Aklat ng Juan: Ang Ebanghelyo ng Pananampalataya

Panimula

May isang detalye sa dulo ng Ebanghelyo ni Juan na madaling malampasan. Pagkatapos ng krus, pagkatapos ng walang laman na libingan, pagkatapos ng mga duda ni Tomas, huminto ang manunulat at sinabi kung bakit siya nag-aaksaya ng tinta. Hindi para gumawa ng talambuhay. Hindi para tumipon ng mga kuwentong makababagbag-damdamin. Isinulat niya ang lahat ng ito upang magkaroon ka ng hatol sa isang Tao.

Kaya kung nabuklat mo na ang aklat na ito at naramdaman mong parang may isang bagay na naghihintay sa iyo sa likod ng mga pahina, tama ka. Hindi ito neutral na dokumento. Isa itong testimonya na inihahain sa harap mo, na parang nasa hukuman, at ikaw ang tinatanong.

Sa gabay na ito, malalaman mo kung sino ang sumulat ng aklat, kailan at bakit, kung paano ito binuo, ano ang mga pangunahing tema, at kung paano ito umuugnay sa buong Kasulatan. Higit pa rito, matutuklasan mo kung bakit tinawag na "ebanghelyo ng pananampalataya" ang aklat na ito, at bakit ang salitang "pananampalataya" sa Juan ay hindi isang bagay na hawak mo, kundi isang bagay na ginagawa mo.

Ang tuon ng gabay na ito

Marami nang buod ng Aklat ng Juan na naglilista ng pitong tanda at pitong "Ako ang" na pahayag. Iba ang tuon natin dito. Babasahin natin ang Juan bilang isang paglilitis: puno ito ng mga saksi, ebidensiya, testimonya, at hatol. At may isang nakakagulat na detalye sa orihinal na Griyego. Sa buong Ebanghelyo ni Juan, hindi kailanman ginamit ang pangngalang "pananampalataya." Ang ginagamit niya ay ang pandiwa, "sumampalataya," at halos isandaang beses itong lumitaw. Para kay Juan, ang pananampalataya ay hindi isang ari-arian na naiuuwi mo sa bulsa. Isa itong paulit-ulit na paglapit, pagtitiwala, pagsandal. Iyan ang lente ng buong gabay na ito.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa Aklat ng Juan?

Ang pinakamalinaw na paliwanag sa aklat ay nasa aklat mismo. Bago tapusin ang kaniyang salaysay, sinabi ng manunulat: "Ngunit ang mga natatala sa aklat na ito ay isinulat upang kayo'y sumampalataya na si Jesus ang Cristo, ang Anak ng Diyos, at sa pagsampalatayang ito ay magkaroon kayo ng buhay" (Juan 20:31). Bihira ang aklat sa Bibliya na sinasabi mismo ang layunin niya nang gayon kalinaw. Hindi tinago ni Juan ang kaniyang agenda. Siya ay saksi, at ang bawat kabanata ay isang piraso ng ebidensiya.

Kaya nagsisimula ang aklat hindi sa sabsaban o sa talaan ng lahi kundi sa walang hanggan: "Sa pasimula pa'y naroon na ang Salita; ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos" (Juan 1:1). Ang unang pangungusap ay tumatakbo pabalik sa Genesis 1:1 at inilalagay si Jesus hindi sa gitna ng kasaysayan lamang kundi sa pinanggalingan ng lahat. Bago pa nagkaroon ng mundo, may pakikipag-usap na nangyayari sa loob ng pagka-Diyos. Hindi si Jesus ang huling idinagdag sa plano ng Diyos; siya ang Salitang nagpasimula ng lahat. At ang Salitang ito, sabi ni Juan sa talatang 14, ay nagkatawang-tao at nanirahan sa piling namin.

Mula sa pundasyong ito, ipinakikilala ni Jesus ang kaniyang sarili sa mga pahayag na hindi kayang sabihin ng isang ordinaryong guro. "Sumagot si Jesus, 'Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Walang makakarating sa Ama kundi sa pamamagitan ko'" (Juan 14:6). Hindi sinabi niyang mayroon siyang mapa papunta sa Diyos. Sinabi niyang siya ang daan mismo. Sa isang mundong sanay sa maraming ruta, iisa ang tulay na ipinakita niya, at ang tulay na iyon ay isang Persona na may pangalan, mukha, at mga pako sa kamay.

Ang layunin ng lahat ay hindi para lang tayo may tamang doktrina. May pakay iyon: buhay. "Naparito ang magnanakaw upang magnakaw, magpatay, at magwasak. Naparito ako upang ang mga tupa ay magkaroon ng buhay, buhay na lubos at kasiya-siya" (Juan 10:10). Hindi ito pangako ng maluwag na buhay o walang problemang kalagayan. Ang salitang isinalin bilang "lubos" ay tumutukoy sa kasaganaan, sa buhay na umaapaw dahil ang bukal nito ay nasa labas ng ating sarili. Ang magnanakaw ay kumukuha; si Jesus ay nagbibigay.

At kapag humarap ang buhay na iyon sa pinakamalaking kaaway natin, hindi ito nag-atras. Sa harap ng libingan ni Lazaro, sinabi niya: "Ako ang muling pagkabuhay at ang buhay. Ang nananalig sa akin, kahit mamatay ay muling mabubuhay" (Juan 11:25). Hindi niya sinabing may kaalaman siya tungkol sa muling pagkabuhay. Sinabi niyang siya ito. Ang pag-asa natin ay hindi isang doktrina tungkol sa hinaharap kundi isang Persona na nakatayo sa harap ng bukas na puntod.

Ang pinakakilalang talata ng aklat ang nagbubuklod ng lahat: "Gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, kaya ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan" (Juan 3:16). Pansinin ang pandiwa: hindi "ang may pananampalataya" kundi "ang sumampalataya." Muli, kilos ito. Paglapit. Pagsandal ng buong timbang ng buhay mo sa isang Tao.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi bagong tema ang testimonya. Sa Deuteronomio 19:15, itinakda ng Kautusan na ang isang usapin ay pinagtitibay ng dalawa o tatlong saksi. At ito ang eksaktong estratehiya ni Juan. Sa kabanata 5, tinipon niya ang mga saksi para sa pagkakakilanlan ni Jesus: si Juan na Tagapagbautismo, ang mga gawa na ipinagkatiwala ng Ama sa Anak, ang tinig ng Ama mismo, at ang mga Kasulatan ni Moises. Hindi ito ipinipilit sa emosyon lamang. Isinasalansan ito ng manunulat na parang abogadong may kaso.

Kaya kapag binuklat mo ang Lumang Tipan, makikita mo kung saan pumupulot ng ebidensiya si Juan. Ang tabernakulo sa Exodo ay tolda kung saan nananahan ang kaluwalhatian ng Diyos sa gitna ng bayan; sinasabi ni Juan na ang laman ni Jesus ang bagong tolda. Ang tinapay mula sa langit sa ilang ay pumapawi ng gutom ng isang henerasyon; sinabi ni Jesus na siya ang tinapay na nagbibigay-buhay, at ang kumain sa kaniya ay hindi na muling magugutom. Ang tansong ahas na itinaas ni Moises sa Bilang 21 ay ginamit ni Jesus mismo bilang larawan ng kaniyang pagkakataas sa krus, sa Juan 3:14. Ang kordero ng Paskuwa sa Exodo 12 ay tumagos sa unang deklarasyon ni Juan na Tagapagbautismo: narito ang Kordero ng Diyos na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan.

Ang pangalang "AKO" na ipinahayag sa nagniningas na palumpong sa Exodo 3 ay muling umalingawngaw sa mga labi ni Jesus. Pitong beses may panaguri ang kaniyang mga pahayag: ang tinapay, ang ilaw, ang pintuan, ang mabuting pastol, ang muling pagkabuhay at ang buhay, ang daan at ang katotohanan at ang buhay, ang tunay na puno ng ubas. Pero may mga sandali rin na sinabi niya ang "Ako" nang walang panaguri, at sa Juan 8:58, halos batuhin siya ng mga nakikinig. Naintindihan nila. Hindi siya nag-aangkin ng titulo; inaangkin niya ang Pangalan.

Ang mga propeta ay nangako ng isang Pastol na hahanapin ang nawawalang tupa sa Ezekiel 34, at ng isang bagong tipan na isusulat sa loob ng puso sa Jeremias 31, at ng isang Lingkod na susugatan para sa ating pagsalangsang sa Isaias 53. Sa Juan, ang tatlong hibla ay pinagsama sa isang Tao na naglalakad sa Galilea, umiiyak sa libingan ng kaibigan, humuhugas ng paa ng mga alagad, at bumibitin sa kahoy.

Ang buong Kasulatan ay tumuturo sa isang mukha.

At doon din patutungo ang bagong tipan matapos ang Juan. Ang mga sulat ni Pablo ay ipinapaliwanag kung ano ang naganap sa krus at sa muling pagkabuhay; ang Hebreo ay ipinapaliwanag kung bakit sapat na ang isang Saserdote; ang Pahayag, na tradisyonal ding iniuugnay kay Juan, ay tinatapos ang salaysay sa Kordero na nakatayo sa gitna ng trono. Ang aklat na sinimulan sa "sa pasimula pa" ay hindi mahihinto sa libingan.

Sino ang sumulat ng Aklat ng Juan, kailan, at para kanino?

Hindi ipinangalan ng manunulat ang kaniyang sarili. Tinatawag niyang "ang alagad na minamahal ni Jesus" ang isang tao na nakasandal sa dibdib ni Jesus sa Huling Hapunan, tumayo sa paanan ng krus, at tumakbo patungo sa libingan noong umaga ng muling pagkabuhay. Sa dulo ng kabanata 21, ipinahayag na ang alagad na ito ang nagpapatotoo at sumulat ng mga bagay na iyon. Mula pa sa mga unang siglo, tinukoy ng iglesya na si Juan na anak ni Zebedeo, isa sa Labindalawa, ang alagad na iyon. Sinabi ni Ireneo, na naging alagad ni Policarpo, at si Policarpo ay nakinig kay Juan mismo, na inilabas ni Juan ang kaniyang ebanghelyo habang nasa Efeso.

May ilang modernong iskolar na nag-uugnay ito sa isang "komunidad ni Juan" o sa isa pang Juan na tinatawag na presbitero. Hindi ito basta binabalewala natin, pero ang tradisyong pinakamatanda at pinakamalapit sa mga pangyayari ay nananatiling malakas. Ang manunulat ay isang saksing nakakaalam ng maliliit na detalye na hindi mahalaga sa isang naimbentong kuwento: ang bilang ng mga banga sa kasalan sa Cana, ang oras ng pagkikita sa tabi ng balon, ang pangalan ng aliping tinaga ni Pedro, ang bango ng pabangong ibinuhos ni Maria, ang laki ng huli ng isda sa umaga sa tabing-dagat.

Malamang na isinulat ang aklat sa mga huling dekada ng unang siglo, sa palagay ng marami ay mga taong 85 hanggang 95. Wasak na ang templo sa Jerusalem noong taong 70. Nagsisimula nang mapalayas sa sinagoga ang mga Judiong sumasampalataya kay Jesus, at makikita mo ito sa aklat, halimbawa sa takot ng mga magulang ng lalaking bulag sa kabanata 9. Dumarami rin ang mga guro na nagtatanggi sa tunay na pagkatao ni Jesus, at kaya ipinagdiinan ni Juan na ang Salita ay nagkatawang-tao, na napagod siya sa tabi ng balon, na umiyak siya sa harap ng puntod, na dumugo siya nang tusukin ng sibat.

Ang mambabasa ay malawak: mga Judio at Griyego, mga taga-Efeso na sanay sa pilosopiya, mga taong nagtatanong kung sino talaga ang Nazareno. Kaya ipinapaliwanag ni Juan ang mga salitang Aramaiko at ang mga kaugalian ng Judio, tanda na hindi lahat ng mambabasa niya ay tubong Palestina. Ang ebanghelyong ito ay isinulat ng isang matandang lalaking may mahabang panahon ng pagninilay, na alam kung anong mga tanong ang tinatanong ng mga tao, at pumili ng eksaktong ebidensiya na sasagot dito.

Balangkas at pangunahing tema

Ang Juan ay may dalawampu't isang kabanata, at karaniwang hinahati sa apat na malaking bahagi. Kapag naintindihan mo ang balangkas, hindi ka na malilito sa haba ng mga pahayag ni Jesus sa gitna ng aklat.

Unang bahagi ang Panimula, ang Juan 1:1 hanggang 1:18. Isa itong himno tungkol sa Salita: ang kaniyang pagka-Diyos, ang kaniyang bahagi sa paglalang, ang liwanag na hindi nadaig ng kadiliman, at ang pagkakatawang-tao. Isinasaad na dito ang lahat ng tema ng aklat, at halos bawat pangunahing salita sa Ebanghelyo ay nasa labingwalong talatang iyon.

Ikalawang bahagi, karaniwang tinatawag na Aklat ng mga Tanda, mula sa kabanata 1:19 hanggang 12:50. Dito nakatipon ang pitong tanda: ang tubig na naging alak sa Cana, ang pagpapagaling sa anak ng isang opisyal, ang lalaki sa tabi ng tangke ng Betesda, ang pagpapakain sa limang libo, ang paglakad sa ibabaw ng tubig, ang pagpapagaling sa lalaking ipinanganak na bulag, at ang pagbuhay kay Lazaro. Hindi tinawag ni Juan itong "himala" kundi "tanda," dahil ang punto ay hindi ang panggagalaiti ng tao kundi ang kung sino ang pinagpapatunayan nito. Bawat tanda ay ebidensiya sa paglilitis, at bawat isa ay nauuwi sa magkasalungat na hatol ng mga saksi: may sumasampalataya, may nagagalit.

Ikatlong bahagi, ang Aklat ng Kaluwalhatian o ang mga sandali sa itaas na silid, mula sa kabanata 13 hanggang 17. Iisang gabi ang tinatahak ng limang kabanatang ito. Hinugasan ni Jesus ang mga paa ng mga alagad, ibinigay ang bagong utos ng pag-ibig, nangako ng Espiritu Santo bilang Tagapagtanggol, inihalintulad ang sarili sa puno ng ubas, at nanalangin ng pinakamalalim na panalangin sa buong Bibliya sa kabanata 17. Kung ang unang kalahati ay para sa sanlibutan, ang bahaging ito ay para sa mga kaniya.

Ikaapat na bahagi, ang salaysay ng pagpapakasakit, ang kamatayan, at ang muling pagkabuhay, kabanata 18 hanggang 21. At tandaan ang tuon natin: sa mga kabanatang ito, literal nang hukuman ang eksena. May pagdinig sa harap ng mataas na saserdote, may paglilitis sa harap ni Pilato, may tanong tungkol sa katotohanan, may hatol na binitay sa krus. Ang paglilitis na tumatakbo sa buong aklat ay lumalabas sa ibabaw. Pero baligtad ang totoong nangyayari. Habang inaakala ng mga hukom na hinahatulan nila si Jesus, ang sanlibutan pala ang nasa harap ng hukuman.

Ang mga pangunahing tema ay nagsasalubong sa balangkas: buhay at buhay na walang hanggan, liwanag laban sa kadiliman, testimonya at katotohanan, kaluwalhatian na hindi nakikita sa trono kundi sa krus, ang pagkakaisa ng Ama at Anak, ang gawain ng Espiritu Santo, at ang pag-ibig na nagbubuklod sa mga alagad. At nakatahi sa lahat ng ito ang pandiwang sumampalataya. Hindi ito minsanang desisyon lamang sa aklat na ito; isa itong tuloy-tuloy na pananatili, na tinatawag din ni Jesus na "manatili sa akin."

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang nagbubuod sa lahat, at kapag naunawaan mo ang tatlo, may hawak ka nang gulugod ng buong aklat.

Unang-una, ang Juan 1:1: "Sa pasimula pa'y naroon na ang Salita; ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos." Pinili ni Juan ang salitang Logos, isang salitang may bigat sa isipang Judio at Griyego. Para sa Judio, ang salita ng Diyos ang lumalang, tumatawag, at gumagawa ng tipan. Para sa Griyego, ang logos ang lohika na nagbubuklod sa sanlibutan. Sinasabi ni Juan sa dalawang mundo: ang pinakamalalim na dahilan ng lahat ay hindi puwersa, kundi isang Persona. At hindi lang siya kasama ng Diyos; siya ay Diyos. Doon nagsisimula ang aklat, dahil kung mali ang pagkakakilanlan mo kay Jesus, mababaw ang lahat ng iba pa.

Ikalawa, ang Juan 3:16. Isang pariralang madaling isaulo, at kaya madali ring maging manipis sa pandinig. Ngunit sundan ang mga pandiwa. Ang pag-ibig ng Diyos ay hindi nanatiling damdamin; naging pagbibigay. Ang ibinigay ay hindi tulong o payo kundi ang kaniyang bugtong na Anak. Ang tinutumbasan ay hindi pagkukulang sa moralidad lamang kundi pagkapahamak. At ang paraan ng pagtanggap ay pagsampalataya, hindi pagsisikap. Dagdag pa, ang tinutukoy ay ang sanlibutan, at sa Juan, ang sanlibutan ay laging inilalarawan bilang mundong nasa dilim at pumipiglas sa liwanag. Iyon ang inibig ng Diyos. Hindi ang bersyon nating mas malinis, kundi ang totoong tayo.

Ikatlo, ang Juan 20:31: "Ngunit ang mga natatala sa aklat na ito ay isinulat upang kayo'y sumampalataya na si Jesus ang Cristo, ang Anak ng Diyos, at sa pagsampalatayang ito ay magkaroon kayo ng buhay." Ito ang pinakamalinaw na pahayag ng layunin sa alinmang ebanghelyo. Sinasabi rito ni Juan na ang buong aklat ay pinili, hindi kinopya nang buo. May marami pang ginawa si Jesus na hindi na niya itinala. Ang mga naitala ay pinili bilang ebidensiya para may mangyari sa iyo. At pansinin ang huling hangganan: hindi kaalaman ang layunin, kundi buhay. Ang teolohiya sa Juan ay hindi humihinto sa isipan; dinadala ka nito sa isang pagtitiwala na may bagong buhay sa likod.

Hindi impormasyon ang layunin, kundi pagtitiwala na may buhay.

Gabay sa pagbabasa ng Aklat ng Juan

Kung gusto mong basahin ang Juan nang may pakinabang, maraming paraan, pero ito ang pinakasimpleng gabay na napatunayan na sa maraming tao.

Simulan sa isang buong pagbabasa. Ilaan ang isang linggo at basahin ang tatlong kabanata bawat araw. Huwag pa munang mag-aral ng malalalim na tanong. Hanapin lamang ang mga tugon ng mga tao kay Jesus. Sumampalataya ba sila, umalis, o nagalit? Habang nagbabasa, isulat sa isang kuwaderno ang bawat pagkakataon na lumitaw ang salitang "sumampalataya," "buhay," "testigo," o "kaluwalhatian." Sa dulo ng linggo, malinaw sa iyo ang balangkas ng paglilitis.

Sa ikalawang pagbabasa, sundan ang mga tanda. Basahin ang kabanata 2 at itanong: ano ang ipinapakita nito tungkol kay Jesus? Gawin din iyon sa kabanata 4, 5, 6, 9, at 11. Papansinin mong bawat tanda ay may kasamang pag-uusap o pagtatalo, at doon ipinapaliwanag ni Jesus ang kahulugan. Ang tinapay ay may kasunod na pahayag na siya ang tinapay ng buhay. Ang bulag ay may kasunod na pahayag na siya ang ilaw. Hindi palabas ang tanda; paliwanag ito.

Sa ikatlong pagbabasa, magdahan-dahan sa kabanata 13 hanggang 17. Isang kabanata bawat araw, mabagal, na may panalangin. Ito ang mga huling salita ni Jesus sa mga kaniya bago siya mamatay, at halos bawat talata ay may pangako. Isulat sa iyong sariling salita kung ano ang ipinangako niya sa iyo bilang isa sa kaniyang mga alagad.

Sa ikaapat, basahin ang kabanata 18 hanggang 21 nang isang upuan lamang. Huwag hatiin. Ang bilis ng salaysay ay bahagi ng mensahe. At pagkatapos, bumalik sa Juan 20:31 at itanong sa sarili mong tapat: ano ang hatol ko?

Isang praktikal na tip: kung wala kang gaanong panahon, magsimula sa kabanata 1, 3, 11, 14, at 20. Sa limang kabanatang iyan, halos buo na ang mensahe ng aklat.

Ang Salamin

Nakakaakit ang salitang "pananampalataya" kapag pangngalan. Kung pangngalan ito, maaari mong sabihing mayroon ka na. Naitala ka na sa isang simbahan, may Bibliya sa iyong mesa, alam mo ang tamang sagot sa mga tanong. Pero sa Juan, pandiwa ito. Hindi tinatanong ng aklat na ito kung may pananampalataya ka; tinatanong nito kung sumasampalataya ka, ngayon, sa umagang ito, sa gitna ng buhay na kinakaharap mo.

At doon nagkakaroon ng bangayan. Madaling sabihin mong pinagkakatiwalaan mo si Jesus kapag maayos ang sueldo. Ano naman kapag naipit ang budget at may bayarin sa Biyernes? Madaling sabihing siya ang daan kapag walang mahirap na pagpapasya. Ano kapag may pinto sa trabahong bubukas lang kung may katiting kang itatago? Madaling sabihin mong siya ang muling pagkabuhay at ang buhay kapag walang libingan sa harap mo. Pero si Marta ay tinanong niya sa harap mismo ng bato: naniniwala ka ba? Hindi tinanong sa klase, kundi sa sementeryo.

Marahil ang iyong bangayan ay pagod. Pagod na katawan, pagod na pag-aasawa, gabi-gabing pag-iisa na hindi maipaliwanag sa kahit kanino. Ang Juan 10:10 ay hindi pangakong mawawala ang pagod. Pangako itong hindi na ang sarili mo ang bukal ng buhay mo. Ang buhay na lubos ay dumarating mula sa labas, ibinibigay, hindi kinukuha. Kung matagal ka nang nagtatrabaho para maging sapat, iyon ang magpapalaya sa iyo.

At kung matagal ka nang nagtatago sa likod ng kaalaman, iyon ang manghihimasok sa iyo. Maaari kang makatapos ng buong Juan at hindi pa magsampalataya. Nangyari na iyon sa maraming nakakita mismo ng mga tanda. Kaya isang tanong lamang ang hinahain sa iyo ng aklat na ito, at hindi ito tanong tungkol sa teolohiya. Sino sa palagay mo ang Taong ito, at ano ang gagawin mo sa kaniya?

Ipinaliwanag para sa mga bata

Simple ang mailalarawan sa isang bata: ang Aklat ng Juan ay parang liham ng isang tunay na saksi. May isang lalaki na kaibigan ni Jesus. Kasama siya sa mga paglalakbay, nakita niya ang mga himala, at kasama siya sa hapunan noong gabing bago mamatay si Jesus. Nang tumanda na siya, naisip niya na dapat may nakasulat na kuwento para malaman ng mga bata at ng mga apo kung sino talaga si Jesus. Kaya isinulat niya ang kaniyang nakita.

Sa maliliit na bata, madaling sabihin: sinasabi ng aklat na ito na si Jesus ay hindi lamang isang mabuting tao, kundi ang Anak ng Diyos na nagmamahal sa atin nang lubos. Ipinakita niya ito sa pagtulong sa mga may sakit, sa pagpapakain sa mga nagugutom, sa paghugas ng mga maruming paa, at sa pagbibigay ng kaniyang buhay sa krus.

Sa mas malaking bata, mainam na ilarawan ang aklat bilang hukuman na may mga saksi. Tanungin sila: kung isa kang saksi na nakakita kay Jesus, ano ang ikukuwento mo? Bakit hindi lahat ng nakakita sa kaniya ay sumampalataya? Ang mga tanong na iyan ay bumubukas ng maraming magandang usapan sa hapag-kainan.

Sa Faith.network, may mga espesyal na paliwanag sa Aklat ng Juan para sa iba't ibang edad: may simpleng bersiyon para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taong gulang, may mas malawak na paliwanag para sa mga batang pito hanggang labindalawa, at may bersiyon para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas na kayang harapin ang mga mahihirap na tanong tungkol sa pananampalataya at pagdududa. Magandang piliin ang antas na akma sa iyong anak, at basahin ito nang kasama niya, hindi lamang ibigay para basahin mag-isa.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang Aklat ng Juan ay hindi lamang isinulat para malaman natin ang tungkol kay Jesus. Isinulat ito para dalhin tayo sa isang hatol. Isa itong salansan ng testimonya: mga saksi na nagsalita, mga tanda na nagpatunay, isang paglilitis na naganap sa harap ni Pilato, at isang libingang natagpuang walang laman. Sa dulo ng lahat, tinatanong ng aklat ang isang tanong na hindi maaaring isagot ng iba para sa iyo.

At tandaan ang nadiskubre natin sa daan. Sa aklat na ito, hindi pangngalan ang pananampalataya kundi pandiwa. Hindi mo ito ipinapasok sa kahon ng iyong mga inaari. Ginagawa mo ito araw-araw, paulit-ulit, sa bawat pagkakataon na sumasandal ka kay Jesus kahit hindi mo lubos na maintindihan ang nangyayari.

Kaya narito ang isang mungkahi. Huwag munang maghanap ng ibang libro tungkol sa Juan. Buksan ang Juan mismo. Magsimula sa kabanata 1 bukas ng umaga at ipagpatuloy hanggang sa dulo, na may lapis sa kamay at panalangin sa loob. Habang nagbabasa, hayaang tanungin ka ng aklat. Iyon ang ginawa nito sa mga tao sa Cana, sa Samaria, sa Betesda, sa Betania, at sa hardin noong umaga. At iyon ang gusto ng manunulat na mangyari sa iyo: hindi lamang paghanga, kundi buhay sa pangalan ng Anak ng Diyos.