Ruth 2

Ang Teksto

May isang bukid sa Betlehem kung saan ang mga tagapag-ani ay tahimik na sinasabihan: hayaan mo siyang mamulot, at maghulog kayo ng butil para sa kaniya. Iyon ang gitna ng kabanatang ito. Isang dayuhang biyuda mula sa Moab ang lumabas para mamulot ng natitirang uhay, ang huling hanay ng mahihirap sa lipunan. Napunta siya, "nangyaring napunta siya," sa bukid ni Boaz, isang mayamang kamag-anak ni Elimelek. Sa halip na paalisin siya, pinoprotektahan siya ni Boaz, pinakain, pinagbigyan ng tubig, at pinagawaan ng paraan para makapulot nang higit sa nakagawian. Pagdating ni Ruth sa bahay na may isang salop na sebada, nakilala ni Naomi ang pangalan at nabuhay ang isang bagay na akala niya patay na: si Boaz ay isa sa mga tagasagip na kamag-anak.

Ang Ubod

Ang kabanata ay nagsasalita nang dalawang beses tungkol sa "pabor," at pareho itong hindi hinihingi bilang karapatan. Alam ni Ruth na wala siyang anumang maipangangalandakan: "Bakit ako nakatagpo ng pabor sa iyong paningin, dapat ka bang magmalasakit sa akin, isang dayuhan?" Ito ang tanong ng biyaya sa pinakalinaw na anyo. Hindi tinatanggihan ni Boaz ang katotohanan ng kaniyang pagkadayuhan; hindi niya sinabi, "Hindi mahalaga iyan." Kinikilala niya ito at pinapatong pa rin ang kaniyang pagsang-ayon. Ganito gumagalaw ang Diyos sa buong Kasulatan: hindi sa pagbura ng ating kawalan ng karapatan, kundi sa pagbibigay ng kabutihan sa kabila nito. At tingnan mo kung paano dumarating ang biyaya: hindi sa himala mula sa langit kundi sa isang tao na sumusunod sa kautusan nang mas malawak kaysa hinihingi nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang tumatawid sa kabanatang ito papunta sa Bagong Tipan ay "tagasagip na kamag-anak," ang go'el. Sa batas ng Israel, ito ang malapit na kaanak na may kapangyarihan at obligasyong bayaran ang utang ng isang naghihirap, tubusin ang naipagbiling lupa, at ipagpatuloy ang pangalan ng namatay. Hindi ito talinghaga; ito ang tunay na institusyon kung saan matututuhan ng Israel ang salitang "manunubos." At kapag nakita natin ang isa na sagana pero pumunta sa mga naghihikahos, na nakikipag-ugnay sa dayuhan nang hindi nawawala ang kaniyang kabanalan, na nagbibigay ng tinapay at proteksiyon bago pa man may nagtanong, nakikita natin ang hugis ng isang bagay. Hindi ako nagsasabing si Boaz ay si Cristo. Sinasabi ko na ang Diyos ay nagsulat ng isang pattern sa Betlehem, at makalipas ang mga siglo isang inapo ni Boaz ang ipinanganak sa parehong bayan bilang Manunubos.

Ang Salamin

Karamihan sa atin ay ayaw sa posisyon ni Ruth. Ayaw nating maging ang taong umaasa. Mas gusto natin ang bukid na atin, ang sueldo na pinaghirapan, ang tulong na hindi natin kailangan. May kakaibang lakas ng loob sa pagbaba ng isang taong may pinag-aralan, may kakayahan, tungo sa likuran ng mga tagapag-ani upang mamulot. At may kabaligtarang tukso: ang maging Boaz na sumusunod lamang sa minimum. Legal na hayaan si Ruth sa mga sulok; ang pahulugan ang mga binigkis ay desisyon ng puso. Saan ka sumusunod sa titik ng tamang gawain pero pinipigil ang pagbibigay? Ngayon, pumili ng isang tao na alam mong nangangailangan at maglaan ng isang bagay na hindi mo kailangang ibigay: ipadala ang perang iyon, ang pagkain, ang oras, nang walang pasabing may kapalit.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang batas sa Deuteronomio 24 tungkol sa nalimutang bigkis sa bukid, "iwanan mo ito para sa dayuhan, sa ulila at sa balo," ang eksaktong dahilan kung bakit may bukid na maaaring pasukin ni Ruth. Binanggit ko ito dahil nagpapakita ito ng isang bagay na madaling makalimutan: ang biyaya na tinanggap ni Ruth ay dumaan sa isang batas. Hindi kaaway ng awa ang kautusan ng Diyos; ito ang lalagyan nito. Ang ikalawang ugnayan ay sa talaangkanan sa Mateo 1, kung saan si Ruth ang Moabita ay tahasang pinangalanan sa linya ni Jesus. Iyon ay isang matapang na desisyon sa panitikan: ang Ebanghelyo ay nagsisimula sa pag-amin na dumaan ang dugo ng Mesiyas sa isang dayuhang biyuda na namumulot ng sebada.

Ang Detalye

"Sa ilalim ng mga pakpak na nahanap mo ang kanlungan," sabi ni Boaz sa talata 12. Ang salitang Hebreo, kanaf, ay nangangahulugang pakpak ngunit ganoon din ang laylayan ng damit. Ito ang parehong salita na gagamitin ni Ruth sa susunod na kabanata nang hilingin niyang ilatag ni Boaz ang kaniyang laylayan sa kaniya. Ang panalangin ni Boaz, kung gayon, ay isang panalangin na mabibigyan niya mismo ng sagot. Ipinagdasal niya ang isang bagay para kay Ruth na hindi pa niya alam na siya ang magiging kasagutan. Ganito kadalasan gumagana ang pagtubos: ang tumatawag sa Diyos na pumrotekta ay natutuklasang siya ang tinawag upang magbigay ng pananggalang. At sa dulo ng kuwentong ito ay may isa na hindi lamang nagdasal para sa kanlungan kundi naging kanlungan mismo, sa halaga ng kaniyang sarili.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Ruth ay hindi kaawa-awa; siya ay may pananagutan. Siya ang unang nangusap sa kabanata, at hindi paghihinaing ang binitiwan niya kundi isang plano: hayaan mo akong lumabas at mamulot. Nagtrabaho siya "mula umaga hanggang ngayon," ayon sa lingkod, at hanggang gabi ayon sa talata 17. Ngunit pagkatapos ng lahat ng iyon, hindi niya inuwi ang butil na parang tropeo. Isinalaysay niya kay Naomi ang pangalan ng lalaki, at ibinigay ang natirang inihaw na butil sa biyenan niya. Katapatan sa kaniyang katawan, katapatan sa kaniyang bibig. Ito ang hesed na binanggit ni Naomi, ang matigas na kabutihan na hindi tumitigil sa buhay at sa mga patay. Nakita ni Ruth ang katangiang iyon sa Diyos ng Israel bago pa niya nakita ang bukid.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay ko ako namumulot, at nagagawa ko bang tumayo doon nang walang hiya, bilang taong umaasa sa biyaya?

Kanino ako maaaring maging Boaz sa linggong ito, hindi lamang sa pagsunod sa nararapat kundi sa sinasadyang paghulog ng bigkis?