Santiago 1:2

Ang Teksto

"Ituring ninyong kagalakan ito mga kapatid, kung nakakaranas kayo ng ibat-ibang kaguluhan." Hindi sinasabi ni Santiago na masaya ang gulo. Sinasabi niyang may paraan ng pagtingin dito na hindi natural sa atin, at iyon ang kaniyang hinihiling: ituring, bilangin, ipalagay. Isang desisyon ng isip bago maging damdamin ng puso. At pansinin ang pagkakasunod: kagagaling lang niyang sabihin na sumusulat siya sa "labindalawang tribu na nasa pangangalat," sa mga taong kalat-kalat, inalis sa tahanan, nabubuhay sa ibang bayan. Sa kanila, hindi sa mga nakaupo nang kumportable, dumarating ang utos. At agad niyang binigyan ito ng dahilan sa susunod na talata: may ginagawa ang pagsubok sa pananampalataya, may hinuhubog itong pagtitiis.

Ang Ubod

Ang salitang isinaling "ituring" ay hegeomai sa Griyego, isang salitang pang-akawnting: pagtatantiya, pagbibilang ng halaga. Hindi ito panggagagad ng ngiti sa gitna ng luha. Ito ay pagtatasa ng isang bagay na hindi pa ganap na nakikita. Kaya naman mahalaga ang maliit na salitang "kung": hindi inuutusan ni Santiago na hanapin natin ang gulo, kinikilala niyang darating ito nang hindi iniimbitahan. Ang itinuturo nito tungkol sa Diyos ay hindi madali: hindi siya nangangakong iiwas tayo sa apoy, nangangako siyang may gawa ang apoy. May isang Diyos na handang ipahintulot ang bagay na hindi natin pipiliin, dahil may nakikita siyang hubog sa atin na hindi pa natin nakikita. Nananatiling bukas ang tanong kung bakit ganito ang kaniyang pamamaraan. Hindi ito sinasagot ni Santiago. Inaanyayahan lamang niya tayong magbilang nang may tiwala sa gitna ng dilim.

Ang Hibla sa Malaking Kuwento

May isang mahabang linya sa Kasulatan ng mga taong dumaan sa apoy bago dumating sa pangako: si Jose sa bilangguan, ang Israel sa ilang, si Job sa abo. Walang isa sa kanila ang naunawaan ang kaniyang pagsubok habang nasa loob nito. Ngunit ang pinakamalalim na punto ng hibla ay si Jesus mismo, na hindi tumakas sa Getsemani kahit hiniling niya ito, at nakita ang isang bagay na lampas sa krus na nagbigay sa kaniya ng lakas na tiisin ito. Si Santiago, na kapatid niya sa laman, ay alam kung ano ang hitsura nito mula sa malapit. Kaya hindi siya nagsasalita ng teorya. Ang kagalakang itinuturo niya ay hindi pagtanggi sa sakit kundi pagtingin sa likod nito, sa isang Diyos na nagtatrabaho kahit tahimik.

Ang Salamin

Isipin mo ang partikular na gulo mo ngayon: ang kontratang hindi na-renew, ang anak na hindi na kumakausap sa iyo, ang resulta ng laboratoryo na hinihintay mo, ang kuwentang hindi nagkakasya sa sahod. Ang tukso natin ay dalawa, at pareho silang pagtakas. Ang una ay itanggi na masakit, at magsuot ng relihiyosong ngiti. Ang pangalawa ay sumuko sa pagiging biktima, na parang walang kahulugan ang anuman. Hinihingi sa atin ni Santiago ang pangatlong landas, mas mahirap: manatili sa sakit at tumingin nang matagal, hanggang may makita. Hindi mo kailangang madama ito ngayon. Kailangan mo lang itong bilangin. Ngayong araw, kumuha ng papel, isulat ang isang kaguluhang kinakaharap mo, at sa tabi nito isulat ang tanong: ano kaya ang hinuhubog ng Diyos dito? Huwag mo itong sagutin. Iwan mong bukas sa harap niya.

Ang Detalye

"Ibat-ibang kaguluhan." Ang salitang isinaling ibat-iba ay literal na nangangahulugang maraming kulay, parang telang hinabi sa sari-saring hibla. Hindi iisang klase ng pagsubok ang tinutukoy ni Santiago, at hindi niya tayo binibigyan ng listahan. May gulong dumarating bilang bigla, may gulong dumarating bilang pagod na walang katapusan. May pagsubok na nakikita ng lahat at may pagsubok na alam mo lang mag-isa sa dilim bago matulog. Ang pagkamaraming-kulay na ito ang dahilan kung bakit walang pormula dito. Hindi ipinapangako ni Santiago na magkakapareho ang mukha ng gawa ng Diyos sa bawat isa. Ang bawat tela ay may sariling kulay, at ang bawat pagtitiis ay may sariling hugis. Kaya nga kailangan natin ang karunungang hinihingi sa talata 5.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang pinakamalapit na echo ay si Santiago mismo, sampung talata ang layo: "Pinagpala ang tao na nagtitiis sa pagsubok, sapagkat pagkatapos niyang mapagtagumpayan ang pagsubok, makakatanggap siya ng korona ng buhay." Ang talata 2 ay nagsasabi kung paano titingin sa simula; ang talata 12 ay nagsasabi kung saan ito patutungo. Sa pagitan ng dalawa ay buong buhay ng paghihintay. Si Pedro ay sumulat ng halos kaparehong bagay sa halos kaparehong mga tao, na ang pananampalataya ay nililinis na parang ginto sa apoy, hindi sinisira. Kapansin-pansin na ang dalawang sulat na ito, na parehong isinulat para sa mga nagkalat at inuusig, ay hindi nagpapaliwanag kung bakit pinapayagan ng Diyos ang apoy. Sinasabi lang nila kung ano ang lumalabas doon.

Ang Konteksto

Ang mga tatanggap ay mga mananampalatayang Judio na nabubuhay sa labas ng Palestina, marami sa kanila'y mahirap, umuupa ng lupa o nagtatrabaho bilang arawang manggagawa. Sa ikalimang kabanata ay sisigaw si Santiago laban sa mayayamang nagpipigil ng sahod; iyon ang mundong ito. Walang kapangyarihan ang mga mambabasa, walang koneksyon sa korte, at ang kanilang pananampalataya ay dahilan ng dagdag na hinala. Ang "kaguluhan" dito ay hindi abstraktong pagsubok sa isipan, kundi gutom, diskriminasyon, kawalan ng seguridad bukas. At sa mga taong ito, hindi sa mga komportable, dumating ang utos na magbilang ng kagalakan. May bigat iyon na hindi natin dapat pagaanin.

Pagninilay

Alin sa dalawang pagtakas ang mas madalas mong gamitin: ang pagtangging may sakit, o ang pagsukong walang kahulugan ito?

Kung tatanungin ka ng Diyos ngayon kung ano ang hinubog sa iyo ng pinakamabigat mong taon, may masasabi ka ba, o kailangan mo pang tumingin nang mas matagal?