Levitico 18

Ang Teksto

Nagsalita si Yahweh kay Moises: sabihin mo sa Israel na huwag nilang tularan ang ginagawa sa Ehipto na kanilang iniwan, ni ang ginagawa sa Canaan na kanilang paroroonan. Sumunod ay isang mahabang listahan ng mga ipinagbabawal na pagsiping, halos lahat ay tungkol sa pamilya at kapitbahay, kasama ang pag-aalay ng anak kay Molec. Nagtatapos ang kabanata sa isang nakakabinging larawan: nadungisan ang lupain sa mga gawaing ito, at "isinuka ng lupain ang mga naninirahan dito."

Isipin mo ang eksena. Nakatayo ang buong bayan sa alikabok ng disyerto. Magkakatabi ang mga tahanan, magkakadikit ang mga tolda. At doon, sa harap ng lahat, binabanggit nang malakas ang mga bagay na karaniwang ibinubulong lamang: ang tiyahin, ang manugang, ang kapatid na babae ng asawa. Walang matataguan.

Ang Ubod

Pansinin kung paano nagsisimula ang listahan. Hindi ito nagbubukas sa "huwag." Nagbubukas ito sa "Ako si Yahweh na inyong Diyos." Bago pa man may utos, may relasyon. At bago pa man may relasyon, may kasaysayan: "sa Ehipto, kung saan dati kayong nanirahan." Alam ng Diyos kung saan sila galing. Alam din niya kung saan sila pupunta, at parehong lugar ay may sariling normal.

Iyon ang pusod ng kabanata. Ang tanong ay hindi "ano ang tama sa pakiramdam" kundi "kanino ka nabibilang." Walong beses lumitaw ang pormulang "Ako si Yahweh," parang tatak na idiniin sa bawat linya. Ang kabanalan dito ay hindi abstraktong ideya. Nakatira ito sa loob ng bahay, sa mga pintuan ng silid, sa kung sino ang hindi mo ginagalaw.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang taludtod dito na maingay pagkalipas ng libo-libong taon: "Kung susunod ang isang tao sa mga ito, mabubuhay siya dahil sa mga ito." Buhay sa pamamagitan ng pagsunod. Sinipi ito ni Pablo nang eksakto para ipakita kung gaano kabigat ang pasanin, at sinipi rin ito ni Jesus nang tanungin siya kung paano magmamana ng buhay na walang hanggan.

Narito ang sinulid. Ang lupaing "nagsusuka" ay hindi lamang tungkol sa Canaan. Isinuka rin nito ang Israel makalipas ang mga siglo, sa pagkatapon sa Babilonia. Ang batas na nangako ng buhay ay hindi nagbigay ng lakas para tuparin ito. Kaya nang dumating si Cristo, hindi niya binura ang linya; tinupad niya ito at pinasan ang bunga ng paglabag. Ang kabanalan ng tahanan ay hindi tinanggal sa Bagong Tipan, kundi inilagay sa ilalim ng biyaya na siyang tanging makapagbibigay ng kakayahang mabuhay dito.

Ang Salamin

Ang halos buong listahan ay tungkol sa mga taong may access sa iyo. Hindi mga estranghero kundi mga kadugo, mga bisita sa hapag, mga kapitbahay na may susi sa iyong pinto. Ang mensahe ay hindi lamang "huwag kang mangalunya." Ito ay: ang tiwala sa loob ng pamilya ay sagrado, at ang paglabag dito ay hindi lamang pagkakasala sa isang tao kundi paglapastangan sa buong sambahayan. Tatlong beses gumamit ang teksto ng salitang "lapastanganin" ukol sa ama, sa tiyuhin, sa kapatid.

Nakakatusok ito ngayon. Ang taong may kapangyarihan sa loob ng bahay, ang lolo, ang manugang, ang tiyuhin na kinikilala ng lahat, ang lider na alam kung sino ang mahina. Sinasabi ng Diyos: hindi mo sila puwedeng gamitin. Kahit walang makakita. Kahit ang kultura sa paligid mo ay tahimik tungkol dito, gaya ng Ehipto at Canaan.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tumatayo sa gitna ng kabanata ay si Yahweh mismo, at ang larawan niya rito ay hindi malamig na hukom na nagtatala ng mga panuntunan. May damdamin sa mga salita. "Napakasama nito." "Ito ay kabuktutan." "Mga kasuklam-suklam na bagay." Ito ang tinig ng isang Diyos na may pakialam sa kung ano ang nangyayari sa loob ng mga tolda, sa mga anak na dinadala sa apoy, sa mga babaeng walang boses sa isang lipunang pag-aari ng mga lalaki.

At mahalaga ang pagbanggit kay Molec sa gitna ng listahan. Hindi ito paglihis ng paksa. Parehong bagay ang pinag-uusapan: kung ano ang ginagawa ng malalakas sa mahihina sa loob ng pamilya. Ang Diyos na ito ay hindi nagsasawalang-kibo. Ang galit niya ay galit ng isang Ama na nakikita ang pang-aabuso sa sarili niyang bahay.

Ang Tanong

Bakit nasa iisang listahan ang mga bagay na tila magkaibang-magkaiba ang bigat? Ang paghahalo ng insesto, ang pagsiping sa panahon ng regla, ang pag-aalay ng bata kay Molec, ang pagsiping sa hayop. Nakakailang. Hindi natin dapat pantayin ang lahat, at hindi rin naman pinapantay ng teksto ang parusa sa ibang lugar sa Levitico.

Ngunit hindi rin ito puwedeng padaliin. Ang lohika ng kabanata ay hindi listahan ng bigat kundi larawan ng isang mundong nawalan ng hangganan, kung saan wala nang sagrado. Ang ilan sa mga utos na ito ay may malinaw na dahilang moral; ang iba, gaya ng ika-19, ay may kinalaman sa ritwal na kalinisan na natupad na kay Cristo. Ang pag-uuri diyan ay hindi laging madali, at hindi dapat magpanggap ang sinuman na simple lang ito.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Nang gunitain ni Pablo ang isang lalaking nakikisama sa asawa ng kanyang ama sa iglesia ng Corinto, ginagamit niya ang wika ng Levitico 18:8 at sinasabing kahit ang mga pagano ay hindi ganoon. Hindi napalitan ng biyaya ang hangganan.

At may isa pang tinig. Nang tanggihan ni Jose ang asawa ni Potifar sa Ehipto, ang mismong lupaing binabanggit sa taludtod 3, sinabi niyang ito ay kasamaan laban sa Diyos. Isang alipin na walang proteksyon, walang saksi, walang mawawala kundi ang buhay niya, na pumili ng hangganan dahil totoo sa kanya ang Diyos. Iyon ang hitsura ng kabanatang ito kapag naging laman.

Pagninilay

Aling "kaugalian ng Canaan" sa paligid mo ang tahimik mo nang tinanggap bilang normal, at ano ang magbabago kung sasabihin mong "Ako si Yahweh" sa harap nito?

Sino ang may access sa iyo, at sino ang mahina sa loob ng iyong sambahayan o komunidad? Paano mo sila iniingatan?