Genesis 17

Ang Teksto

Siyamnapu't-siyam na taong gulang na si Abram nang muling magpakita sa kanya si Yahweh at magsalita ng mga salitang parehong utos at pangako: "Lumakad ka sa akin at mamuhay ka nang matuwid." Doon binago ng Diyos ang kanyang pangalan at ang pangalan ng kanyang asawa, ipinangako ang isang anak kay Sarah na siyamnapung taong gulang na, at ibinigay ang pagtutuli bilang tatak ng walang hanggang tipan. Bago matapos ang araw na iyon, tinuli ni Abraham ang bawat lalaki sa kanyang sambahayan, kasama ang sarili niya at si Ismael.

Ang Ubod

Tingnan mo kung sino ang nagsasalita at kung sino ang nakadapa. "Ako ang Diyos na makapangyarihan," at pagkatapos ay halos lahat ng pandiwa sa kabanatang ito ay nagmumula sa kanya: pagtitibayin ko, pararamihin ko, ibibigay ko, magtatatag ako. Ang tipan ay hindi kasunduan ng dalawang partido na pantay ang lakas. Ito ay pangako ng isang Diyos sa isang matandang lalaki na walang maiaambag kundi ang kanyang tumatandang katawan. At doon nga pumapasok ang kakaiba: ang tanda ng tipan ay inuukit mismo sa laman na pinakamalinaw na patunay ng kawalang-kakayahan ni Abraham. Ang biyaya ay hindi lumalampas sa ating kahinaan, dumadaan ito mismo sa gitna nito. Kaya nga ang hiling ng Diyos, lumakad ka sa akin, ay hindi kondisyon bago ang pangako kundi ang hugis ng buhay na tumatanggap nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang kabanatang ito ay isang pangako na mas malaki kaysa sa taong tumanggap nito. Hindi lamang isang anak ang ipinapangako kundi "napakamaraming bansa" at mga hari, at ang lupain bilang "walang hanggang pag-aari." Walang nakitang ganoon si Abraham sa buong buhay niya. Namatay siyang may isang anak kay Sarah at isang libingang binili. Kaya ang tipan na ito ay nananatiling bukas na kamay sa kasaysayan, naghihintay ng katuparan. Nang dumating si Jesus, isang Anak ng pangako na isinilang sa paraang imposible, nabuksan ang pintuan ng tipan na iyon sa mga bansa nang hindi sa pamamagitan ng dugo o lahi. Ang tatak na dating iniuukit sa laman ay naging tatak ng puso. Ang pangakong "ako ang magiging Diyos mo" ang siyang dumadaloy mula sa tolda ni Abraham hanggang sa huling pahina ng Kasulatan.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na matagal nang tumigil sa paghingi. Hindi dahil sa paghihimagsik kundi dahil sa pagod. Alam mo kung ilang taon mo nang ipinagdarasal ang kapatid mong hindi na pumapasok sa simbahan, o ang pagbubuntis na hindi dumating, o ang trabahong hindi na bumalik. Kaya may ginagawa tayong tulad ng ginawa ni Abraham: itinuturo natin sa Diyos ang Plano B natin at sinasabing sapat na ito. "Nawa mabuhay si Ismael sa iyong harapan!" Isang makatuwirang hiling, at hindi ito itinakwil ng Diyos. Pero hindi rin niya pinayagang palitan ng ligtas na hiling ni Abraham ang mapangahas niyang pangako. Minsan ang pinakamabait na sagot ng Diyos ay ang "Hindi" na nagbubukas ng mas malaking pinto. Ngayon din, isulat sa isang papel ang pangalan ng iyong Ismael, ang bagay na pinanghahawakan mo kapalit ng talagang hinihiling mo, at sabihin nang malakas sa Diyos ang isang pangungusap: ito po ay ibinibigay ko sa inyo.

Ang Detalye

"Nagpatirapa si Abraham na nakasayad ang mukha, at tumawa." Nasa lupa siya, nakasubsob, at tumatawa. Hindi malinaw kung paghanga o panunuya iyon, at marahil ay hindi rin alam ni Abraham. Ang halakhak ng taong napakatagal nang naghintay ay may lasa ng luha. At ang tugon ng Diyos ay hindi pagsaway kundi isang pangalan: Isaac, na sa Hebreo ay Yitzhaq, "tumatawa siya." Ipinasok ng Diyos ang tawa ni Abraham sa pangalan ng bata. Tuwing tatawagin niya ang anak niya sa hapag, maririnig niya ang sariling pagdududa, nabago na, ginawang katatawanan ng kagalakan sa halip na ng kawalang-pag-asa. Ganoon tumrato ang Diyos sa mga pagkakamali ng ating pananampalataya: hindi binubura, kundi binibigyang bagong kahulugan.

Ang Pangunahing Tauhan

Labintatlong taon ang katahimikan mula sa huling pagsasalita ng Diyos kay Abram, at ang gulang ni Ismael ang nagsasabi sa atin niyan. Labintatlong taon ng pagtanda, ng pakikisama kay Sarah na hindi na umaasa, ng unti-unting pagsasara ng bintana. Pagkatapos ay isang pagpapakita, at dalawang beses siyang nagpatirapa: una sa pagkamangha, pangalawa sa tawa. Pareho silang totoo. Pero ang pinakanakakagulat ay ang pagtatapos: sa mismong araw ding iyon, kinuha niya ang labaha. Siyamnapu't-siyam na taon, at tinuli niya ang sarili, si Ismael, at bawat lalaki sa kanyang sambahayan. Walang pagtawad, walang paghihintay ng mas magandang panahon. Ang pananampalataya ni Abraham ay hindi kawalan ng pagdududa; ito ay pagsunod na dala pa rin ang pagdududa, hanggang sa dugo.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Binalikan ni Pablo ang kabanatang ito sa Roma 4 at binigyang-diin ang pagkakasunod-sunod: una ang pananampalataya ni Abram, saka ang pagtutuli bilang tatak nito. Hindi pinagbayad ng tanda ang pangako; pinatunayan lamang ng tanda ang ibinigay na. Mahalaga ito, dahil madali tayong mahulog sa maling pag-iisip na ang ating mga ritwal at disiplina ang bumibili ng pabor ng Diyos. Ang pangalawang alingawngaw ay sa Genesis 21, kung saan sinabi ni Sarah pagkatapos manganak na pinatawa siya ng Diyos at tatawa ang lahat ng makakarinig. Ang tawa ng pagdududa sa kabanatang ito ay naging tawa ng kagalakan doon. Ganoon naglalakad ang Diyos: dahan-dahan, at tapat sa huli.

Pagninilay

Ano ang "Ismael" na matagal mo nang itinuturo sa Diyos bilang sapat na sagot, para hindi mo na kailangang umasa sa mas malaking bagay?

Saan sa iyong buhay kailangan mong sumunod "sa parehong araw," bago pa maglaho ang lakas ng loob na ibinigay sa iyo ngayon?