Mga Hukom 13

Ang Teksto

Muli, gumawa ng kasamaan ang Israel, at apatnapung taon silang sinakop ng mga Filisteo. Sa isang bayan sa hangganan, sa pamilya ng mga Danita, may mag-asawang walang anak; sa babaeng ito, hindi sa asawa niyang lalaki, nagpakita ang anghel ni Yahweh at nangako ng isang anak na Nazareo mula pa sa sinapupunan. Nang bumalik ang anghel at maghandog si Manoa, umakyat ang anghel sa ningas ng altar, at natakot silang mamatay; ngunit ipinanganak ang bata, pinangalanang Samson, at nagsimulang kumilos sa kaniya ang Espiritu ni Yahweh.

Ang Puso ng Aral

Pansinin ang hindi sinasabi ng kabanata. Sa mga naunang kuwento sa Mga Hukom, dumadaing ang Israel at pagkatapos ay tumutugon ang Diyos. Dito, walang daing. Walang nagsisi, walang nanalangin, walang humingi ng tagapagligtas. Basta lang dumating ang anghel sa isang bakod ng bukid at nagsalita sa isang babaeng hindi man lang pinangalanan. Ang kaligtasan ay nagsisimula sa panig ng Diyos, sa katahimikan ng isang bayang masyadong nasanay sa pagkaalipin para humingi ng tulong. At tingnan ang tinutubuan niya ng tagapagligtas: isang sinapupunang sarado. Doon nagtatrabaho ang Diyos, sa mga lugar kung saan patay na ang posibilidad, sapagkat ang kaligtasan ay hindi resulta ng lakas ng tao kundi regalo ng isang Diyos na nagbibigay ng buhay kung saan wala.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Bakit mo tinatanong ang aking pangalan? Ito ay kahanga-hanga!" Ang salitang ito sa Hebreo ay pele, at ito rin ang salitang gagamitin ni Isaias sa kabanata 9 para sa Batang ipapanganak: Kahanga-hangang Tagapayo. Hindi ito aksidente ng bokabularyo. May Isang dumarating sa laman, tumatanggap ng handog, at umaakyat sa apoy nang hindi masasabi ang pangalan, dahil ang buong bigat ng pangalang iyon ay ibubunyag lamang sa isang sabsaban. At pansinin ang eksaktong pananalita ng anghel: "Sisimulan niyang iligtas ang Israel." Sisimulan lamang. Si Samson ay isang tagapagligtas na huhulog sa kaniyang sariling kahinaan, mabubulag, mamamatay kasama ng kaniyang kaaway. Isang anino, hindi ang katuparan. Ang tunay na Nazareo ng Diyos, inihandog mula sa sinapupunan hanggang kamatayan, ay ang Isang mamamatay para tapusin ang hindi natapos ni Samson.

Ang Salamin

Kilala mo si Manoa. Nabalitaan niya ang pangako at ang unang tanong niya ay pamamaraan: "ano ang alituntunin para sa bata, at ano ang kaniyang magiging tungkulin?" Bigyan mo ako ng listahan, sabihin mo sa akin ang gagawin ko, para may kontrol ako sa bagay na ito. Ganoon din tayo sa harap ng biyaya: hinahanapan natin ng hakbang, ng tamang paraan ng pagpapalaki ng anak, ng tamang badyet, ng tamang disiplina, dahil mas komportable tayo sa gawain kaysa sa pagtitiwala. At pagkatapos, nang makita niya ang Diyos, ang natira sa kaniya ay panic: "Tiyak na mamamatay tayo." Ang asawa niya ang nagbigay ng theolohiya sa gabing iyon: kung tinanggap ng Diyos ang handog, hindi siya nagsasayang ng pahayag sa mga papatayin niya. Ang tinanggap na sakripisyo ang basehan ng katiyakan mo, hindi ang lakas ng nararamdaman mo.

Ang Profile

Ang mga unang nakarinig nito ay alam na ang katapusan. Alam nilang ang batang ito ay maglalaro sa mga babaeng Filisteo, susuong sa panganib nang walang pag-iingat, at mamamatay na bihag at bulag sa templo ng isang diyos na hindi si Yahweh. Kaya ang kabanata 13 ay hindi kabanata ng pag-asa para sa kanila; ito ay kabanata ng trahedya na paunang sinabi. Ang mga Danita mismo ay bayang naipit, walang lupaing tunay na naangkin, nasa hangganan ng kalaban. At kung tama na ito ay natipon sa panahon ng mga hari, may isa pang tinig sa likod ng kuwento: ganito kaigsi ang narating ng mga hukom, ganito kadalas nabigo ang mga tagapagligtas na binigay sa atin. Kailangan natin ng iba.

Konteksto

Panahon ng bakal. Ang mga Filisteo ay mga bagong salta sa baybayin, may organisadong lakas at teknolohiyang wala sa Israel, at apatnapung taon na silang panginoon ng lupain, hindi sa pamamagitan ng malawakang pagpatay kundi sa pamamagitan ng pang-ekonomiyang paghawak. Ang Zora ay nasa mga burol na tumitingin sa kanilang kapatagan: hangganan, kalapit, magkahalo ang buhay. Sa mundong ito, ang kawalan ng anak ng isang babae ay hindi lamang kalungkutan kundi kahihiyan at kawalan ng kinabukasan. Kaya may laman ang pagpili ng Diyos sa kaniya bilang unang tagatanggap ng pahayag; siya ang nakausap nang dalawang beses, siya ang tumatanda sa teolohiya, siya ang walang pangalan sa buong kuwento. Ang panata ng Nazareo naman ay karaniwang panandalian at boluntaryo; dito, pinasan ito mula sa sinapupunan, hindi pinili.

Ang Interteksto

Ang Lucas 1 ay hindi maiiwasan. Isang matandang mag-asawang walang anak, isang anghel, isang batang hindi iinom ng alak at mapupuno ng Espiritu mula sa sinapupunan, isang amang natigilan sa hindi pagkakapantay ng pangako sa katotohanan ng katawan. Si Juan Bautista ay nakabalot sa damit ng Nazareong Danita. Ngunit tulad ni Samson, siya rin ay isang nagsisimula lamang; ipinakita niya ang Kordero, hindi siya ang Kordero. At sa likod ng dalawa ay may mahabang linya ng mga sinapupunang binuksan ng Diyos, si Sara, si Hana, mga inang tinuruan na ang bayan ng Diyos ay hindi ipinagpapatuloy ng lakas ng laman. Ang huling pangalan sa linyang iyon ay isang birhen, at ang anak niya ay hindi nagsimula lamang; tinapos niya.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay mo ngayon mas gusto mong may listahan ng alituntunin kaysa magtiwala sa pangako, at bakit?

Kung ang tinanggap na handog ang basehan ng katiyakan ng mag-asawang ito, paano nakabatay ang katiyakan mo sa handog ni Cristo at hindi sa kalinawan ng iyong nararamdaman?