Job 14:7

Ang Teksto

Sa gitna ng pinakamadilim na talumpati ni Job, bigla siyang tumingin sa isang puno. May pag-asa pa ang puno, sabi niya: kahit putulin, may posibilidad na sumibol muli, at ang bagong usbong ay hindi matatapos. Ang isang tuod na tila patay na ay maaaring magluwal ng buhay. Iyon ang sinasabi ni Job, hindi bilang pampalubag-loob, kundi bilang paghahambing na sumasakit: ang puno, oo; ang tao, hindi.

Ang Ubod

Kailangan nating tanggapin ang talatang ito sa loob ng dinadala nito. Hindi ito pangako ng muling pagkabuhay. Ito ay inggit. Si Job ay nagsesenti sa halaman. Sa talatang 10 ay niluluwalhati niya ang kabaligtaran: "Pero ang tao ay namamatay; nagiging mahina… at kung gayon nasaan siya?" Ang teolohikong bigat nito ay ganito: ang tao, na kinoronahan ng larawan ng Diyos, ay mas marupok pa kaysa sa punong olibo sa likod-bahay. Ang paglikha ay may nakapaloob na muling pagsibol; ang kasaysayan ng tao ay tila wala. At kung ang Diyos ang may hawak ng bilang ng ating mga buwan (talata 5), siya rin ang inaakusahan ni Job na "winawasak… ang pag-asa ng tao" (talata 19). Hindi ateismo ang hinaing ni Job. Mas malala: pananampalatayang nasaktan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang lupit nito ay ito: ang imaheng ginamit ni Job para ipakita ang kawalang-pag-asa ng tao ang eksaktong imaheng pipiliin ng Diyos para sa kaniyang pangako. Kapag pinutol ang puno ng dinastiya ni David, nangako ang Diyos sa Isaias 11:1 ng usbong na susibol mula sa tuod ni Jesse. Ang tuod, hindi ang matayog na puno, ang pinagmulan ng Mesiyas. Ganoon kadalas gumawa ang Diyos: pagkatapos ng pagpuputol, sa lupang tila patay na.

At hindi lamang pigura ang nangyari. Pinutol ang isang Tao sa isang punong kahoy, ibinaon, at sumibol nang ikatlong araw. Ang tinatawag ni Pablo na "unang bunga" sa 1 Corinto 15:20 ay eksaktong sagot sa reklamo ni Job: hindi na natatangi ang puno. May Tao na ngayong bumangon, at ang kaniyang bagong sanga ay talagang hindi matatapos.

Ang Salamin

May punto sa buhay kung saan mararamdaman mo ito. Ang resulta ng biopsy. Ang kasal na pinutol sa kalahati. Ang anak na tumigil sa pananampalataya. Ang trabahong pinagbuhusan mo ng dalawampung taon, tapos isang email na lang pala ang laman. Nakakainggit ang puno dahil may mekanismo siyang wala ka: automatiko siyang bumabalik. Ikaw, sa tingin mo, ay may isang pagkakataon lamang, at ginagastos na ito ngayon.

At may pagmamataas din dito. Kapag mabuti ang buhay, iniisip natin na tayo ang punong palaging sisibol muli, na may sapat pang panahon, na kaya nating ibangon ang lahat. Ang talatang ito ang bumabasag doon. Hindi sa lakas ng ugat natin nakasalalay ang pagsibol, kundi sa Diyos na nagbigay ng tubig.

Lumabas ka ngayon, humanap ng punong pinutol o pinungusan, ipatong ang kamay sa pinagputulan, at sabihin ng malakas: "Panginoong Jesus, ikaw ang bagong sanga na hindi natapos. Idagdag mo ako."

Ang Detalye

Ang tawag ni Job sa bagong sibol, sa Hebreo, ay yoneqet. Nagmula ito sa salitang-ugat na nangangahulugang sumuso, gaya ng sanggol sa dibdib ng ina. Sa literal, ang bagong sanga ay "ang sumususo": sinisipsip nito ang buhay mula sa isang ugat na hindi nito nilikha.

Isipin mo kung gaano ito kalapit sa talatang 1 ng kabanatang ito: ang tao ay "ipinanganak ng babae… puno ng kaguluhan." Ang parehong larawan ng bagong panganak ay ginagamit para sa dalawang magkabilang direksyon. Ang tao ay ipinanganak upang mamatay; ang sanga ay ipinanganak mula sa kamatayan. Doon mismo, sa isang salitang madaling laktawan, nagtatago ang ebanghelyo: may buhay na hindi galing sa sarili kundi sinipsip mula sa ibang ugat.

Ang Tanong

Bakit binigyan ng Diyos ng pag-asa ang puno at hindi ang tao? Iyon ang tanong ni Job, at hindi niya ito sinagot. Sa talatang 14 inilalagay niya ito nang hubad: "Kung ang isang tao ay mamamatay, mabubuhay ba siyang muli?" Tanong, hindi kredo.

Hindi tayo dapat magmadali sa Pasko ng Pagkabuhay at gawing retorika lamang ang bibig ni Job. Namatay siya nang walang bukas na libingan na maituturo. Ang totoo: minsan ipinapangako ng Diyos ang mga bagay na siglo pa bago ipakita. Nabuhay si Job sa pagitan ng pangako at katuparan, at masakit doon. Nabubuhay ka rin sa isang pagitan: may libingang bukas na, pero may urna pa rin sa bahay ninyo. Hindi tinatanggal ng muling pagkabuhay ang paghihintay. Binibigyan lamang nito ng pangalan ang hinihintay.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Job ay isang taong nagbaon ng sampung anak, nawalan ng ari-arian, at ngayon ay naghihinagpis sa kirot ng sariling katawan (talata 22). Ang kaniyang espirituwal na tanawin ay hindi galit sa Diyos; ito ay pagkabigo na nakatutok sa Diyos. Pansinin: lahat ng reklamo niya ay nasa ikalawang panauhan. "Binilang mo," "itinago mo," "winawasak mo." Hindi siya nagtatalumpati tungkol sa Diyos. Kinakausap siya.

At sa gitna ng kaniyang paghahambing sa puno, dumulas ang isang linyang hindi sana maipapaliwanag sa loob ng kaniyang sariling lohika: "Tatawag ka, at sasagutin kita" (talata 15). Iyon ang pananampalataya sa kaniyang pinakahubad. Hindi kasiguruhan, kundi pagnanasa sa isang Diyos na muling magsasalita.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ay nakikita mo lamang ang tuod, at ano ang mangyayari sa panalangin mo kung sabihin mo iyon sa Diyos sa ikalawang panauhan, gaya ni Job?

Kung ang buhay mo ay sanga na sumususo mula sa ugat ng nabuhay na muling Cristo, ano ang isang bagay na tinatangkang buhayin mo sa sarili mong lakas?