Lucas 23

Ang Teksto

Isang bilanggong walang kaso ang inilipat mula kay Pilato kay Herodes at pabalik kay Pilato, hanggang ang sigaw ng maraming tao ang siyang nagpasya sa kaniyang kapalaran. Pinalaya si Barabbas na mamamatay-tao; si Jesus ay ipinako sa lugar na tinawag na Bungo, sa pagitan ng dalawang kriminal, sa ilalim ng karatulang nagsasabing hari siya. Sa loob ng tatlong oras na kadiliman, isang magnanakaw ang humingi ng alaala at binigyan ng paraiso; nahati ang kurtina ng templo; at bago lumubog ang araw, isang miyembro ng mismong Konseho na humatol sa kaniya ang naglibing sa kaniya sa isang bagong libingan.

Ang Puso

Tatlong beses idineklara ni Pilato na walang kasalanan si Jesus, at tatlong beses pa rin siyang ipinasa sa kamatayan. Sinasabi ng Lucas nang hindi umiiwas: hindi nadulas ang hustisya, sinadya itong iwaksi. At doon mismo, sa gitna ng korap na sistema, naganap ang pagliligtas. Ang tanging taong sa buong kabanata ay tinawag na hari ay nakabitin, hubad, hindi kayang iligtas ang sarili, at doon niya ipinamigay ang kaniyang unang pangako ng kaharian. Ang salitang ginamit niya, paradeisos, ay tumutukoy sa nakabakod na hardin ng isang hari, ang lugar kung saan dinadala ng monarko ang kaniyang mga pinapaboran. Isang hinatulang kriminal ang unang inanyayahan doon. Ganito nagbubukas ang biyaya: hindi sa mga karapat-dapat, kundi sa mga humihingi.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ito ay Paskuwa. Sa Jerusalem noong mga araw na iyon, libu-libong tupa ang kinakatay sa templo, dugo sa kanal, usok sa hangin, alaala ng gabing dumaan ang kamatayan sa mga pintuang may dugo sa Ehipto. Sa Exodo, isang tupa ang namatay upang mabuhay ang isang pamilya. Sa Lucas 23, isang tao ang namatay at isang mamamatay-tao ang umuwi. Hindi ito simbolismo lamang: nakikita mo ang pattern ng pagpapalit na tumatakbo mula Exodo hanggang Golgota. At nang mahati ang kurtina ng templo, ang tabing na nagsasabi sa bawat Judio na may hangganan ang paglapit sa Diyos, ang mismong sistemang iyon ay tinapos mula sa loob. Hindi tayo ang tumawid; ang harang ang binuksan.

Ang Salamin

Ang pinakanakakatakot na tauhan dito ay hindi si Herodes na nangungutya kundi si Pilato, na alam ang tama at nagpatalo pa rin. "Nahikayat si Pilato ng kanilang mga tinig." Kilala mo iyon. Ang miting kung saan tahimik ka nang siraan ang isang katrabaho. Ang group chat ng pamilya kung saan alam mong mali ang naratibo pero mahal ang halaga ng pagsalungat. Ang desisyon sa trabaho na maayos sa papel pero may nasasagasaang tao. Bihira tayong pumatay; madalas tayong pumayag lamang. At sa kabilang panig, may magnanakaw na wala nang oras, wala nang maiaalok, walang kabutihang maipagmamalaki, at siya ang unang pumasok sa kaharian. Ngayong araw, sabihin mo nang malakas, kahit mag-isa ka sa kotse o sa kusina, ang mismong salita niya: "Jesus, alalahanin mo ako pagdating mo sa iyong kaharian." Wala nang idadagdag.

Ang Tanong

Bakit tinanggihan ni Jesus ang luha ng mga kababaihan? "Huwag ninyo akong tangisan, ngunit tangisan ninyo ang inyong sarili at ang inyong mga anak." Matigas iyon. Umiiyak sila para sa kaniya, at binaling niya ang usapan sa mga baog na tatawaging pinagpala at sa mga bundok na hihilinging tumabon sa kanila. Apatnapung taon pagkaraan, sinira ng mga hukbo ng Roma ang Jerusalem, at nagutom ang mga ina sa loob ng mga pader. Alam niya iyon. At hindi niya ito pinigilan. Hindi ito madaling lunukin: ang tinatanggihan niya ay ang awa na sentimental pero hindi nagbabago ng landas. Nananatili ang bigat. May mga luhang tapat pero huli na, at hindi tayo binibigyan ng teksto ng malinaw na paliwanag kung bakit hinayaang matupad ang gayong hatol.

Ang Detalye

"Ama, ipinagkakatiwala ko ang aking espiritu sa iyong mga kamay." Hindi ito bagong panalangin. Isa itong linya mula sa Awit 31, at itinuturo ito ng mga Judiong ina sa kanilang mga anak bilang dasal bago matulog, tulad ng "Panginoon, ako ay iyong bantayan" na tinuturo natin sa mga bata. Ang huling ibinigkas ni Jesus ay ang panalangin ng isang bata na humihiga sa dilim. Isang bagay lamang ang idinagdag niya sa harap nito: "Ama." At ang malakas na tinig ay mahalaga. Hindi siya nalunod sa kahinaan; ipinasa niya ang kaniyang buhay tulad ng isang taong naglalapag ng dala sa mesa. Ang kamatayan sa krus ay dahan-dahang pagkasakal. Ito ay isang pagtulog.

Konteksto

Paskuwa, at tumatakbo ang populasyon ng Jerusalem sa tatlo o apat na beses ang dami. Nasa lungsod si Pilato hindi dahil doon siya nakatira, kundi dahil sa pista laging umaapaw ang tensyon at kailangan ng sundalong nakikita. Nasa lungsod din si Herodes Antipas, sakim sa palabas, umaasa ng himala na parang manghuhula sa palasyo. Ang Konseho ay may kapangyarihang humatol ngunit wala nang kapangyarihang pumatay; kaya kailangan nilang isalin ang usaping panrelihiyon sa wikang naiintindihan ng Roma: buwis at pag-aangking hari. Ang krusipiksyon ay ginagawa sa tabi ng daan, sa labas ng pader, upang makita ng bawat manlalakbay kung ano ang kahihinatnan ng paglaban. At noong araw ng Paghahanda, nagmamadali si Jose ng Arimatea, dahil sa paglubog ng araw magsisimula ang Araw ng Pamamahinga at hindi na pwedeng humipo ng bangkay.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ngayong linggo ka naging Pilato, alam ang tama pero natalo ng pinakamalakas na tinig?

Kung wala kang maiaalok kay Jesus maliban sa iyong pangalan, tulad ng magnanakaw, sapat pa rin ba iyon para sa iyo?