Mga Awit ni Solomon 3

Ang Teksto

May isang babae na hindi makatulog. Sa gabi, sa kaniyang higaan, naghahanap siya sa minamahal ng kaniyang kaluluwa, at hindi siya matagpuan. Bumangon siya, nilibot ang lungsod, tinanong ang mga bantay, hanggang sa wakas ay natagpuan niya at hindi na binitiwan. Pagkatapos, may isang tanawin na dumarating mula sa ilang: ang arag-arag ni Solomon, napapaligiran ng animnapung mandirigma, at ang hari mismo na nakakorona sa araw ng kaniyang kasal.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay tungkol sa dalawang paggalaw na madalas nating pinaghihiwalay: ang paghahanap na puno ng pananabik, at ang pagdating na puno ng karangyaan. Sa unang kalahati, ang pag-ibig ay hinahabol sa dilim ng lansangan. Sa ikalawang kalahati, ang pag-ibig ay sumasalubong bilang hari, na may bango ng mira at kamanyang, na may kasamang animnapung armadong lalaki. Ito ang totoong pag-ibig sa Bibliya: hindi lamang damdamin, kundi paghahanap na nauuwi sa pagpapakita. Ang sinasabi ng teksto tungkol sa Diyos at sa tao ay ito: ang pagnanasa ay hindi kahihiyan, at ang pagdating ng minamahal ay hindi mahiyain. Nagpapakita siya na parang hari.

Ang Karaniwang Sinulid

Dito ang teksto ay bumubukas patungo kay Cristo, hindi sa pamamagitan ng pilit na alegorya kundi sa pamamagitan ng isang tunay na anyo. Ang paghahanap sa gabi ay tumutugma sa hinaing ng buong Lumang Tipan: nasaan ang Panginoon? Bakit tila hindi siya matagpuan? Pagkatapos, sa gitna ng ilang, may dumarating na may bango ng mira, at ang mira ay dadalhin muli ng mga pantas sa isang sanggol sa Bethlehem, at muli sa katawan ni Jesus sa libingan. Ang haring nakakorona sa araw ng kaniyang kasal ay imahen ni Cristo, ang Kordero na ang kasal ay inaasahan sa Pahayag. Ang Iglesia ay ang babaeng naghahanap; si Cristo ang haring dumarating na hindi na muling aalis.

Ang Salamin

May mga gabi ng pananampalataya na parang higaan ng babaeng ito. Alam mong dapat kang matulog, ngunit hindi mo matagpuan ang Panginoon. Nagdarasal ka at parang bakante ang kuwarto. Ang tekstong ito ay hindi ka pinapayuhang huminahon. Sinasabi nito: bumangon ka. Lumabas ka sa lansangan. Tanungin mo ang mga bantay, ang mga taong matagal nang naglalakad sa lungsod ng pananampalataya. Huwag kang matakot na sabihing hinahanap mo siya. At kapag natagpuan mo siya, hawakan mo, tulad ng ginawa ng babae, at huwag mo siyang bibitiwan. Ang pananampalataya ay hindi kalmadong pagsang-ayon; kung minsan, ito ay ang pagkakapit na tumatanggi bumitaw hanggang siya ay ipakita sa iyong sariling tahanan, sa iyong sariling mesa, sa iyong sariling trabaho.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang paghahanap sa gabi ay umaalingawngaw kay Maria Magdalena sa Juan 20, na maagang pumunta sa libingan habang madilim pa, umiiyak at nagtatanong sa tao na akala niya ay hardinero: "kung saan mo siya inilagay". Siya rin ay hindi matagpuan hanggang tawagin siya ni Jesus sa pangalan. At ang pagdating ng hari na may animnapung mandirigma ay tumutugma sa Pahayag 19, kung saan si Cristo ay lumabas na sakay ng puting kabayo, kasama ang mga hukbo ng langit, patungo sa kasal ng Kordero. Ang Awit ni Solomon, samakatuwid, ay nakatayo sa pagitan ng dalawang libingan at dalawang kasal: naghahanap sa gabi, tumatanggap sa umaga.

Ang Konteksto

Ang unang mga tagapakinig ay Israelita na alam nilang ang haring si Solomon ay simbolo ng kaharian sa kaniyang kaluwalhatian. Alam din nilang mapanganib ang lansangan ng lungsod sa gabi para sa isang babae, kaya't ang paglabas niya na mag-isa ay malaking bagay, hindi romantikong pakikipagsapalaran kundi tunay na panganib. Naiintindihan nila ang mira at kamanyang bilang mamahaling paninda, ang bango ng templo at ng hari. At ang animnapung mandirigma ay hindi dekorasyon: ito ay proteksyon laban sa "mga kilabot ng gabi". Ang mensahe sa kanila ay malinaw: ang pag-ibig na ito ay hindi mahina. Ito ay ipinagtatanggol, ipinaparada, ikinukorona. Ang Diyos ng Israel ay hindi mailap na kasintahan; siya ay Hari na sumasalubong sa kaniyang bayan.

Ang Tanong

Bakit kailangan pang hanapin ang minamahal? Kung siya ay Hari, bakit hindi siya makita agad? Ang teksto ay hindi sumasagot nang direkta. Sinasabi lamang nito na may panahon ng higaan sa gabi, at may panahon ng arag-arag sa ilang. Sa pagitan ng dalawa ay may paglalakad na hindi maiwasan. Marahil ito ang misteryo ng buhay ng pananampalataya: hindi tayo binibigyan ng tuloy-tuloy na pagpapakita, kundi ng mga pagkukubli at pagkakabuklod. Ang aral ay hindi na ang Panginoon ay malayo, kundi na ang paghahanap sa kaniya ay bahagi mismo ng pag-ibig sa kaniya. Ang Diyos na madaling matagpuan nang walang paghahanap ay maaaring hindi tunay na Diyos, kundi isang idolo lamang.

Pagninilay

Kailan huling gabi na hinanap mo talaga ang Panginoon, hindi sa panalanging nakasanayan kundi sa paghahanap na tumatanggi bumitaw?

Kung sasalubungin mo si Cristo ngayon bilang haring dumarating mula sa ilang, ano ang unang bagay na nais niyang makita sa iyong buhay?