Mga Taga-Roma 4

Ang Teksto

Binabalikan ni Pablo si Abraham, ang ninuno na ipinagmamalaki ng bawat Judio, at itinatanong: paano nga ba siya naging matuwid sa harap ng Diyos? Hindi sa pamamagitan ng ginawa niya, kundi dahil "Sumampalataya si Abraham sa Diyos at ito ay ibinilang sa kaniya bilang katuwiran." Idinagdag pa ni Pablo ang tinig ni David tungkol sa pagpapala ng taong "hindi bibilangin ng Panginoon ang kaniyang kasalanan," at saka itinuro ang isang detalyeng madaling malampasan: naibilang na kay Abraham ang katuwiran bago pa siya tinuli. Mula roon, sinusundan ng kabanata ang paglaki ng pangako: hindi sa kautusan kundi sa biyaya, hindi sa iisang lahi kundi sa maraming bansa, at sa huli hanggang sa atin na nananampalataya sa Diyos na bumuhay kay Jesus mula sa kamatayan.

Ang Puso ng Teksto

Ang tanong dito ay hindi "paano gumaling ang tao?" kundi "sino ang Diyos na nagpapawalang-sala?" At ang sagot ni Pablo ay nakakagulat ang tapang: siya "ang nagpapawalang-sala sa mga masasama." Hindi sa mga halos matuwid na, kundi sa masasama. Ang katuwiran dito ay hindi tropeo kundi regalong ibinilang, ipinapasok sa ating kuwenta, kaya nga hindi ito "bayad" kundi biyaya. At ang Diyos na ito ay inilarawan sa isang pariralang nagbubukas ng buong kabanata: siya ang "nagbibigay buhay sa mga patay at lumilikha sa mga bagay na wala pa." Ang pagpapawalang-sala, kung gayon, ay gawa ng paglikha. Hindi inaayos ng Diyos ang magagawa pa nating ayusin; bumubuhay siya ng patay at tumatawag ng wala. Doon nakasalalay ang buong pag-asa natin.

Ang Hibla ng Kuwento

Pinipili ni Pablo si Abraham hindi lang bilang halimbawa kundi bilang simula ng isang linya. Ang pangako na siya at ang kaniyang binhi ang "magiging mga tagapagmana ng mundo" ay mas malawak kaysa sa lupain ng Canaan; ito ay pangako ng isang bagong sangkatauhan sa isang panumbalik na mundo. At sinasabi ni Pablo kung paano iyon gumagalaw: hindi sa kautusan kundi sa katuwiran ng pananampalataya, upang maging tiyak ang pangako para sa lahat. Kung utang ang basehan, laging nanganganib ang pamana. Kung biyaya, nakasalalay ito sa pagiging tapat ng Diyos. Kaya tuluy-tuloy ang linya mula sa matandang lalaking walang anak hanggang sa libingang bumukas: ang parehong Diyos na bumuhay sa patay na katawan ni Abraham ang "bumuhay kay Jesus na ating Panginoon mula sa kamatayan." Isang kuwento, isang Diyos, isang paraan.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong may maipakitang resibo. Ang taong matagal nang nasa simbahan, nangunguna sa pagsamba, nagbabasa tuwing umaga, marunong sumagot sa Bible study: mahirap tanggapin na wala kang maidadagdag sa iyong kuwenta. Ngunit ganoon kalinaw si Pablo. Sa harap ng Diyos, walang dahilan upang magmalaki. Ang kabaligtaran ay totoo rin. Kung may kasalanan kang paulit-ulit na ibinabalik sa isip tuwing gabi, kung may bahagi ng nakaraan mong hindi mo maipagtapat kahit sa asawa mo, narito ang salita: pinagpala ang tao na "hindi bibilangin ng Panginoon ang kaniyang kasalanan." Hindi ibig sabihin ay hindi totoo ang kasalanan. Ibig sabihin, nabayaran na at hindi na ililista.

Ngayon mismo: isulat sa isang papel ang isang kasalanang matagal mong dinadala, pagkatapos ay isulat sa ibabaw nito ang "natakpan," at punitin ang papel habang nagpapasalamat nang malakas sa Diyos.

Ang Mga Unang Bumasa

Sa Roma ay may halong kongregasyon: mga Judiong Kristiyano na bumalik matapos silang palayasin ni Emperador Claudio, at mga paganong Kristiyano na matagal nang nagsasama nang wala sila. Para sa mga Judio, ang pagtutuli ay hindi simpleng ritwal; ito ang tatak ng pagiging kabilang sa bayan ng Diyos, ang hangganan sa pagitan ng loob at labas. Kaya ang argumento ni Pablo ay hindi akademiko kundi masakit: naibilang na kay Abraham ang katuwiran bago pa siya tinuli. Kung gayon, ang mga hindi tuli ay hindi bisita sa tahanan ng pananampalataya kundi mga tunay na anak. Naririnig ng mga unang mambabasa ang isang bagay na direktang tumatama sa kanilang hapag-kainan: sino ang katabi mo, at sino ang may karapatang maupo roon.

Ang Detalye

Pansinin ang salitang "ibinilang." Isa itong salitang pang-kuwenta, galing sa mundo ng talaan at utang. May nakasulat sa kolum mo, at iyon ang nagtatakda kung ano ang katayuan mo. Sa Abraham, ang isinulat ng Diyos sa kolum na iyon ay "katuwiran," at ang basehan ay hindi ang kaniyang trabaho kundi ang kaniyang pagtitiwala. Doble ang bisa nito: may ibinibilang at may hindi ibinibilang. Ibinibilang ang katuwiran na hindi natin pinaghirapan; hindi ibinibilang ang kasalanan na talagang atin. Hindi ito pagkukunwari ng Diyos. Kaya tapos ang talata 25: ibinigay para sa ating mga kasalanan, muling binuhay para sa ating pagpapawalang-sala. May tunay na nangyari sa krus bago may naisulat sa libro.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi romantiko ang pananampalataya ni Abraham sa pagkakalarawan dito. "Kinilala ni Abraham na patay na ang kaniyang katawan," at ganoon din ang sinapupunan ni Sara. Tiningnan niya nang diretso ang imposible; hindi siya nagpanggap na bata pa siya. Ganoon pala ang hitsura ng pananampalataya: hindi pagtanggi sa katotohanan kundi pagtanggap na may isang katotohanang mas malaki, ang Diyos na nangako. At ang reaksiyon niya ay kapansin-pansin, hindi lang pagtitiis kundi papuri. "Napalakas siya sa pananampalataya at nagbigay papuri sa Diyos." Lumakas ang kaniyang pananampalataya habang lumalalim ang imposible. Doon makikita ang puso ng matandang lalaki: wala siyang hawak kundi isang salita, at sapat na iyon sa kaniya.

Pagninilay

Saang bahagi ng buhay mo mas pinagkakatiwalaan mo pa rin ang iyong talaan ng mabubuting gawa kaysa sa katuwirang ibinilang sa iyo?

Ano ang "patay na katawan" sa iyong sitwasyon ngayon, ang bagay na matagal mo nang tinalikuran, at ano ang mangyayari kung dalhin mo iyon sa Diyos na lumilikha sa mga bagay na wala pa?