Mga Panaghoy 5

Ang Tubig na Binibili

"Nagkakahalaga ng pilak ang tubig na aming iinumin." Isipin mo iyan sa isang lungsod kung saan dating malaya ang mga balon. Ang tubig, na regalo ng langit, ay ngayon ay kalakal ng mananakop. Ganito nagsisimula ang huling awit ng Panaghoy: hindi sa malayong teolohiya, kundi sa uhaw, sa gutom, sa balat na parang hurno. Ito ang tinig ng mga natirang naglalakad sa mga guho ng Jerusalem, na may amoy ng usok at bangkay pa sa hangin, na sumisigaw sa Diyos na tila natutulog.

Ang Teksto

Ang kabanata ay isang pambansang panalangin ng mga nakaligtas matapos ang pagbagsak ng Jerusalem noong 587 BC. Inilalatag nila sa harap ni Yahweh ang bawat kahihiyan: nawalang mana, ginahasang kababaihan, binitay na mga prinsipe, mga binatang ginawang alipin sa gilingan. Nagtatapos ito hindi sa tagumpay kundi sa isang nanginginig na kahilingan, "Panumbalikin mo kami," at sa isang nakakatakot na "maliban na lamang."

Ang Puso

Ang kabanatang ito ay hindi tinutulungan ang teolohiya nating maging maayos. Kinikilala nila ang kasalanan (talata 16), ngunit hindi ito ginagawang paliwanag na nagpapawi ng sakit. Sabay-sabay silang nananalangin: totoong nagkasala kami, at totoong napakabigat ng bumagsak sa amin, at totoong Ikaw pa rin ang naghaharing Diyos. Tatlong katotohanan na tumatanggi na magpatalo sa isa't isa. Ang puso ng kabanatang ito ay ang paniniwala na ang Diyos ay maaaring lapitan pa rin, kahit tila siya ang mismong pumigil ng kaniyang mukha. Ang panaghoy ay isang anyo ng pananampalataya, hindi ng pagtalikod.

Ang Sinulid

Sa buong Kasulatan, ang Diyos ay hindi tumatakbo palayo sa panaghoy; hinuhubog niya ang kaniyang bayan sa pamamagitan nito. At kung babasahin natin ang talata 19, "ikaw si Yahweh, maghari ka magpakailanman," maririnig natin ang mga bagsak na trono ng lupa, kasama ang trono ni David sa Jerusalem, na nag-uudyok ng pananabik sa isang trono na hindi mabubuwag. Kay Cristo, ang Hari na mismong pumasok sa panaghoy ng Getsemani at sa "Bakit mo ako pinabayaan?" sa Kalbaryo, ang tinig ng Panaghoy 5 ay natutuparan. Ang isa na dapat magsuot ng korona ay siyang binitay para sa mga nagkasala, upang maibalik ang naka-yuko na koronang nabanggit sa talata 16.

Ang Salamin

Marahil ay hindi mo naranasang uminom ng tubig sa pamamagitan ng pilak. Ngunit alam mo ang pakiramdam ng nawalang seguridad: isang pamilyang nabuwag, isang trabahong nawala, isang katawang biglang nagtaksil, isang bansang tila hindi na kilalang tahanan. Itinuturo ng kabanatang ito na hindi kailangang lokohin natin ang ating sarili sa harap ng Diyos. Hindi kailangang bihisan ang panalangin bago ito idulog. Ang "sa aba namin" (talata 16) ay pinapayagan sa tabi ng "maghari ka magpakailanman" (talata 19). Ang mga taong walang lakas mag-panaghoy nang totoo ay kadalasang walang lakas ding sumamba nang totoo. Sinong bahagi ng buhay mo ang tinatago mo pa sa panalangin dahil ipinapalagay mong napakabaho para sa Diyos?

Ang Larawan

Isipin ang mga nakaligtas: ilang libong tao, karamihan matatanda, kababaihan, at bata, sapagkat ang mga malalakas ay dinala sa Babilonia o namatay. Ang templo, ang sentro ng kanilang buong pagkakakilanlan, ay basura. Ang bundok ng Zion, na sinasabing hindi kailanman mababagsak, ay ngayon ay lakaran ng "asong gubat" (talata 18). Sa kanilang kultura, ang tarangkahan ng lungsod ay hukuman at parliyamento; ngayon walang matatanda roon (talata 14). Ang gilingan ay gawain ng alipin at kababaihan; ngayon naroon ang mga malalakas na binata. Nabaligtad ang lahat ng lugar ng karangalan. Naririnig ng unang mga nakikinig sa awit na ito hindi ang isang pangkalahatang kalungkutan, kundi ang pagkasira ng bawat institusyon na dating nagbigay ng kahulugan sa kanilang mundo.

Ang Tanong

At paano natin babasahin ang huling talata? "Maliban na lamang kung kami ay tunay na tinanggihan at labis ang iyong galit sa amin." Hindi ito magandang wakas. Walang "amen" na nagpapatibay. Ang Bibliya ay nagtatapos ng isang buong aklat sa isang "kung sakali." Ang tuksong palambutin ito ay malakas, ngunit dapat nating labanan. May mga sandali sa pananampalataya kung saan ang tanging matapat na dulot ng bibig ay ang tanong mismo, hindi ang sagot. Marahil ipinapaalala ng Kasulatan sa atin dito na ang pag-asa ay hindi laging katiyakan; kung minsan ito ay isang manipis na sinulid na iniaabot sa Diyos, na sana ay hindi mahulog sa kamay.

Ang Ugnayan

Basahin ang Panaghoy 5 sa tabi ng Awit 74, isa pang panalangin sa pagkabagsak ng templo, na katulad ding sumisigaw, "Hanggang kailan, O Diyos?" At tingnan pagkatapos ang Roma 11, kung saan ipinapaliwanag ni Pablo na hindi tinanggihan ng Diyos ang kaniyang bayan magpakailanman. Ang "kung sakali" ng Panaghoy ay sinasagot ng Bagong Tipan, hindi sa pamamagitan ng pagbura sa pagdurusa, kundi sa pamamagitan ng pagpapakita na ang pagbabalik na hinihiling sa talata 21, "Panumbalikin mo kami sa iyo, Yahweh," ay hindi kailanman huli sa Diyos na kumakapit sa kaniyang tipan.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong panaghoy ang matagal mo nang hindi dinadala sa Diyos, dahil sa palagay mo ay hindi ito nararapat na panalangin?

Kung ikaw ay mananalangin ngayon ng isang "kung sakali" katulad ng talata 22, ano ang laman nito, at ano ang ibig sabihin nito para sa iyong pag-asa kay Cristo?