Joshua 5

Ang Teksto

Nakatawid na ang Israel, basang-basa pa ang lupa sa likod nila, at ang mga hari ng Amoreo at Cananaeo ay "natunaw ang kanilang mga puso." Doon, sa gitna ng kaaway na teritoryo, sa pinakadelikadong sandali, hindi digmaan ang iniutos ni Yahweh kay Josue kundi kutsilyong bato at pagtutuli ng buong bagong henerasyon: isang bayang sugatan at hindi makalaban sa loob ng ilang araw. Tapos Paskua sa kapatagan ng Jerico, unang kain ng bunga ng lupain, at tumigil ang manna. At sa huli, isang lalaking may hubad na espada ang humarang kay Josue, at nang tanungin kung kaalyado o kaaway, sumagot: "Wala sa alinman. Dahil ako ang pinuno ng hukbo ni Yahweh."

Ang Ubod

Ang kabanatang ito ay tahimik na pagbaligtad ng inaasahan natin sa isang kuwento ng pananakop. Ang Diyos na nagpatuyo ng Jordan ay hindi nagmamadaling gamitin ang panic ng mga hari; sa halip, ginugol niya ang bentahe sa isang ritwal na nagpapahina sa Israel. Ang mensahe ay matalas: ang lupain ay hindi mapapasakamay nila dahil malakas sila kundi dahil pag-aari nila ang tipan, at ang tanda ng tipan ay hindi tanda ng kakayahan kundi ng pag-aari. "Inalis ko ang kahihiyan ng Ehipto mula sa inyo," sabi ni Yahweh, hindi "pinalakas ko kayo." At nang lumitaw ang armadong lalaki, ang tanong ni Josue kung kaninong panig siya ay tinanggihan. Hindi ang Diyos ang sumasali sa ating hukbo; tayo ang tinatawag na lumuhod sa kaniya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tatlong bagay ang nagsalubong sa Gilgal, at pare-pareho silang tumitingin pabalik at pasulong. Ang pagtutuli ay tanda ng pangakong ibinigay kay Abraham, isang pangakong apatnapung taóng natulog sa ilang. Ang Paskua ay tanda ng gabing dumaan ang kamatayan sa mga pintuan ng Ehipto. Ang unang kagat ng "bunga ng lupain" ay tanda na natupad ang sinabi ni Yahweh. Ang manna, na pinakamalinaw na himala ng paglalakbay, ay tumigil hindi dahil sumuko ang Diyos kundi dahil dumating na ang inaasam. Dito lumalabas ang hugis ng buong kuwento ng pagliligtas: laging may Paskua bago may pamana. Kaya naman hindi biro na tinawag ni Pablo si Cristo na ating Paskua; ang dugong ipinahid sa hamba ay may katuparan sa krus, at ang lupaing kinakain ay may katuparan sa kaharian.

Ang Salamin

May sandali sa buhay natin kung kailan gusto nating maging pinakamalakas, at doon mismo tayo pinapahina ng Diyos. Ang bagong trabaho na dapat mong patunayan, at doon ka nagkasakit. Ang anak na kailangan mo ng lakas, at doon nawala ang tiyaga mo. Naiintindihan ng Israel ang pakiramdam: kutsilyong bato at mga araw ng paghihilom habang nakaupo ang Jerico sa harapan nila. At may sandali rin kung kailan tumitigil ang manna, kung kailan natapos ang panahon ng malinaw na himala at nagsimula ang panahon ng araro, ng bayarin, ng ordinaryong Lunes. Hindi iyon pag-alis ng Diyos; iyon ay pagbibigay niya sa ibang anyo. At ang pinakamatalas: gaano kadalas tayong nagtatanong, tulad ni Josue, kung ang Diyos ay panig sa atin sa gitna ng away sa simbahan o sa pamilya, kung ang totoong tanong ay kung tayo ba ay panig sa kaniya. Ngayon, hubarin ang iyong tsinelas kung saan ka nakatayo at sabihin nang malakas: "Ano ang sinasabi ng aking panginoon sa kaniyang lingkod?"

Ang Detalye

"Gumawa ka ng mga kutsilyo mula sa matigas na bato." Panahon na ng metal, may tanso at bakal ang mga hukbo sa Canaan, pero bato ang iniutos. Hindi ito praktikal na desisyon; ito ay pag-alala. Ganito ginawa ang ritwal noong panahon ni Abraham, at ang pagbalik sa bato ay paraan ng pagsabing: hindi kami nagsisimula ng bago, ipinagpapatuloy namin ang isang tipang mas matanda pa sa Ehipto. At tingnan ang kabalintunaan: ang bato na sinasagisag ng tibay ay ginamit sa isang gawaing nagdulot ng dugo at panghihina. Ang tanda ng pag-aari ng Diyos ay nakaukit sa laman, hindi sa sandata. Kaya nang lumusob sila sa Jerico, dala nila hindi ang tapang ng bagong henerasyon kundi ang sugat ng isang lumang pangako.

Ang Pangunahing Tauhan

Isipin si Josue sa gabing iyon. Kararating lang niya sa lupaing pinangarap ng kaniyang mga kasama na patay na lahat maliban kay Caleb. Ngayon iniutos sa kaniya na patigilin ang kaniyang buong hukbo at gawin silang walang kalaban-laban sa loob ng ilang araw, sa harap ng napakatibay na lungsod. Ginawa niya. Iyon ang unang katangian niya: sumusunod siya kahit walang katuturan sa mata ng heneral. Pagkatapos, malapit sa Jerico, siya na naglalakad na mag-isa palapit sa isang lalaking may hubad na espada, walang pag-atras, may lakas ng isang pinuno: "Ikaw ba ay sa amin o para sa aming kaaway?" At sa isang sagot, nabaligtad ang lahat. Nagpatirapa siya. Hindi siya nagtanggol ng posisyon, hindi siya nagpaliwanag. Ang tunay na kadakilaan ni Josue ay hindi ang tapang niyang tumindig kundi ang bilis niyang lumuhod.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Ang una ay si Abraham sa Genesis 17, nang ibigay ang pagtutuli bilang tanda ng tipan sa isang matandang walang anak: ang tanda ay laging naunang dumating sa katuparan. Ang ikalawa ay si Moises sa nagniningas na palumpong, na inutusan ding maghubad ng sandalyas dahil banal ang lupang tinatayuan niya. Ang parehong utos ngayon ay ibinigay kay Josue, hindi sa isang bundok sa disyerto kundi sa kapatagan ng isang lungsod na susugurin. Ang mensahe: ang tagapagmana ni Moises ay tinatawag sa parehong paggalang, at ang banal na lupa ay hindi lang sa templo o sa bundok. Ito ay kahit saan tumayo ang Diyos, kasama ang bukid, ang labanan, ang kusina mo.

Pagninilay

Saan sa buhay mo tumigil ang manna, at natututo ka na bang kumain ng bunga ng lupain nang hindi ito tinitingnan bilang kabiguan?

Sa alin sa mga away o desisyon mo ngayon hinihingi mong pumanig ang Diyos sa iyo, kung kailan ang tanong ay kung ikaw ba ay lumuluhod na sa kaniya?