Mga Taga-Roma 2

Ang Teksto

Isipin ang isang sulat na binabasa nang malakas sa isang masikip na bahay sa Roma. Katatapos lang ng listahan ng kasamaan ng mga pagano sa unang kabanata, at may mga ulong tumatango. Pagkatapos ay biglang lumingon ang tinig ng sulat at may tinuro: "Kaya wala kang maidadahilan, ikaw tao, ikaw na humahatol." Sa buong kabanatang ito, ipinapakita ni Pablo na ang paghatol ng Diyos ay walang pinapanigan, na hindi ang pakikinig sa kautusan kundi ang pagtupad nito ang mahalaga, at na may mga Gentil na wala ang kautusan ngunit may nakasulat sa puso, samantalang may mga may kautusan na nilalapastangan ang pangalan ng Diyos.

Ang Ubod

Ang gitna ng kabanata ay isang salitang nakakabinging simple: "walang pinapanigan ang Diyos." Sa isang mundong puno ng pribilehiyo, ito ay hindi malumanay na paalala kundi isang pagbagsak. Hindi kayang suhulan ng Diyos ang sarili niya sa pamamagitan ng ating pagkakakilanlan, ni ng ating kaalaman, ni ng ating tamang teolohiya. Ang paghatol ay ayon sa ginawa, hindi ayon sa pinagmulan. At tingnan ang ika-apat na talata: hindi upang durugin tayo ang layunin, kundi upang akayin. Ang Griyegong salitang ginamit para sa kabutihan ng Diyos, chrestotes, ay tumutukoy sa kagandahang-loob na nakakalasap; hindi mababaw na pagpapaubaya kundi mabigat na kabaitan. Ang panganib ay hindi ang bagsik ng Diyos kundi ang paggamit natin sa kaniyang pasensya bilang katibayan na hindi tayo nakikita.

Ang Hibla

May tinig sa Lumang Tipan na kaparehong-kapareho ang tono. Nang managhoy ang Diyos sa Ezequiel na nilalapastangan ang kaniyang pangalan sa gitna ng mga bansa dahil sa kaniyang sariling bayan, iyon ang sinipi ni Pablo sa talata 24. Ang mga pinili upang maging ilaw ang naging dahilan ng pagkasira ng reputasyon ng Diyos. At ang solusyon ay hindi mas mahigpit na pagsunod kundi isang bagong puso: ipinangako ni Jeremias ang kautusang isusulat sa loob, hindi sa bato. Doon patungo ang talata 29: "ang pagtutuli ay sa puso, sa espiritu at hindi sa titik." Sinasabi ni Pablo na ang pangakong ito ay hindi na lamang pangako. Kaya nga sa talata 16, ang hukom sa huling araw ay may pangalan: si Jesu-Cristo.

Ang Salamin

Alam natin ang tinig na ito. Ang guro na nangangaral ng integridad at nagko-kopya ng ulat ng oras. Ang lider ng maliit na grupo na nagpapaliwanag ng pagpapatawad at hindi nakikipag-usap sa kapatid nang walong taon. Ang ama na nagtuturo tungkol sa pananalapi at nagsisinungaling tungkol sa utang. Hindi tinutuligsa ni Pablo ang mga malayo sa simbahan; tinutuligsa niya ang mga nakakaalam. "Ikaw na nangangaral na huwag magnakaw, nagnanakaw ka ba?" Ang tanong ay hindi retorikal. May bahagi sa atin na nagtitipid ng galit para sa kasalanan ng iba dahil pinapatahimik iyon ang sarili nating budhi. Ngayon, bago matapos ang araw: pumili ng isang tao na hinatulan mo kahapon sa isip mo, isulat ang pangalan niya sa papel, at bulong-bulungin ang isang kasalanan mong kaparehong-kapareho ng kaniya.

Ang Konteksto

Nasa Roma ang mga tatanggap, huling bahagi ng dekada 50, sa isang lungsod kung saan ang mga Judio ay kamakailan lamang pinaalis at pinabalik. Ang mga kongregasyon ay pinaghalong Judio at Gentil, at ang tensyon ay hindi teoretikal: sino ang tunay na bayan ng Diyos, at kailangan pa bang magpatuli ang mga Gentil na sumampalataya? Ang pagtutuli ay hindi ritwal lamang; ito ay pagkakakilanlan, pamilya, kasaysayan, tanda ng tipan. Ang kautusan ay hindi pabigat kundi karangalan. Kaya ang mga salita sa talata 17 hanggang 20 ay hindi kutya kundi paglalarawan ng isang tunay at marangal na pagmamalaki. At doon isinusuksok ni Pablo ang kutsilyo: hindi ang tanda ang problema, kundi ang buhay na kontra sa tanda.

Ang Tanong

Paanong ang sumulat na "walang gumagawa ng mabuti" ay nagsasabi rin na "sa mga patuloy na gumagawa ng mga mabubuting bagay" ay ibibigay ang buhay na walang hanggan? Mahigpit ito, at hindi dapat lambutin. Hindi sinasabi ni Pablo dito ang buong ebanghelyo; nasa hukuman pa tayo, hindi sa pintuan ng kaligtasan. Ang kaniyang punto ay ang pamantayan mismo: kung ang gawa ang sukatan, walang makakaligtas sa alinmang panig ng tipan. Ngunit hindi rin niya inaalis ang katotohanan na ang paghatol ay tumitingin sa aktwal na buhay. May bahagi nito na mananatiling hindi kumportable, at mabuti nga. Sinasabi lang ng talata 16 na hahatulan ang mga lihim, at hindi tayo binibigyan ng listahan ng kung anong mga lihim.

Ang Larawan ng Tagapakinig

Pakinggan ito bilang isang Gentil na bagong sumampalataya, nakaupo sa sahig, na taon-taon sinabihan na wala kang bahagi sa pamana ng Israel. Naririnig mo: kung tinutupad mo ang hinihingi ng kautusan, ang kawalan mo ng tanda ay itinuturing na tanda. Halos hindi ka makahinga. At pakinggan ito bilang isang Judiong mananampalataya na may limampung taong pagsunod sa likod: ang pagkakakilanlang binuo mo mula pagkabata ay ibinabalik sa iyo, hindi tinatanggihan kundi inililipat papasok, sa puso, sa espiritu. Ang kapurihan, sabi ng huling talata, ay nagmumula hindi sa mga tao kundi sa Diyos. Para sa dalawa, iisa ang bunga: walang mahihila mula sa nakaraan bilang panangga sa harap ng Diyos na nakakakita.

Pagninilay

Sino ang taong ang kasalanan niya ay madali kong pag-usapan, at bakit kaya komportable ako doon?

Kung ang paghatol ay tungkol sa mga lihim, alin sa mga lihim ko ang gusto kong hindi na lumitaw, at bakit hindi ko pa ito inilalapit sa Diyos?