Deuteronomio 26

Ang Paliwanag

Isipin mong bata pa noon, at ang mga Israelita ay matagal na naglakbay sa disyerto. Ngayon, malapit na silang pumasok sa lupaing ipinangako ng Diyos sa kanila. Sa kabanatang ito, sinasabi ni Moises kung ano ang gagawin nila kapag naroon na sila.

Kapag umani sila ng mga bunga sa lupa, kukuha sila ng bahagi ng unang ani, ilalagay ito sa isang basket, at dadalhin sa santuwaryo, ang lugar kung saan sinasamba ang Diyos. Ibibigay nila ito sa pari, at may sasabihin sila, hindi lang basta-basta, kundi isang buong kwento. Sasabihin nila kung paano nagsimula ang kanilang lahi bilang mga pagala-galang tao, kung paano sila naging alipin sa Ehipto, kung paano sila dumaing sa Diyos, at kung paano sila iniligtas ni Yahweh gamit ang kaniyang makapangyarihang kamay. Pagkatapos ng kwentong ito, sasambahin nila ang Diyos, at magsasaya sila, hindi lang sila, kundi kasama ang mga Levita at mga dayuhan.

Pagkatapos, may isa pang bahagi tungkol sa ikapu, ang ikasampung parte ng ani na ibinibigay sa mga nangangailangan: ang Levita, ang dayuhan, ang ulila, at ang balo. Sa ikatlong taon, sasabihin nilang ginawa nila ito nang tapat, hindi nilimot o nilabag ang utos ng Diyos. At tinatapos ang kabanata sa isang malinaw na katotohanan: kinilala ng Diyos ang Israel bilang kaniyang sariling bayan, at kinilala naman nila ang Diyos bilang kanilang Diyos. Dalawang panig, dalawang pagkilala, isang kasunduan.

Ano ang Kahulugan Nito?

May isang bagay dito na madaling malimutan: ang pasasalamat ay dapat may laman, hindi lang pakiramdam. Hindi sapat na sabihing "salamat" sa loob ng puso. Kailangan mong dalhin ang basket, ilagay mo ito sa harapan ng Diyos, sabihin mo ang kwento nang malakas. Bakit? Dahil madaling malimutan ng tao ang kanyang nakaraan pagkatapos ng kaligtasan. Noong alipin sila, tuwing araw nila naaalala ang Diyos. Ngayong may bahay na, may ani na, madali nang isipin na sarili nilang lakas ang nagbigay nito.

Kaya naman iniutos ang seremonyang ito, hindi para sa Diyos, na wala namang kailangan, kundi para sa kanila. Para hindi nila makalimutan kung sino sila noon, at sino ang naglabas sa kanila mula roon. Ang pasasalamat na binibigkas nang malakas ay mas malalim na tumatatak sa puso kaysa pasasalamat na nasa isip lang.

Ang Pangkalahatang Kwento

Ang kwentong sinasabi nila, "isang pagala-galang Arameo ang aming ninuno, bumaba sa Ehipto, naging alipin, at iniligtas ng Diyos," ay hindi lang kasaysayan. Ito ang kwento ng pangako ng Diyos, ang kaniyang tipan. Tipan ay isang malalim na pangako sa dalawang panig: ako'y magiging Diyos mo, at ikaw ay magiging bayan ko. Ang buong Deuteronomio ay tungkol sa pangakong ito.

Kung babasahin mo ang buong Bibliya, makikita mong ang parehong pattern ang lumitaw ulit-ulit. May kaligtasan, tapos may pagbigkas ng pasasalamat. Si Jesus mismo, bago siya mamatay, kumuha ng tinapay, nagpasalamat, at ibinigay sa kaniyang mga tagasunod, at inutusan silang gawin ito palagi bilang pag-alaala sa kaniyang ginawa para sa kanila. Parang ang basket ng unang ani sa Deuteronomio 26, na dinadala at kinukwento, ay may kaugnayan sa tinapay na hinahati at kinukwento hanggang ngayon: hindi natin dapat kalimutan kung paano tayo iniligtas.

Para Sa Iyo

May mga panahon na madali kang magpasalamat, tulad noong bagong ligtas ka pa lang sa isang problema o may bagong nabigyan sa iyo. Pero may mga panahon din na parang sanay ka na lang, at nakakalimutan mong ang lahat ay galing sa Diyos, kahit ang pagkain sa mesa o ang mga taong nagmamahal sa iyo.

Subukan mong gawin ang gawaing ito: minsan, sabihin mong malakas, hindi lang sa isip, kung ano ang ginawa ng Diyos para sa iyo. Hindi kailangang mahaba. Maaaring ito lang: "Salamat po, Diyos, dahil ako'y iyong inalagaan noong…" at sabihin mo kung ano talaga ang nangyari. Ang pagsasalita nito nang malinaw ay tumutulong sa iyong maalala.

Pag-usapan Ito

Bakit kaya iniutos ng Diyos na sabihin nang malakas ang kwento, imbes na hayaan lang itong nasa isip ng mga tao?

May bahagi ka ba sa buhay mo na madali mong nakakalimutan kung saan ito nagmula, kung sino ang tumulong sa iyo?

Manalangin Tayo

Panginoon, salamat po dahil hindi mo kami hinahayaang malimutan ang ginawa mo. Tulungan mo kaming maalala, hindi lang sa isip, kundi sa salita at sa gawa, kung paano mo kami inalagaan. Gawin mong tapat ang aming puso, hindi lang sa mabuting panahon, kundi sa bawat araw. Amen.