Mateo 6

Ang Teksto

May tumutunog na trumpeta sa sinagoga, may mukhang sinadyang dungisan para makitang nag-aayuno, may taong nakatayo sa sulok ng lansangan at nananalangin nang malakas. Tatlong eksena ng kabanalan na may manonood. At sa gitna ng mga ito, paulit-ulit ang parehong hatol ni Jesus: "natanggap na nila ang kanilang gantimpala." Pagkatapos niyang ilatag ang tatlong haligi ng debosyon ng isang Judio, ang paglilimos, ang panalangin, at ang pag-aayuno, at ituro ang panalanging "Ama naming nasa langit," lumilipat siya sa kabang-yaman, sa mata, sa dalawang among hindi mapaglilingkuran nang sabay, at sa mga ibon at liryo na hindi nag-iipon ngunit pinapakain at dinadamitan. Iisa ang tanong sa buong kabanata: sino ba talaga ang tinitingnan mo habang ikaw ay namumuhay?

Ang Ubod

Labing-isang beses lumitaw ang salitang "Ama" sa kabanatang ito, at doon nakasalalay ang lahat. Hindi sinasabi ni Jesus na masama ang gantimpala; sinasabi niyang mali ang pinagbabayaran. Ang mapagpanggap ay nakatanggap na, bayad na, sarado na ang transaksiyon, at ang natanggap niya ay palakpak na maiingay ngayon at makakalimutan bukas. Ang alternatibo ay hindi mas mahigpit na disiplina kundi ibang tagapanood: "ang iyong Ama na nakakakita sa lihim." Dito nagtatagpo ang dalawang kalahati ng kabanata na madalas nating ihiwalay. Ang pagpapanggap at ang pagkabalisa ay iisa ang ugat: ang paniniwalang nasa akin ang buong pasanin ng buhay ko, ang reputasyon ko at ang pagkain ko. Ang kaharian ay hindi isang proyektong pinagtatrabahuhan natin para mapansin, kundi ang pagpapasakop sa isang Amang alam na ang kailangan natin bago pa tayo humingi.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Ang panalanging itinuro dito ay hindi nanatiling teorya. Ilang kabanata pa lamang ang layo, luluhod ang nagturo nito sa isang halamanan, sa dilim, malayo sa mga mata ng tao, at sasabihin niya sa Ama ang eksaktong hinihiling niya sa atin: mangyari nawa ang iyong kalooban. Doon natupad ang "dito sa lupa katulad ng sa langit," hindi sa isang matagumpay na pulong kundi sa isang lalaking pinagpapawisan ng takot. At ang linyang "patawarin mo kami sa aming mga pagkakautang" ay hindi makagagalaw nang walang binabayaran; may tumupad ng utang na hindi kaniya. Kaya nga hindi ito listahan ng mga tuntunin para sa masisipag. Ito ay buhay ng mga anak na nabili na, na hindi na kailangang kumita ng pansin dahil tinitingnan na sila ng Ama bago pa sila kumilos.

Ang Salamin

Alam mo kung saan ka nabubuhay sa kabanatang ito. Baka sa maliit na pahayag habang naglilingkod, ang sanhi na binabanggit mo nang pahapyaw para may makarinig. Baka sa gabing hindi ka makatulog dahil sa bayarin sa Marso, sa resulta ng laboratoryo, sa anak na hindi na sumasagot ng mensahe. Pareho pala silang pagkilala na parang wala roon ang Ama. At may isang linyang tumatama nang diretso: "kung saan naroon ang iyong kayamanan, naroon din ang iyong puso." Hindi tinanong ni Jesus kung ano ang pinaniniwalaan mo, kundi kung saan napupunta ang pera mo at kung ano ang unang iniisip mo paggising. Ngayong araw, pumasok ka sa isang silid, isara mo ang pinto, at bigkasin nang malakas at dahan-dahan ang buong "Ama namin." Paghinto mo sa pagkakautang, banggitin mo ang pangalan ng taong pinakamahirap mong patawarin.

Ang Interteksto

Dalawang echo ang nagbibigay-lalim dito. Una, ang manna sa ilang: araw-araw lang ang pinapakuha ng Diyos sa Israel, at ang nag-imbak para bukas ay nabulok. Iyon mismo ang hugis ng "Bigyan mo kami ngayon ng aming pang araw-araw na pagkain." Hindi ito panalangin ng taong may taunang badyet kundi ng taong sinasanay sa pagtitiwala sa loob ng dalawampu't apat na oras. Pangalawa, si Solomon, na binanggit ni Jesus mismo. Ang pinakamayamang hari sa kasaysayan ng Israel, ang lalaking may ginto at kabayo at karangyaan, ay tinalo ng damo sa bukid na susunugin kinabukasan. Ang pinakamataas na tagumpay ng tao ay hindi umaabot sa pinakapangkaraniwang gawa ng Diyos.

Konteksto

Nasa isang burol sa Galilea ang tagpo, sa harap ng mga taong karamihan ay namumuhay araw-araw sa kinita ng araw na iyon. Walang ipon, walang imbakan, walang segurong pangkalusugan; kung walang trabaho bukas, walang tinapay bukas. Kaya hindi mala-tula ang "huwag kayong mabalisa," matapang iyon hanggang sa punto ng pagkagalit. Kasabay nito, kultura iyon ng karangalan: ang tingin ng kapitbahay ay kapital, at ang publikong kabanalan ay nagbubukas ng pinto sa negosyo, sa kasal, sa posisyon. Kilala ang paglilimos, ang panalangin sa takdang oras, at ang pag-aayuno na may abo sa mukha bilang mga marka ng disenteng Judio. Hindi inaatake ni Jesus ang mga gawaing iyon. Inaatake niya ang pagkakataong gawing entablado ang mga ito.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Ama ang tunay na tauhan dito, at kakaiba ang pagkakalarawan sa kaniya. Siya ay nasa lihim, hindi dahil nagtatago siya kundi dahil doon siya nakatingin, sa parteng hindi nakikita ng iba. Alam niya ang kailangan mo bago mo pa hilingin, kaya't ang panalangin ay hindi pagbibigay-alam sa kaniya kundi pagpasok sa kaniyang presensiya. Pinapakain niya ang ibon, dinadamitan ang damong pansamantala, at ang tawag niya sa mga balisa ay hindi "makasalanan" kundi "kayong may maliit na pananampalataya," isang salitang may ngiti at may pangaral nang sabay. Ngunit huwag nating lambutin ang talata labinlima: hindi siya nagpapatawad sa hindi nagpapatawad. Ang Amang ito ay mapagbigay at hindi napaglololoko. Ang kaniyang habag ay dumadaloy, at hinihingi niyang dumaloy din ito palabas sa atin.

Pagninilay

Kung tatanggalin mo ngayon ang lahat ng makikita ng iba sa iyong pananampalataya, ano ang matitira sa pagitan mo at ng Ama na nakakakita sa lihim?

Ano ang partikular na bukas na kinatatakutan mo ngayon, at ano ang mababago kung tatanggapin mong "ang bukas ang mababahala sa kaniyang sarili"?