Mateo 16

Ang Teksto

Humingi ng palatandaan mula sa langit ang mga Pariseo at Saduseo; tinanggihan sila ni Jesus at binanggit lamang ang palatandaan ni Jonas. Sa paglalayag, binalaan niya ang mga alagad tungkol sa "lebadura" ng mga pinuno, at nalito sila dahil nakalimutan nilang magdala ng tinapay. Sa Cesarea ng Filipos, tinanong niya kung sino siya sa kanilang paningin; ipinahayag ni Pedro na siya ang Cristo, at agad na pinangakuan siya ni Jesus ng iglesiya at mga susi. Ngunit nang sabihin ni Jesus na dapat siyang magdusa at mamatay sa Jerusalem, hinila siya ni Pedro sa tabi at pinagsabihan, at tinawag siya ni Jesus na hadlang, na Satanas. Doon nagsimula ang salita tungkol sa krus na dapat buhatin ng sumusunod.

Ang Ubod

Sa isang tagpo, dalawang beses nagsalita si Pedro at dalawang beses siyang tinugon ni Jesus: minsan "Pinagpala ka," at pagkatapos "Lumayo ka sa akin, Satanas!" Iisa ang tao, iisa ang araw. Ang pagkilala kung sino si Jesus at ang pagtanggi sa daan na tinatahak niya ay maaaring magkasama sa isang dibdib. Ito ang ubod: hindi sapat na tama ang pormula. Ang Cristo na hindi namamatay ay hindi ang Cristo. Ang Anak ng buhay na Diyos ay tumutungo sa Jerusalem upang mapatay, at anumang teolohiyang umiiwas doon ay hindi lamang mali, ito ay tinig ng kaaway. Kaya nakakabigla ang lakas ng sinabi ni Jesus. Hindi siya nagpapatawad ng ganitong pagkakamali dahil dito nakasalalay ang kaligtasan mismo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Ang palatandaan ni Jonas" ang pinto papasok sa buong kuwento. Isang propetang inilibing sa dagat, tatlong araw sa dilim, saka ibinalik upang mangaral sa mga kaaway ng Diyos. Hindi ito basta talinghaga; iyon ang tanging palatandaang ipagkakaloob, at binanggit ito ni Jesus bago pa man niya ipaliwanag sa mga alagad na siya ay "papatayin at mabubuhay muli sa ikatlong araw." Ang buong Kasulatan ay tumatalikod dito: hindi sa isang tanda sa kalangitan, kundi sa isang libingang bumukas. Ang mga naghihintay ng maningning na kapangyarihan mula sa itaas ay palaging mapapahiya, dahil ang Diyos ay nagpapakita ng kaniyang lakas sa pagbaba, sa kamatayan, sa ikatlong araw. Dito nagtatagpo ang lahat ng pangako.

Ang Salamin

Alam nating lahat kung paano maging Pedro sa talata 22. Hinihila natin ang Panginoon sa tabi, malayo sa iba, at malumanay na sinasabi: hindi ito, hindi ang paraang ito. Kapag ang katapatan sa trabaho ay nagkakahalaga ng promosyon, kapag ang paglilingkod sa magulang na may sakit ay kumakain ng mga taon na inaakala nating para sa atin, kapag ang pagsasabi ng totoo ay sumisira ng samahan. Hindi tayo tumatanggi sa Cristo; tinatanggihan natin lamang ang gastos. At doon tayo nagiging hadlang, hindi kaaway kundi kaibigang nakaharang sa daan. Ang tanong ni Jesus ay walang pusong dulas: ano ang mapapala mo kung mapasaiyo man ang buong mundo ngunit ang kabayaran ay ang buhay mo? Wala kang maibibigay na kapalit.

Ang Detalye

Pansinin ang tawag: "Simon Bar Jonas." Anak ni Jonas. Ganoon din ang katagang ginamit niya laban sa mga Pariseo, ang palatandaan ni Jonas. Maaaring pangalan lamang ito ng ama ni Pedro, ngunit sa isang kabanata kung saan bumabalik-balik ang Jonas na iyon, hindi ito tahimik. Si Pedro ang anak ng propetang tumakas, ang lalaking tatlong beses magtatatwa at tatlong beses ibabalik. Pinagpala siya hindi dahil matalino siya kundi dahil may nagpahayag sa kaniya: "hindi nahayag sa iyo ng laman o ng dugo, kundi ng aking Amang nasa langit." Ang bato ay bato dahil may naglagay. Ang ating pinakamalinaw na pagpapahayag tungkol kay Cristo ay hindi tagumpay ng ating pag-iisip; ito ay regalo, at kaya hindi natin ito maipagmamalaki.

Ang Larawan ng mga Unang Tagapakinig

Isipin ang lugar: Cesarea ng Filipos, lungsod ni Herodes Filipo, punô ng mga templo ng mga diyos at ng imperyo. Doon, sa lilim ng marmol na nagpapahayag kung sino ang tunay na panginoon, tinanong ni Jesus ang labindalawang taga-Galilea: sino ako sa inyo? At sa mga unang mambabasa ni Mateo, mga Judiong sumasampalataya na tinatanggihan na ng kanilang sariling komunidad, ang pangako tungkol sa iglesiya at sa mga susi ay tumunog na parang bagong templo, bagong pamilya, bagong awtoridad. Ang mga nagsasabing wala kang lugar sa Israel ay hindi ang may hawak ng susi. At ang tarangkahan ng hades, ang tarangkahang lumamon na sa mga martir na kilala nila, ay hindi mananaig.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa Jonas 2, dumadalangin ang propeta mula sa tiyan ng isda at sinasabing bumaba siya hanggang sa pundasyon ng mga bundok, at inilabas siya ng Diyos mula sa hukay. Iyon ang naunang tinig ng "tarangkahan ng hades ay hindi mananaig": may isang bababa doon at aakyat. At kapag sinasabi ni Jesus na "bibigyan niya ang bawat tao ayon sa kaniyang mga gawa," ginagamit niya ang salita ng Awit 62, kung saan ang Diyos mismo ang gumagantimpala. Sinasabi ito ni Jesus tungkol sa kaniyang sarili, at doon nabubuksan ang buong kabanata: ang Anak ng Tao na dumarating sa kaluwalhatian ay ang parehong tao na papatayin sa Jerusalem. Iisang katauhan, dalawang mukha na hindi mapaghihiwalay.

Pagninilay

Saang bahagi ng buhay ko ngayon ako humihila kay Jesus sa tabi at bumubulong, "hindi sana ito mangyari sa iyo," o sa akin?

Kung ang pagkilala kay Cristo ay regalo at hindi tagumpay, paano nito binabago ang paraan ng pakikitungo ko sa mga hindi pa nakakakita?