Ano ang Pag-ibig Ayon sa Bibliya?

Panimula

May isang lola sa probinsya na araw-araw, sa loob ng labindalawang taon, ay pinapakain, pinapaliguan, at pinagsasalita ang asawa niyang hindi na siya nakikilala. Wala nang kilig. Wala nang usapan. Wala nang "mahal kita" na sinasagot. Tinanong siya kung bakit hindi siya sumusuko. Ang sagot niya: "Nangako ako."

Iyon ang pinakamalapit na larawan ng pag-ibig na sinasabi ng Bibliya, at malayong-malayo ito sa pag-ibig na inaawit sa radyo. Sa Kasulatan, ang pag-ibig ay hindi isang bagay na nararamdaman mo bago ka gumawa; ito ay isang bagay na pinapanindigan mo kahit nagbabago ang nararamdaman.

Sa gabay na ito, tuklasin natin kung paano tinutukoy ng Bibliya ang pag-ibig mula Genesis hanggang Apocalipsis, kung bakit ang krus ang tunay na panukat nito, kung saan tayo madalas nagkakamali, at kung paano ito isasabuhay bukas ng umaga sa bahay, sa trabaho, at sa mga taong mahirap mahalin.

Ang tuon ng gabay na ito

Marami nang artikulong nagsasabing "ang Diyos ay pag-ibig." Ang tuon natin dito ay mas matulis: ang pag-ibig sa Bibliya ay tipan, hindi damdamin. Isa itong pangakong pinanindigan, katapatang hindi umuurong, pag-ibig na may pangalan, may sumpa, may dugo. Mahalaga ito dahil kung damdamin lang ang pag-ibig, wala kang kasiguruhan sa Diyos at wala kang panghahawakan sa mga taong nakapaligid sa iyo. Ngunit kung tipan ito, may pundasyon ang pananampalataya mo at may bubuo sa pamilya mo kahit nanlamig na ang lahat. Sa bawat seksyon, babalikan natin ang tanong na ito: ano ang ipinangako, at sino ang tumupad?

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pag-ibig?

Hindi nagbibigay ang Bibliya ng abstraktong depinisyon ng pag-ibig na parang diksyunaryo. Ang ginagawa nito ay itinuturo ang Diyos at sinasabi: tingnan mo, iyan ang pag-ibig.

Kaya nang isulat ni Juan ang kanyang liham, hindi siya nagsimula sa nararamdaman natin kundi sa pagkatao ng Diyos: "Ang hindi umiibig ay hindi nakakakilala sa Diyos, sapagkat ang Diyos ay pag-ibig" (1 Juan 4:8). Hindi ibig sabihin nito na ang lahat ng tinatawag nating pag-ibig ay Diyos. Ibig sabihin, ang pag-ibig ay hindi isang bagay na ginagawa ng Diyos kung minsan; ito ang kung sino siya bago pa nagkaroon ng sanlibutan. Sa loob ng Trinidad, may Amang umiibig sa Anak, may Anak na umiibig sa Ama, may Espiritu Santong nagbubuklod. Bago pa may nilalang na umibig, may pag-ibig na.

Ngunit paano natin ito nakilala? Hindi sa pakiramdam. Sa kasaysayan. "Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sangkatauhan, kaya't ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan" (Juan 3:16). Pansinin ang pandiwa: ibinigay. Ang pag-ibig ng Diyos ay may petsa, may lugar, may hapon sa Golgota. Hindi ito niramdam ng Diyos mula sa malayo; ipinagkaloob niya.

At doon nagiging matulis ang usapan. "Ngunit ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin nang mamatay si Cristo para sa atin noong tayo'y makasalanan pa" (Roma 5:8). Kung ang pag-ibig ay damdaming inaakit ng kagandahan ng iniibig, hindi tayo dapat naibigan. Wala tayong dala kundi kasalanan. Ang pag-ibig ng Diyos ay hindi tugon sa kariktan natin; ito ay pasya ng kanyang kalooban. Hindi tayo minahal dahil kaakit-akit tayo. Naging kaakit-akit tayo dahil minahal niya.

Hindi nasukat sa pakiramdam ang pag-ibig, kundi sa ibinigay.

Kaya nang tanungin si Jesus kung ano ang pinakamahalagang utos, hindi siya nagbigay ng listahan ng gawain kundi ng direksyon ng pag-ibig: "Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip.' Ito ang pinakamahalagang utos. At ito naman ang pangalawa, 'Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng pag-ibig mo sa iyong sarili" (Mateo 22:37-39). Napansin mo ba? Iniutos ang pag-ibig. Hindi mo maiuutos ang kilig. Hindi mo maiuutos ang paglagabog ng dibdib. Ngunit maiuutos ang katapatan, ang pagbibigay, ang pananatili. Kaya nga tipan ito at hindi lamang damdamin.

At kung gusto mong malaman kung ano ang hitsura ng pag-ibig kapag ginagawa na, may sagot si Pablo sa isang simbahang punô ng away: "Ang pag-ibig ay matiyaga at magandang-loob, hindi maiinggitin, hindi mapagmalaki ni mapagmataas man. Hindi ito magaspang ang pakikitungo, hindi hinahangad ang sariling kapakanan, hindi magagalitin, o mapagtanim ng galit sa kapwa. Hindi ito nagagalak sa gawang masama, ngunit nagagalak sa katotohanan. Ang pag-ibig ay mapagpatawad, mapagtiwala, puno ng pag-asa, at nagbabata sa lahat ng bagay" (1 Corinto 13:4-7). Halos lahat ng nakalista ay bagay na ginagawa o hindi ginagawa, hindi bagay na nararamdaman. Ang 1 Corinto 13 ay hindi tula para sa kasal; ito ay pagsusulit para sa mga taong nag-aaway sa loob ng iglesya.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Sa Lumang Tipan, may salitang Hebreo na paulit-ulit na lumilitaw kapag pinag-uusapan ang pag-ibig ng Diyos: hesed. Mahirap itong isalin sa isang salita. Isinasalin ito na "kagandahang-loob," "habag," "pag-ibig," "katapatan," dahil ang ibig sabihin nito ay pag-ibig na may pangako, pag-ibig ng isang taong nakatali sa kanyang salita.

Nagsisimula ito nang tawagin ng Diyos si Abraham at gumawa ng tipan sa kanya sa Genesis 12 at 15. Hindi ito transaksyon ng mga magkapantay. Ang Diyos ang nangako; si Abraham ang tumanggap. Sa Exodo, hinango ng Diyos ang Israel mula sa Egipto hindi dahil malaki o marangal ang bansang iyon. Malinaw ang Deuteronomio 7:7-8: iniibig kayo ng Panginoon at tinutupad niya ang sumpa sa inyong mga ninuno. Iyon lang. Walang ibang dahilan bukod sa siya mismo. Kaya nang ipakilala ng Diyos ang kanyang pangalan kay Moises sa Exodo 34:6, ang binanggit niya ay ang kanyang habag, ang kanyang katapatan, at ang pag-ibig na hindi nauubos.

Pagkatapos ay dumating ang mahabang kasaysayan ng kataksilan. Sumamba sa diyus-diyosan ang Israel. Sinira nila ang tipan nang paulit-ulit. Kaya isinugo ng Diyos si Hoseas at ipinag-utos sa kanya ang isang bagay na tila kahangalan: ibigin muli ang asawang tumakas sa kanya. Iyon ang buong Aklat ni Hoseas, isang propetang nagiging larawan ng isang Diyos na hindi makabitaw. Sa Hoseas 11, nagsasalita ang Diyos na parang amang naaawa sa anak na palaboy, at sinasabing hindi niya kayang isuko ito. Sa Awit 136, tatlumpu't anim na beses inulit ang isang linya tungkol sa pag-ibig ng Diyos na walang katapusan, gaya ng isang taong kinakabisa ang pangako dahil kailangan niya itong maalala kapag madilim.

At dito papasok ang kaganapan. Ang lahat ng tipan sa Lumang Tipan ay may kulang: may isang panig na laging bumibigo. Kaya nangako ang Diyos sa Jeremias 31:31-34 ng isang bagong tipan, hindi nakaukit sa bato kundi sa puso, kasama ang pagpapatawad ng kasalanan. Nang hawakan ni Jesus ang kopa sa Huling Hapunan, sinabi niyang ang saro ay ang bagong tipan sa kanyang dugo (Lucas 22:20). Ganoon tinapos ng Diyos ang usapan tungkol sa pag-ibig. Hindi niya ito ipinaliwanag sa salita; pinunan niya ito sa laman at dugo, at siya na mismo ang tumupad sa panig na hindi natin kayang tuparin.

Hindi rin dito nagtatapos. Ang huling larawan sa Bibliya ay kasalan. Sa Apocalipsis 19 at 21, ang bayan ng Diyos ay nobyang naghahanda para sa Kordero, at sinasabing papahirin ng Diyos ang bawat luha. Nagsimula ang Kasulatan sa isang kasal sa hardin at nagtapos sa isang kasal sa bagong Jerusalem. Ang buong kuwento ay tipan ng pag-ibig na tinupad.

Mga karaniwang maling akala

"Damdamin ang pag-ibig, kaya kapag wala na ang pakiramdam, wala na." Ito ang pinakamalaking kasinungalingang pinapakain sa atin ng mga pelikula. Ngunit walang inutos na damdamin sa Mateo 22:37-39; may inutos na pag-ibig. At kapag inilarawan ng 1 Corinto 13:4-7 ang pag-ibig, halos lahat ng sinabi ay tungkol sa asal: matiyaga, magandang-loob, hindi hinahangad ang sariling kapakanan, nagbabata. Hindi masamang bagay ang damdamin, at hindi tinatanggihan ng Bibliya ang pagkasabik at pagnanasa; buong aklat ang Awit ni Solomon tungkol doon. Ngunit ang damdamin ay ang mga bulaklak, hindi ang mga ugat. Marami nang pamilyang nasira dahil hinanap ng isang tao ang bulaklak sa ibang halamanan at iniwan ang ugat na inalagaan niya nang labinlimang taon.

"Kung ang Diyos ay pag-ibig, hindi siya nagagalit at wala nang paghuhukom." Ang totoo, ang kabaligtaran. Ang isang amang walang galit sa nananakit sa kanyang anak ay hindi mapagmahal kundi walang malasakit. Sa Bibliya, ang poot ng Diyos ay hindi kasalungat ng kanyang pag-ibig; ito ang tugon ng pag-ibig sa kasamaan. Kaya nga sa Roma 5:8, hindi binura ng Diyos ang usapin ng kasalanan. Dinala niya ito. Kung walang tunay na hatol, ang krus ay pinakamalaking kawalang-saysay sa kasaysayan.

"Ang pag-ibig ay pumapayag sa lahat." Ito ang paniniwalang kapag mahal mo raw ang isang tao, hindi ka na magsasalita ng katotohanan. Ngunit sinasabi ng 1 Corinto 13:6 na ang pag-ibig ay nagagalak sa katotohanan, at ipinapaalala ng Kawikaan 3:11-12 at ng Hebreo 12:6 na dinidisiplina ng Diyos ang kanyang minamahal. Si Jesus ang pinakamapagmahal na taong nabuhay, at siya rin ang pinakamatapang magsabi ng mga bagay na hindi gustong pakinggan ng mga tao. May mga pagkakataon na ang pinakawalang pag-ibig na gawin ay ang manahimik.

"Kailangan mo munang maging karapat-dapat bago ka mahalin ng Diyos." Ito ang pinakamalalim na sugat ng maraming mananampalataya. Nagdadasal ka, sumisimba ka, tumutulong ka, at umaasa kang sa wakas ay tanggapin ka na. Ngunit binali ng Roma 5:8 ang lohikang ito: noong makasalanan pa tayo, namatay na si Cristo. Hindi ang paglilingkod natin ang nagbukas ng pinto; nasa loob na tayo bago pa natin nalaman kung paano kumilos. At dagdag ni Juan, umiibig tayo dahil siya ang unang umibig sa atin (1 Juan 4:19). Hindi mo kikitain ang pag-ibig ng Diyos. Tinatanggap mo ito, at pagkatapos ay ipinapasa.

Isabuhay ito ngayon

Kung tipan ang pag-ibig at hindi damdamin, nagbabago ang mga tanong na dinadala natin sa Diyos. Hindi na "Ano ang nararamdaman ko?" kundi "Ano ang pinangako ko, at ano ang kaya kong ibigay ngayong araw?"

Sa pagsasama ng mag-asawa, iyon mismo ang punto ng Efeso 5:25: "Mga lalaki, ibigin ninyo ang inyong asawa, gaya ng pag-ibig ni Cristo sa iglesya. Inihandog niya ang kanyang sarili para sa iglesya." Hindi sinabi kay Pablo na ibigin ng lalaki ang asawa habang maganda pa siya, o hangga't mabait siya, o kung magaan ang samahan. Ang panukat ay ang krus. Ibig sabihin, konkretong bagay ito: kung sino ang gumigising sa gabi para sa sanggol, kung sino ang unang nagsasabi ng "sorry" kahit hindi siya nagsimula, kung paano ka magsalita tungkol sa asawa mo kapag wala siya sa silid. Sa mga bahay na hindi nagkakasundo, ang pag-ibig ay hindi dumarating na parang pakiramdam. Pumapasok ito sa pintuan kasama ng isang taong nagpasyang huwag umalis.

Sa trabaho, ang pag-ibig ay hindi lamang pagiging palangiti. Ito ang hindi mo pagsasabi ng tsismis tungkol sa katrabahong nakakainis, ang pagbibigay ng kredito sa taong hindi nasa pulong, ang pagtanggi sa maliit na pagsisinungaling na magbibigay sa iyo ng bentahe. "Hindi hinahangad ang sariling kapakanan," sabi ng 1 Corinto 13:5, at malamang doon tayo pinakamadaling malantad, hindi sa harap ng kaaway kundi sa harap ng kompetisyon.

Sa pera, tumitigas ang pag-ibig at nagiging bilang. Kung ang pag-ibig ay pagbibigay, gaya ng Juan 3:16, tiyak na may nakikita sa bank statement mo. Sino ang tinutulungan mo na hindi makakabayad sa iyo? Sino ang pinautang mo nang hindi na inaalala?

Sa mga taong nakasakit sa iyo, dumadaan ang pag-ibig sa pinakamatalim na bahagi ng 1 Corinto 13:5, ang hindi pagtatanim ng galit. Hindi ito ang pagsasabing walang nangyari. Ito ang pagpapasyang hindi na kolektahin ang utang na hindi kayang bayaran. Nauna nang gumawa ng ganoong pasya ang Diyos para sa iyo.

At sa pagkakaisa mo bilang mananampalataya, may binigay na palatandaan si Jesus: kung may pag-ibig kayo sa isa't isa, makikilala ng lahat na kayo'y mga alagad ko (Juan 13:35). Hindi tama ang doktrina lamang. Hindi lakas ng pagsamba lamang. Ang tanda ay pag-ibig na nananatili kahit mahirap.

Ang Salamin

Ngayon ay hindi na tungkol sa teolohiya ang usapan kundi tungkol sa iyo.

Alam kong may pangalan sa isip mo habang binabasa mo ang 1 Corinto 13:4-7. Hindi ang taong hindi ka mahal; ang taong hindi mo na kayang mahalin. Baka asawa mo iyon, at pagod ka na sa pagsubok. Baka magulang mo iyon na hindi humingi ng tawad kahit isang beses. Baka anak mo iyon na parang hindi na nakikinig. Baka kapatid mo sa simbahan na naghati ng grupo. Baka ikaw, at ang sarili mo ang pinakamahirap patawarin.

Tanungin mo ang sarili mo ng tapat: kailan mo huling pinili ang pag-ibig noong wala kang nararamdaman? Dahil doon nakikita ang totoo. Madaling magmahal kapag masaya. Kilala mo ang uri ng pag-ibig mo hindi sa mga taong madaling mahalin, kundi sa mga taong hindi ka na binabalik ng pagmamahal.

At may isang tanong na mas malalim pa. Baka ang tunay na problema mo ay hindi ang pagmamahal sa iba kundi ang paniniwalang mahal ka. Baka nagsisimba ka nang labinlimang taon at hindi mo pa rin kayang isipin na ikaw, sa lahat ng nalalaman mo tungkol sa iyong sarili, ay iniibig ng Diyos ngayong gabi. Kaya nagsusumikap ka. Kaya hindi ka mapakali. Kaya hinahanap mo sa pagsang-ayon ng tao ang isang bagay na ibinigay na sa iyo sa krus.

Hindi ka minamahal dahil nagbago ka. Nagbabago ka dahil minamahal ka.

Iyan ang binibigay ng Roma 5:8 sa iyo, hindi bilang tula kundi bilang katotohanan. Namatay si Cristo para sa iyo noong ikaw ay nasa pinakamasama mo. Kaya walang bersyon mo na dapat mong itago sa kanya. Wala nang kailangang patunayan. At kapag naunawaan mo ito kahit isang beses lamang, nagbabago ang paraan ng pagpasok mo sa bahay ninyo mamayang gabi.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Mahirap iparating sa mga bata ang salitang "pag-ibig" dahil naririnig na nila ito sa maling paraan, madalas na nangangahulugan lamang ng masayang pakiramdam. Kaya ang pinakamabuting simula ay huwag depinisyon kundi larawan.

Maaari mong sabihin: ang pag-ibig ay hindi lang pakiramdam sa loob ng tiyan; ito ay isang bagay na ginagawa mo para sa iba kahit hindi ka pumapayag na gawin. Kapag hinati ng isang bata ang kanyang meryenda, kapag ipinaalam niya kung sino ang nagsinungaling, kapag hinintay niya ang kapatid na mabagal maglakad, doon nagmumula ang pag-ibig. At ganoon ang Diyos, mas malaki nang milyong beses. Hindi lang siya nagsabing mahal niya tayo; ipinadala niya si Jesus, at hindi umalis si Jesus sa krus kahit napakahirap, dahil ayaw niyang mawala tayo. Iyan ang laman ng Juan 3:16, at kayang maunawaan ng isang batang lima ang taon ang bahaging "ibinigay niya."

Isang maliit na paalala sa mga magulang at guro: huwag kaagad hilinging maramdaman ng bata ang pag-ibig ng Diyos. Ipakita muna ang ginawa ng Diyos, dahil doon nakatayo ang katiyakan at hindi sa pabago-bagong emosyon ng bata.

Mayroon kaming hiwalay na paliwanag ng temang ito na inihanda para sa iba't ibang edad, isa para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taon na gumagamit ng simpleng kuwento at larawan, isa para sa mga batang pitо hanggang labindalawa na may mga tanong at aktibidad, at isa para sa mga kabataang labindalawa pataas na nakikipagbuno na sa hirap ng pag-ibig sa mga kaibigan, sa pamilya, at sa unang pagkagusto. Piliin ang tamang edad at gamitin ito sa pananalangin at pag-uusap bilang pamilya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung isang bagay lamang ang tatandaan mo mula sa gabay na ito, ito na lang: ang pag-ibig sa Bibliya ay pangako bago pa ito maging pakiramdam. Kaya nagsimula ang lahat sa isang Diyos na gumawa ng tipan kay Abraham, nanatili sa isang bayang tumalikod, nagsalita sa pamamagitan ni Hoseas, at sa wakas ay tumupad sa krus kung saan namatay si Cristo para sa atin noong tayo'y makasalanan pa. Ang pag-ibig na hindi nakabatay sa iyong pagbabago ay ang tanging pag-ibig na kayang tumagal habambuhay.

At iyon ang bumabago sa iyo. Kapag alam mong hindi na kailangang kitain ang pagmamahal ng Diyos, may lakas ka nang magmahal ng mga taong hindi ka mahal, magpatawad sa hindi humihingi ng tawad, at manatili sa mga sitwasyong madaling talikuran.

Kung nais mong lumalim pa, magbasa nang buo ng 1 Corinto 13 at ipagdasal ito nang linya-linya na may isang pangalan sa isip. Pagkatapos ay basahin ang 1 Juan 4, kung saan ipinapaliwanag ni Juan kung paano nagiging pag-ibig sa kapatid ang pag-ibig ng Diyos. Panghuli, pag-isipan ang Efeso 5:25 kahit hindi ka pa may asawa, dahil doon mo maririnig ang tunay na tinig ng pag-ibig: inihandog niya ang kanyang sarili.