JUAN 17:20

Ang Teksto

Matapos ipanalangin ang mga alagad na kasalo niya sa hapag, biglang lumuwang ang panalangin ni Jesus: "Hindi ako nanalangin para lang sa mga ito, ngunit pati na rin sa mga mananampalataya sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita." Isang pangungusap lang, pero sa loob nito ay dumaan ang buong hinaharap ng iglesya. Hindi na lang ang labing-isang lalaking naguguluhan sa silid ang nasa isip niya, kundi ang lahat ng darating pagkatapos nila, ang mga hindi niya nakita at hindi nakakita sa kaniya, ang mga maniniwala dahil may isang taong nagsalita. Nasa gitna ng gabi ng pagkakanulo, pero ang tinitingnan niya ay ang mga henerasyon.

Ang Puso

Dalawang bagay ang sinasabi nito tungkol sa Diyos, at pareho silang matindi. Una: ang pananampalataya ay hindi umuusbong mula sa hangin kundi dumadaloy sa pamamagitan ng salita ng tao. Pinili ng Diyos na itali ang kaniyang pagliligtas sa mga labi ng mga tagasunod na mahihina, matatakutin, tatakas pa lang sa loob ng ilang oras. Ganoon kalaki ang tiwalang ibinibigay niya sa mga pinaglilingkuran niya. Pangalawa: ang iyong pananampalataya ay hindi aksidente. Bago ka pa isilang, bago pa magkaroon ng pangalan ang bayan mo, nabanggit ka na sa panalangin ng Anak sa Ama. Hindi ka nahulog sa kaligtasan; ikaw ay ipinanalangin tungo roon. Ang biyaya ay hindi reaksyon ng Diyos sa iyong desisyon, kundi ang nauna pa sa iyo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mula pa sa simula, gumagalaw ang Diyos sa ganitong paraan: isang tawag sa isang tao, at sa pamamagitan niya ay pagpapala sa lahat ng pamilya sa lupa. Iyon ang ipinangako kay Abraham, at hindi iyon natupad sa pamamagitan ng himala mula sa langit kundi sa pamamagitan ng isang angkan na naglakbay, nagsalita, nagsalin ng kuwento sa mga anak. Dito sa itaas na silid, pinapasok ni Jesus ang parehong paraan sa kaniyang panalangin. Ang Salitang nagkatawang-tao ay magtitiwala ngayon sa mga salita ng tao. Ang ebanghelyo ay hindi lilipad sa hangin; lalakad ito, paos minsan, mali-mali ang gramatika, mula bibig hanggang tainga, mula henerasyon hanggang henerasyon, hanggang sa marating ang iyong pinto. Ikaw ang dulo ng isang mahabang tali na nagsisimula sa panalanging ito.

Ang Salamin

May tahimik na hinaing sa maraming mananampalataya: sana nandoon ako. Sana nakita ko siya, narinig ko mismo ang boses niya, hindi na lang kuwento mula sa lola, sa guro sa Sunday school, sa kaibigang nangumbinsi sa akin noong kolehiyo. Parang segunda-mano ang pananampalataya mo, parang paulit-ulit na kopya ng kopya. At may mga gabi na iniisip mo: baka nga kultura lang ito, baka namana ko lang ito gaya ng apelyido ko.

Tinitingnan ka ng talatang ito at sinasabi: hindi ka naulila sa panahon. Ang eksaktong daan na tinahak mo, ang daan ng "pamamagitan ng kanilang salita," ay siyang hiniling ni Jesus. Hindi mas mababang klase ng pananampalataya ang iyo. Ito ang sagot sa panalangin niya.

At may kabaligtarang sinasabi rin ito. Kung dumadaloy ang pananampalataya sa salita ng tao, may bigat ang mga sinasabi mo sa hapag-kainan, sa klase, sa opisina. Hindi ka tagapagsalita ng korporasyon; ikaw ang paraan.

Ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng taong unang nagsalita sa iyo tungkol kay Jesus, at magpadala sa kaniya ng maikling mensahe ngayon din na nagsasabing nakarating ang kaniyang salita. Kung patay na siya, basahin nang malakas ang pangalan niya at magpasalamat sa Diyos.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Hindi natatapos sa talata 20 ang pangungusap. Sumusunod agad ang layunin: "upang lahat sila ay maging isa, na gaya mo, Ama, ay nasa akin, at ako ay nasa iyo." Ibig sabihin, ang mga maniniwala sa pamamagitan ng salita ng iba ay hindi idinugtong sa gilid ng iglesya kundi hinihila sa loob mismo ng pagkakaisa ng Ama at ng Anak. Doon ka inilalagay ng panalangin.

Umaalingawngaw din dito ang sinasabi ni Pablo sa mga taga-Roma, na ang pananampalataya ay dumarating sa pakikinig, at ang pakikinig sa pamamagitan ng salita tungkol kay Cristo. Magkaibang sulat, magkaibang panahon, pero pareho ang pagkakaunawa: pinili ng Diyos ang mabagal, marupok at tao-tao na paraan ng pagsasalita bilang kaniyang kasangkapan sa pagliligtas.

Ang Larawan ng Mambabasa

Ang unang bumasa nito ay malamang ikalawa o ikatlong henerasyon na ng mga mananampalataya, mga taong hindi kailanman nakatapak sa Galilea. Marami sa kanila ay pinalayas na sa sinagoga, nawalan ng pamilya at katayuan, at nahaharap sa tanong ng mga kapitbahay: paano ka naniniwala sa isang taong hindi mo nakita? May mga guro ring nagsasabi na ang tunay na kaalaman ay para sa mga nasa loob ng bilog ng mga saksi.

Isipin mo ang naramdaman nila nang marinig ang linyang ito sa unang pagkakataon. Sa huling gabi niya, pinangalanan na sila ni Jesus sa panalangin. Hindi sila huling dagdag. Hindi sila kawawang nahuli sa panahon. Nasa loob sila ng pinakamalalim na usapan ng Ama at Anak, bago pa sila isilang.

Ang Detalye

Pansinin na isahan ang "salita," hindi "mga salita." Hindi ito tungkol sa dami o galing ng pananalita ng mga alagad, kundi sa isang mensahe na dala nila: ang patotoo tungkol kay Jesus. Nakakaginhawa ito. Hindi ipinanalangin ni Jesus ang iyong kakayahang magpaliwanag, ang iyong tapang sa harap ng tao, ang iyong kaalaman sa Kasulatan. Ang ipinanalangin niya ay ang mga maniniwala sa pamamagitan ng mensaheng ipinagkatiwala sa mga tagasunod niya.

Kaya hindi katumbas ng kabiguan ang nauutal na pag-amin mo sa trabaho o ang simpleng kuwento mo sa anak mo bago matulog. Hindi ang husay mo ang nagdadala; ang salita ang nagdadala. Ikaw ang nagbubukas lang ng bibig.

Pagninilay

Sino ang mga pangalan sa likod ng iyong pananampalataya, at kailan mo huling pinasalamatan ang Diyos para sa kanila nang tahasan?

Kung totoong dumadaloy ang pananampalataya sa pamamagitan ng salita ng tao, anong pag-uusap ang iniiwasan mo ngayon na dapat sana ay naganap na?