaan ng mga pangalan na humahantong kay Jesus, hindi iyon pormalidad kundi pagsagot sa talatang ito. At nang magsimula si Jesus sa Galilea, sa mismong lupain ng Zebulun at Neftali na binanggit sa talata 1, tahasang sinabi ni Mateo na ang liwanag na iyon ang dumating. Ang sinulid ay hindi tayo ang gumawa. Matagal na itong hinahabi.

Ang Salamin

May pasan ka ngayon na hindi mo pinag-uusapan. Baka utang na hindi alam ng asawa mo. Baka isang anak na hindi na sumasagot sa mensahe. Baka isang katawan na bumibigay na, o isang trabaho kung saan araw-araw kang nagpapanggap na kaya mo pa. Ang teksto ay hindi nagsasabing wala kang pasan; sinasabi nitong may ibang balikat. At iyon mismo ang mahirap tanggapin, dahil marami sa atin ang gusto pang maging sariling tagapagligtas. Mas komportable ang bigat kaysa sa pagpapaubaya. Pansinin din kung aling pangalan ang pinakamabigat sa iyo ngayon: kung lagi kang nalilito, "Kahanga-hangang Taga-payo"; kung ulila ka sa pagmamahal, "Walang-hanggang Ama." Ngayong araw: kumuha ng papel, isulat ang isang bagay na pinapasan mo ngayong linggo, isulat sa ilalim nito ang isa sa apat na pangalan, at bigkasin ito nang malakas, isang beses, sa isang silid kung saan ikaw lang ang naroon.

Ang Tanong

Bakit isang sanggol? Kung ang problema ay pamatok, pamalo at bota na lumalakad sa kaguluhan, ang lohikal na sagot ay isang heneral. Ang ibinibigay ng Diyos ay ang pinakamahina at pinaka-walang kalaban-labang anyo ng buhay ng tao, isang nilalang na umiiyak kapag gutom. Hindi ito ipinapaliwanag ni Isaias. At huwag nating bigyan ng madaling sagot: hindi ito tungkol sa "kagandahan ng pagiging simple." May bagay dito na nananatiling matalim. Ang Diyos na may nakataas na kamay sa buong kabanata, handang humampas, ay ang Diyos ding nagpapadala ng isang bata sa gitna ng mundong iyon. Paano magkasama ang dalawang iyon sa iisang puso? Hindi ko alam na masasagot ko nang buo. Nakatayo tayo sa gitna ng apoy ng talata 19 at ng duyan ng talata 6, at pinipiling manatili.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang bata ang nasa gitna, pero tingnan kung sino ang kumikilos. Hindi siya nagsasalita, hindi siya nag-aangkin, hindi siya nakikipaglaban. Siya ay "isinilang" at "binibigay," dalawang pandiwang pinagdaraanan lamang niya. Ang huling linya ng kasunod na talata ang nagsasabi kung kanino ang kilos: "Ang kasigasigan ni Yahweh ng mga hukbo ang tutupad nito." Ang salitang kasigasigan ay nagmula sa Hebreong qinah, isang pagka-sabik na halos selos ang tindi, ang init ng isang nagmamahal na hindi papayag na mawala ang mahal niya. Iyon ang emosyonal na tanawin sa likod ng talatang ito. Hindi malamig na pagpaplano ng Diyos kundi pagnanasa. Ang kapayapaan sa dulo ay hindi dahil tahimik ang Diyos, kundi dahil hindi siya tumitigil.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang sumasagot dito. Una, si Jesus sa Mateo 11, na nag-aalok ng kaniyang sariling pamatok at nagsasabing magaan ito; hindi niya tinatanggal ang pamatok sa buhay, pinapalitan niya ito ng kaniya, at iyon mismo ang pangako ng balikat sa Isaias 9. Ikalawa, ang Isaias 53, kung saan ang lingkod ay walang anyo na makakaakit sa atin at tinusok dahil sa ating mga pagsuway. Magkadugtong ang dalawang larawan: ang sanggol na pinagpapasanan ng kapamahalaan ay ang lalaking dadalhin ang bigat hanggang sa krus. Ang parehong balikat. Ang kaharian ay hindi dumarating sa pamamagitan ng pagpiga sa iba, kundi sa pamamagitan ng isang nagpapaubaya ng sarili.

Pagninilay

Alin sa apat na pangalan ang pinakamalayo sa iyong karanasan ngayon, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa kung saan ka nasaktan?

Kung totoong may ibang balikat, anong bigat ang pinakamatagal mo nang ayaw ipaubaya, at bakit?