Aklat ng Mga Awit: Panalangin at Papuri sa Diyos

Panimula

May mga gabi na hindi mo alam kung paano manalangin. Nakaupo ka sa gilid ng kama, pagod, nalilito, at ang tanging lumalabas sa bibig mo ay buntong-hininga. Doon, sa gitna ng katahimikan, may isang aklat sa Bibliya na parang naghihintay lang para sabihin sa iyo: "Hindi ka nag-iisa. May mga tao nang dumaan dito. At may mga salita na akin, para sa iyo."

Iyan ang Aklat ng Mga Awit. Isang koleksyon ng mga panalangin, iyakan, sigawan, papuri, at tahimik na pagtitiwala mula sa mga tao na parehong nagmahal at nabigo, nasaktan at napatawad, nag-alinlangan at sumamba. Sa gabay na ito, matutuklasan mo kung paano ito nabuo, sino ang mga sumulat, ano ang pangunahing daloy nito, at bakit hanggang ngayon, dalawang libong taon matapos ang huling awit ay maisulat, patuloy pa rin nitong binibigyan ng boses ang mga puso na hindi makapagsalita.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga tao ay tinitingnan ang Aklat ng Mga Awit bilang koleksyon ng magagandang tula tungkol sa Diyos. Sa gabay na ito, iba ang lapit natin: ituturing natin ang Mga Awit bilang paaralan ng panalangin, isang lugar kung saan tinuturuan tayo ng Diyos hindi lang kung paano magsalita sa kaniya, kundi kung paano tayo maging tapat sa kaniya. Hindi lang tungkol sa papuri ang Mga Awit; tungkol din ito sa pagreklamo, pag-aalinlangan, at pagdaing. At doon nga mismo sa pagiging tapat na iyan, itinuturo nito sa atin ang tunay na mukha ng pananampalataya, na nakatuon sa dulo kay Cristo, ang huling Awitin ng Ama.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa Aklat ng Mga Awit?

Ang Aklat ng Mga Awit, o Tehillim sa wikang Hebreo (na literal na nangangahulugang "mga papuri"), ay 150 awit na naipon sa loob ng halos isang libong taon. May mga awit na sinulat ni Moises noong panahon ng paglalakbay sa ilang, may mga awit ni David sa panahon ng kaniyang paghahari, at may mga awit na sinulat matapos bumalik ang Israel mula sa pagkakabihag sa Babilonia. Iba't ibang manunulat, iba't ibang panahon, iba't ibang sitwasyon, ngunit iisa ang direksyon: patungo sa Diyos.

Ang una mismong awit ang nagbibigay ng susi sa lahat: "Mapalad ang tao na hindi lumalakad sa payo ng masama, ni tumatayo man sa daan ng mga makasalanan, ni nauupo man sa upuan ng mga manglilibak. Kundi ang kaniyang kasayahan ay nasa kautusan ng Panginoon; at sa kautusan niya nagbubulaybulay siya araw at gabi." (Mga Awit 1:1-2)

Pansinin: hindi nagsimula ang koleksyon sa isang papuri, kundi sa isang paglalarawan. Sinasabi sa atin kung sino ang taong marunong manalangin, kung sino ang taong tunay na nakikipag-ugnayan sa Diyos. Hindi ito basta relihiyosong tao, kundi isang taong ang kasiyahan ay nasa Salita ng Diyos. Ang buong 150 awit ay parang laboratoryo kung saan pinapakita sa atin kung ano ang hitsura ng ganitong buhay sa iba't ibang kalagayan.

Kapag inuuri ng mga iskolar ang mga awit ayon sa tema, karaniwan silang nahahati sa ilang uri. May mga awit ng papuri, na direktang pumupuri sa Diyos dahil sa kaniyang pagkatao at gawa. May mga awit ng pagdaing, na naglalabas ng sakit, takot, at galit sa harap ng Diyos. May mga awit ng pasasalamat, na nagpapahayag ng tuwa matapos ang isang paglaya. May mga awit ng karunungan, na parang mga aral sa buhay. At may mga awit ng hari, na tumitingin sa hinaharap na Mesiyas.

Ang pinakatanyag marahil sa lahat ng awit ay ang Awit 23: "Ang Panginoon ay aking pastol; hindi ako mangangailangan." (Mga Awit 23:1) Sa isang pangungusap, nailalarawan ni David ang buong teolohiya ng Aklat: ang Diyos ay pastol, at ang tao ay tupa. Nangangailangan tayo ng patnubay, proteksyon, at pakain. At sinasabi ng Awit na ang Panginoon mismo ang gumaganap ng papel na iyan.

Hindi tayo iniiwan ng Panginoon na gumagala sa sarili nating lakas.

May isa pang mahalagang katangian ang Aklat ng Mga Awit: ito ay ginawang aklat-panalangin ng mga Judio, at pagkatapos ay ng Simbahan. Sa panahon ni Jesus, ang mga Awit ang inaawit sa templo at sa mga sinagoga. Nang ipako si Jesus sa krus, ang Awit 22 ang unang lumabas sa kaniyang bibig. Nang mag-Huling Hapunan siya kasama ng mga alagad, sinasabi ng Ebanghelyo na "nang makaawit sila ng isang himno" ay umalis sila (tumutukoy sa mga Awit 113-118, ang tinatawag na Hallel). Ang aklat na ito ang tinig ng panalangin ng Diyos sa Diyos mismo, dahil ginamit mismo ni Cristo ang mga salitang ito.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Kung tatanungin mo kung saan nagsisimula ang Aklat ng Mga Awit sa kwento ng Bibliya, kailangan mong bumalik hanggang sa Exodo. Nang tumawid ang Israel sa Dagat na Pula, ang unang bagay na ginawa nila ay umawit (Exodo 15). Doon nagsimula ang isang tradisyon: ang bayan ng Diyos ay bayang umaawit. Bawat pagliligtas, bawat tagumpay, bawat paghahayag ay may kasamang awit.

Nakaugat ang buhay ng panalangin ng mga Awit sa buhay ni David, ang haring pastol. Bago siya naging hari, siya ay isang batang tagapaganak ng tupa na nag-aawit habang binabantayan ang kawan. Nang siya ay maging hari, hindi niya iniwan ang kaniyang alpa. Sa kaniyang mga tagumpay, umawit siya. Sa kaniyang mga pagkakasala (tulad ng sa kaso ni Bathsheba), umawit din siya, ngayon ng pagsisisi (Awit 51). Itinuro ni David sa buong Israel na ang buong buhay ay maaaring maging awit sa harap ng Diyos.

Pagdating naman sa Bagong Tipan, tila ang Aklat ng Mga Awit ang pinakamadalas na sinipi. Higit sa 400 beses itong binanggit o tinukoy ng mga manunulat ng Bagong Tipan. Ngunit ang mas mahalaga: sinabi mismo ni Jesus na tungkol sa kaniya ang mga Awit. Matapos siyang mabuhay muli, sinabi niya sa mga alagad: "Ito ang mga salita na aking sinabi sa inyo... na kinakailangang matupad ang lahat ng mga bagay na nangasusulat sa kautusan ni Moises, at sa mga propeta, at sa mga awit, tungkol sa akin." (Lucas 24:44)

Kaya kapag binabasa natin ang Mga Awit, hindi lamang natin nababasa ang panalangin ng sinaunang tao; nababasa natin ang panalangin ni Cristo mismo. Ang Awit 2 ay tungkol sa Anak ng Diyos na koronahan ng Ama. Ang Awit 22 ay ang panaghoy ng Manunubos sa krus. Ang Awit 110 ay ang koronasyon ng Panginoon sa kanang kamay ng Ama. Ang Awit 118 ay ang awit ng "batong itinakwil ng nagtayo ng bahay" na naging pangulong bato sa panulok.

Sa isang malalim na kahulugan, ang buong Aklat ng Mga Awit ay katedral kung saan si Cristo ang naghahari mula sa gitna. Bago pa siya isilang sa Betlehem, umaawit na ang Israel tungkol sa kaniya nang hindi nila lubusang nauunawaan. At ngayong dumating na siya, patuloy pa rin nating inaawit ang mga awit na ito, ngayon nga sa buo at maluwalhating kahulugan nito.

Balangkas at pangunahing tema

Ang Aklat ng Mga Awit ay hindi basta lipon ng 150 walang ayos na tula. May maayos itong balangkas na hinati sa limang aklat, na kahalintulad ng limang aklat ni Moises (ang Pentateuch). Ito ay hindi aksidente; hinati ito nang ganito upang ipakita na ang Aklat ng Mga Awit ay katapat na tugon ng bayan ng Diyos sa Salita ng Diyos.

Ang Aklat I (Awit 1-41) ay pinangungunahan ng mga awit ni David at may pokus sa personal na pakikibaka ng mag-aawit sa harap ng kaniyang mga kaaway. Dito rin natin nakikita ang mga awit ng Mesiyanikong pahiwatig tulad ng Awit 2 at Awit 22. Ang Aklat II (Awit 42-72) ay patuloy na may mga awit ni David ngunit nagdadagdag ng mga awit ng mga anak ni Kora at ni Asaph, at nagtatapos sa Awit 72, isang awit tungkol sa maluwalhating paghahari ng anak ni David.

Ang Aklat III (Awit 73-89) ay may mas madilim na tono. Dito nakikita natin ang mga awit ng pagdaing tungkol sa pagbagsak ng Jerusalem at ang pagkakabihag. Nagtatapos ito sa Awit 89, isang malalim na tanong: "Panginoon, saan naroroon ang iyong dating mga kagandahang loob..." Ang Aklat IV (Awit 90-106) ay nagbubukas kay Moises at nagpapaalala na ang Panginoon ay hari mula sa walang hanggan. Dito naroroon ang matatag na sagot: hindi bumagsak ang trono ng Diyos, kahit bumagsak ang trono ni David.

At ang Aklat V (Awit 107-150) ay ang pinakamahaba at pinakamayaman, na nagtatapos sa limang awit ng papuri (Awit 146-150), kung saan bawat awit ay nagsisimula at nagtatapos sa "Purihin ninyo ang Panginoon." Ang huling salita ng Aklat ay: "Purihin ng bawat may hininga ang Panginoon. Purihin ninyo ang Panginoon." (Awit 150:6)

Pansinin ang paglalakbay: nagsimula tayo sa isang tao (Awit 1) na binubulay-bulay ang Salita ng Diyos, at nagtapos tayo sa "bawat may hininga" na pumupuri sa Diyos. Mula sa isang tao patungo sa buong sansinukob. Ganito rin ang daloy: mula sa personal na pakikibaka patungo sa unibersal na papuri. Ang Aklat ng Mga Awit ay naghahatid sa atin sa isang paglalakbay ng puso, mula sa pagtatanong patungo sa pagtitiwala, mula sa iyak patungo sa awit.

Ang gitnang tema ay malinaw: naghahari ang Panginoon. Kahit gaano kalayo ang landas, kahit gaano kadilim ang gabi, kahit gaano kalakas ang mga kaaway, ang Diyos ay nasa trono. At dahil siya ay nasa trono, may dahilan para manalangin, may dahilan para umawit, may dahilan para umasa.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

May tatlong talata sa Aklat ng Mga Awit na parang tatlong bintana, at sa pamamagitan ng mga ito ay makikita natin ang buong tanawin ng aklat.

Ang una ay Mga Awit 46:10: "Kayo'y magsitigil at kilalanin ninyo na ako ang Dios: ako'y mabubunyi sa gitna ng mga bansa, ako'y mabubunyi sa lupa." Ito ay salita mula sa isang awit tungkol sa lungsod ng Diyos sa panahon ng kaguluhan. Umuuga ang mga bansa, gumugulong ang mga alon, ngunit sinasabi ng Diyos: "Magsitigil." Sa isang mundong hindi tumitigil sa ingay at pag-aalala, tinatawag tayo ng Diyos sa isang mapagpakumbabang katahimikan kung saan ating kikilalanin na siya ang Diyos, hindi tayo. Ang buhay-panalangin na itinuturo ng Mga Awit ay nagsisimula sa pagtigil.

Ang pangalawa ay Mga Awit 91:1-2: "Siyang tumatahan sa lihim na dako ng Kataastaasan ay mananatili sa lilim ng Makapangyarihan sa lahat. Aking sasabihin tungkol sa Panginoon, siya'y aking kanlungan at aking katibayan, ang Dios ko na siyang aking tinitiwalaan." Ito ang klasikong awit ng proteksyon. Ngunit pansinin: hindi ito nagsasabi na hindi tayo dadaanan ng problema. Sinasabi nito na kung tayo ay tumatahan sa kaniyang lihim na dako, may kanlungan tayo sa gitna ng bagyo. Ang proteksyon ng Diyos ay hindi kawalan ng pagsubok kundi presensya sa gitna nito.

Ang pangatlo ay Mga Awit 119:105: "Ang salita mo'y ilawan sa aking mga paa, at liwanag sa aking landas." Ang Awit 119 ang pinakamahabang awit sa buong Bibliya, at ang buong tema nito ay ang Salita ng Diyos. Ang talatang ito ay perpektong larawan: hindi natin nakikita ang buong daan nang isang beses. Nakikita lang natin ang susunod na hakbang. Iyan ang paraan ng pamumuhay sa pananampalataya, hindi sa pamamagitan ng pagkakaroon ng buong plano, kundi sa pamamagitan ng lampara na sapat na para sa susunod na hakbang. At ang lampara na iyan ay ang Salita ng Diyos mismo.

Sapat ang liwanag para sa susunod na hakbang.

Ang Salamin

Baka nakakaranas ka ngayon ng isang bagay na hindi mo alam kung paano ipapanalangin. Baka may nawala sa iyo, may nasaktan sa iyo, may nabigo sa iyo. Baka pagod ka na sa pagpapanggap sa harap ng Diyos, na parang laging okay ka naman. Ang Aklat ng Mga Awit ay parang salamin na naglalantad ng isang katotohanan: hindi ka kailangang magpanggap sa harap ng Diyos.

Basahin mo ang Awit 13: "Hanggang kailan mo, Oh Panginoon, kalilimutan ako magpakailan man?" Basahin mo ang Awit 88, ang tanging awit sa buong Bibliya na nagtatapos sa kadiliman nang walang liwanag na dumarating. Basahin mo ang Awit 51 kung nagkasala ka. Basahin mo ang Awit 42 kung nauuhaw ang iyong kaluluwa at hindi mo alam kung bakit.

Ito ang mga salita na ibinigay sa iyo ng Diyos para sabihin sa kaniya kapag wala kang masabi. Hindi ito luxury para sa mga espirituwal na atleta; ito ay tinapay para sa mga gutom.

At sa lugar ng iyong trabaho, ng iyong pamilya, ng iyong bulsa, ng iyong katawan, may mga awit para sa iyo. May awit para sa umagang gigising ka nang walang gana. May awit para sa gabing hindi ka makatulog dahil sa pag-aalala sa kinabukasan ng iyong mga anak. May awit para sa panahong pakiramdam mo ay nakalimutan ka ng lahat. Ang Aklat ng Mga Awit ay hindi para sa isang ideal na buhay-pananampalataya. Ito ay para sa aktwal na buhay-pananampalataya, kasama ang lahat ng butas at pilat nito. Buksan mo ang aklat na ito, at makikita mo: nauna nang pumunta sa iyong hinaharap ang isang tao, at umawit doon sa harap ng Diyos.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Paano mo ipapaliwanag sa isang bata ang Aklat ng Mga Awit? Simpleng-simple: ito ay ang songbook ng bayan ng Diyos. Sabihin sa bata na tulad ng pagkakaroon nila ng mga paboritong kanta na inaawit nila kapag masaya, malungkot, o takot, ganoon din ang mga bata ng Diyos noong unang panahon. May mga kanta silang isinusulat at inaawit sa Diyos. Ang mga kanta na iyan ay nasa Bibliya pa rin, at pwede rin natin silang gamitin ngayon.

Ipakita sa kanila ang Awit 23 at sabihin: si Jesus ay parang pastol, at tayo ay parang mga tupa. Hindi mahusay ang tupa magpatnubay sa sarili, ngunit alam ng pastol ang daan. Kaya kapag natatakot tayo o naliligaw, sinasabi natin: "Alam ko na kasama ko ang aking Pastol."

Para sa mas malalim at bata-appropriate na paliwanag ng Aklat ng Mga Awit, may mga espesyal na paliwanag sa Faith.network na ginawa para sa iba't ibang edad. May bersyon para sa mga preschooler na 3 hanggang 6 na taong gulang, kung saan ang mga larawan at kwento ay ginagawang malapit sa puso ng mga maliliit na bata. May bersyon din para sa mga bata sa elementarya na 7 hanggang 12, kung saan sinisimulan nang tuklasin ang mga tema tulad ng papuri, panalangin, at pagtitiwala. At mayroon ding bersyon para sa mga teenager na 12 pataas, kung saan tinatalakay kung paano ang Mga Awit ay nagsasalita sa mga hamon ng pagiging kabataan sa panahong ito.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang Aklat ng Mga Awit ay hindi mo lang basahin isang beses at aalis. Ito ay aklat na binabalik-balikan sa loob ng habambuhay, dahil bawat panahon ng buhay ay may bagong awit na bibigyan ng liwanag ang iyong kalagayan. Bilang paaralan ng panalangin, itinuturo nito sa iyo hindi lang kung ano ang sasabihin sa Diyos, kundi kung paano ka magiging tapat sa harap niya, na may lahat ng iyong tuwa at hapis, tanong at tiwala.

Simulan mo ngayon. Buksan mo ang aklat. Basahin ang Awit 23 mamayang gabi bago ka matulog. Basahin ang Awit 1 bukas ng umaga. Sa isang linggo, subukang basahin ang Awit 51 kapag nabigo ka, at ang Awit 100 kapag masaya ka. Hayaan mong ang mga salita na ito na binuo ng Espiritu Santo sa pamamagitan ng mga tao katulad natin ay maging mga salita ng iyong puso.

At habang ginagawa mo iyan, tandaan: ang bawat awit ay may pangwakas na direksyon, at ang direksyon na iyan ay si Cristo. Siya ang Pastol ng Awit 23. Siya ang tanggulan ng Awit 46. Siya ang liwanag ng Awit 119. Siya ang Diyos na kilala ka mula pa sa sinapupunan ng iyong ina sa Awit 139. Umawit ka, kaibigan. Hindi ka nag-iisa.