Mga Awit ni Solomon 5

Ang Teksto

Nagsimula ang kabanata sa kasiyahan: dumating ang lalaki sa kaniyang hardin, kumain, uminom, at may tinig na nag-aanyaya sa mga panauhin na uminom nang malaya. Pagkatapos ay lumipat ang eksena sa gabi. Kumakatok ang minamahal, nag-aalangan ang dalaga, at nang sa wakas ay bumangon siya at nagbukas, wala na ang lalaki. Hinanap niya ito sa lungsod, binugbog siya ng mga bantay, ninakawan ng balabal, at doon, sugatan at hubad sa harap ng mga anak na babae ng Jerusalem, inilarawan niya ang kaniyang minamahal mula ulo hanggang paa na parang ginto, garing, at sapiro.

Ang Puso ng Teksto

Ang teksto ay hindi nagpapaganda sa pag-ibig. Ipinapakita nito na ang tunay na pagmamahal ay may bigat ng oras: may sandaling bukas at may sandaling sarado. "Hinubad ko ang aking balabal; dapat ko ba itong isuot muli?" Hindi ito pagtanggi, kundi pagkaantala. At ang pagkaantala ay may presyo. Narito ang isang katotohanan na madalas nating iniiwasan sa pananampalataya: ang pag-ibig ay hindi mekanikal. Hindi ito garantisadong laging nasa kamay. May pagmamahal na kailangang hanapin sa dilim, na hindi agad sumasagot, at ang paghahanap na iyon ay bahagi ng pag-ibig, hindi kabiguan nito. Ang Diyos na nakikilala natin sa Kasulatan ay ganito rin: totoo, malapit, at kung minsan ay tila umaalis, hindi para parusahan kundi para hindi tayo tumigil sa paghahanap.

Ang Hibla

Sa buong Lumang Tipan, ginagamit ng mga propeta ang wika ng kasal para ilarawan ang tipan ng Diyos sa Israel. Kaya hindi allegory na pilit kapag naririnig natin sa katok sa pinto ang isang mas malawak na tunog. Sa Pahayag 3, tumatayo ang muling nabuhay na Kristo sa labas ng pinto ng isang iglesiang komportable at kumakatok. Ang tugon doon ay kapareho ng problema rito: masyadong komportable, masyadong nakahiga, masyadong malinis ang mga paa. Ang hibla na tumatakbo mula Awit ni Solomon hanggang sa Ebanghelyo ay ito: ang Diyos ay hindi lamang naghihintay na hanapin natin siya. Siya ang unang lumalapit, basa ang ulo sa hamog, sa labas, sa gabi. At ang pagkakatawang-tao ay eksaktong ganoon: ang minamahal na nasa labas ng pinto, sa lamig, dahil ayaw niyang manatili sa malayo.

Ang Salamin

May pinto ka na hindi mo binuksan. Alam mo kung alin. Iyong tawag mula sa kapatid mo na sinabi mong tatawagan mo bukas. Iyong umagang naramdaman mong may hinihila ka palapit at pinili mong mag-scroll. Iyong pag-uusap sa asawa mo na palaging masyadong huli ang oras. Hindi tayo tumatanggi nang harapan; nag-aalangan lang tayo, at ang pag-aalangan ay mukhang makatuwiran. Nakahiga na ako. Nahugasan ko na ang aking mga paa. Bakit ko sisirain ang kaayusan ko ngayon? Ang nakakatakot sa kabanatang ito ay hindi na napopoot ang lalaki. Wala lang siya. May mga pagkakataong nawawala ang sandali, at ang bunga ay hindi galit kundi katahimikan: "Tinawag ko siya, pero hindi niya ako sinagot." Kung may kirot ka habang binabasa ito, huwag mong pagaanin agad. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang pangalan ng taong matagal mo nang ipinagpapaliban, at tawagan siya bago matapos ang araw, kahit tatlong minuto lamang. Huwag i-text. Buksan mo ang pinto.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakinig dito ay mga taong may tunay na pinto, tunay na trangkahan, tunay na bantay sa pader ng lungsod. Alam nila kung gaano kapanganib para sa isang babae na lumabas sa gabi at maghanap. Hindi ito romantikong eksena para sa kanila; ito ay nakakabahala. Alam din nila ang wika ng hardin, ng mira at pulot, na tumutukoy sa kaganapan ng pagmamahalan sa loob ng kasal. At bilang bayang nakatanggap ng tipan, alam nilang ang paghahanap sa isang nawawalang minamahal ay hindi bagong karanasan. Ganoon ang kasaysayan nila: mga panahon ng kasiyahan sa hardin, at mga panahon ng paghahanap sa isang Diyos na tila tahimik. Narinig nila ang kanilang sariling kuwento sa bibig ng isang babaeng sugatan sa lansangan.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang dalaga ang bida rito, at kapansin-pansin kung ano ang ginagawa niya matapos siyang bugbugin. Hindi siya nagpakawala ng sumpa sa lalaki. Hindi rin siya nagpaawa. Nang tanungin siya kung bakit espesyal ang kaniyang minamahal, nagsalita siya ng labing-anim na taludtod ng papuri. May napakalalim na katatagan dito: ang pag-ibig na sumusuko sa mabuting alaala kahit sugatan ang katawan. "Siya ay ganap na kaibig-ibig. Ito ang aking minamahal, at ito ang aking kaibigan." Ang huling salita ay hindi minamahal kundi kaibigan. Sa dilim, hindi damdamin ang hinawakan niya kundi katotohanan tungkol sa kaniya. Ganito ang mukha ng tapat na puso kapag tahimik ang langit.

Ang Tanong

Bakit siya umalis? At bakit hinayaan ng teksto na bugbugin siya ng mga bantay, ang mga dapat sanang nagbabantay sa kaniya? Walang paliwanag na ibinibigay ang Awit. Walang aral na naka-print sa dulo. Mapanganib na sabihing "sinusubok ka lang ng Diyos," dahil hindi iyon ang sinasabi ng teksto. Ang sinasabi nito ay may pagkawala at may sugat sa loob mismo ng tunay na pag-ibig, at hindi ito nangangahulugang huwad ang pag-ibig. Kailangan nating tiisin ang bukas na dulo. Marahil ang tanging tapat na sagot ay ito: hindi natin kontrolado ang pagdating ng minamahal, kontrolado lamang natin kung mananatili tayong naghahanap.

Pagninilay

Anong pinto ang matagal mo nang hindi binubuksan, at anong "makatuwirang" dahilan ang ginagamit mo?

Kapag tahimik ang Diyos, ano ang natatandaan mo tungkol sa kaniya, o tumitigil ka na ring magsalita?