Marcos 2:27

Ang Teksto

Naglalakad sina Jesus at ang kaniyang mga alagad sa triguhan sa Araw ng Pamamahinga, at habang dumaraan sila ay namimitas ang mga alagad ng mga uhay. Agad itong napansin ng mga Pariseo at inakusahan sila ng paglabag sa batas. Matapos ipaalala ni Jesus ang ginawa ni David nang magutom siya at ang kaniyang mga kasama, binigkas niya ang pangungusap na nagpapabaligtad sa buong debate: “Ang Araw ng Pamamahinga ay ginawa para sa sangkatauhan, at hindi ang sangkatauhan para sa Araw ng Pamamahinga.” Hindi niya sinabing wala nang halaga ang Sabbath. Sinabi niya kung para kanino ito ginawa, at sa paggawa niyon ay binaligtad niya ang direksyon ng buong pagtatalo.

Ang Ubod

Pansinin ang salitang “ginawa.” Hindi ito basta salitang pang-araw-araw; ibinabalik tayo nito sa simula, sa ikapitong araw ng paglikha, nang magpahinga ang Diyos at pinagpala niya ang araw na iyon bago pa man may Israel, bago pa man may batas sa Sinai. Ang Sabbath, kung gayon, ay hindi isang pasanin na ipinataw sa tao kundi isang regalong inihanda para sa tao, gaya ng pagkain at ng hangin. At may pagkakasunod-sunod dito na mahalaga: una ang biyaya, saka ang utos. Kapag binaliktad natin ito, nagiging panginoon ang kautusan at alipin ang tao, at ang mismong araw na dapat sanang nagpapalaya ay nagiging bagong gapos. Ipinapakita ni Jesus na ang puso ng Diyos ay nasa panig ng gutom na tao, hindi sa panig ng batas na ginawang pamalo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Huwag nating laktawan ang maliit na salitang nagsisimula sa susunod na talata: “Kung gayon.” Dahil ginawa ang Sabbath para sa sangkatauhan, ang Anak ng Tao ay Panginoon nito. Ang lohika ay tumatakbo mula sa paglikha patungo kay Cristo. Sa Genesis, ang pahinga ang korona ng anim na araw, hindi ang trabaho. Sa Sinai, ibinigay ang utos sa isang bayang kababangon lang mula sa pagkaalipin, kaya nakaugat ang Sabbath sa alaala ng kalayaan: ang Diyos na nagpalaya sa inyo ay hindi na kayo muling gagawing alipin, kahit ng inyong sariling gawain. At ngayon, ang Isa na dumating upang magpatawad ng kasalanan at magpabangon ng paralitiko ay tumatayong Panginoon ng araw ng pahinga. Ang pangako ng ikapitong araw ay may mukha na.

Ang Salamin

May dalawang paraan para masira ang araw na ito, at pareho tayong marunong sa kanila. Ang una ay ang pagpuno: laging may kailangang tapusin, isang email na sandali lang naman, isang bahay na dapat maayos, isang anak na dapat ihatid sa isa pang aktibidad, hanggang sa ang pahinga ay naging puwang na lang sa pagitan ng mga gawain. Ang ikalawa ay ang pagbabantay sa iba: sinusukat natin kung gaano kabanal ang Linggo ng ibang tao, kung sino ang huli sa simbahan, kung sino ang tamad. Pansinin na ang mga Pariseo ay hindi gutom. Madaling maging mahigpit sa isang bagay na hindi mo naman kailangan. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang gawaing tatanggalin mo sa susunod mong araw ng pahinga, at ipadala ang mensahe sa taong umaasang gagawin mo ito.

Ang Tanong

Kung ang Sabbath ay para sa tao, sino ang magpapasya kung ano ang katanggap-tanggap dito? Bawat henerasyon ay natutuksong sagutin: ako. Napakadaling gawing dahilan ang talatang ito para sa kung ano mang gusto natin, at doon nagkakamali tayo. Hindi sinabi ni Jesus na ang Sabbath ay para sa kagustuhan ng tao kundi para sa kabutihan ng tao, at hindi iyon palaging pareho. Ang katotohanan ay hindi niya tayo binigyan ng listahan. Iniwan niya tayo sa isang bagay na mas nakakabahala kaysa sa listahan: isang Panginoon na dapat kilalanin. Ibig sabihin, hindi mo mapagpapasyahan nang mag-isa kung paano ipapahinga ang araw. Kailangan mong tanungin siya, at handang marinig ang hindi mo gusto.

Ang Interteksto

Sinadya ni Jesus ang halimbawa ni David: “kinain ang tinapay—na handog na hindi naaayon sa batas na kainin ng kahit na sino maliban sa mga pari.” Iyon ang kuwento sa 1 Samuel, at ginagamit niya ito hindi para sabihing walang saysay ang batas kundi para ipakitang ang buhay ng gutom na tao ay may bigat sa harap ng Diyos. Ang Deuteronomio ay nag-uugat ng Sabbath sa pagkaalipin sa Ehipto, upang makapagpahinga maging ang alipin at ang hayop; ito ay batas ng awa, hindi ng bakal. At kinukuha ito ng Hebreo at itinutulak pasulong: may natitira pang pahinga para sa bayan ng Diyos, at pumapasok tayo roon sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi ng pagsisikap.

Konteksto

Galilea, panahon ng anihan, at isang daanang tumatawid sa triguhan. Ayon sa batas ni Moises, pinapayagang mamitas ng uhay gamit ang kamay sa bukid ng kapwa; hindi pagnanakaw ang isyu. Ang isyu ay araw. Para sa mga Pariseo, ang pamimitas ay pag-aani, at ang pag-aani ay trabaho. Hindi sila mga opisyal ng templo kundi isang kilusan ng mga seryosong layko na may malaking impluwensiya sa nayon, at ang Sabbath ang naging tanda ng pagkakakilanlan ng Israel matapos ang pagkatapon; may mga ninuno silang namatay sa halip na labagin ito. Kaya hindi ito pagiging makitid lamang. Ito ay pagtatanggol sa natitira nilang pambansang dangal sa ilalim ng Roma, at doon pumasok si Jesus na parang nagsasara ng usapan.

Pagninilay

Kanino mo huling sinukat ang pagiging tapat sa Diyos gamit ang panukat na hindi mo naman ginagamit sa sarili mo?

Kung ang pahinga ay regalo, bakit mas madali pa sa iyong magtrabaho kaysa tanggapin ito?