Deuteronomio 26

Ang Teksto

Inuutos ni Moises na kapag nanirahan na ang Israel sa lupaing ipinangako, dalhin ng bawat pamilya ang una sa kanilang ani sa santuwaryo, iabot sa pari, at bigkasin ang isang maikling kuwento: "Ang aking ninuno ay isang pagala-galang Arameo," hanggang sa paglaya mula sa Ehipto at pagpasok sa "lupaing dinadaluyan ng gatas at pulot." Sa ikatlong taon, ang ikapu ay hindi para sa altar kundi para sa Levita, dayuhan, ulila at balo, kasama ang isang taos-pusong pahayag sa harap ng Diyos. Nagtatapos ang kabanata sa dalawahang pagkilala: kinilala ng Israel si Yahweh bilang kanilang Diyos, at kinilala ni Yahweh ang Israel bilang bayang kaniyang pag-aari.

Ang Puso ng Usapin

Ang kabanatang ito ay tungkol sa alaala bilang pagsamba. Ang Israelitang nakatayo sa harap ng pari ay hindi nagsasabing "masipag akong magsaka"; sinasabi niyang anak siya ng isang gala, isang alipin, isang taong walang lupa hanggang sa may magbigay nito sa kaniya. Ang basket ng unang ani ay isang pag-amin: lahat ng nasa kamay ko ay dating hindi akin. Kaya naman hindi makukumpleto ang ritwal nang walang Levita, dayuhan, ulila at balo sa mesa; ang biyayang natanggap ay dumadaloy palabas, kung hindi, hindi iyon biyaya kundi pag-aari lamang. At sa dulo, ang tipan ay hindi kontrata kundi pagtatalaga ng dalawang panig sa isa't isa: "kayo ay kinilala ni Yahweh na mga taong kaniyang pag-aari."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang hugis ng pag-amin sa talata 5 hanggang 9: nagsisimula sa isang gala na walang lupa, dumaraan sa pang-aalipin at pagdaing, at nagtatapos sa pagliligtas ng Diyos. Iyan ang hugis ng buong Kasulatan. Ang Israelita ay hindi nagkukuwento ng kaniyang sariling tagumpay kundi ng isang pagliligtas na nauna sa kaniya, at ang basket sa kaniyang kamay ang patunay na totoo ang kuwento. Kaya may bigat kapag tinawag ni Pablo si Cristo na "mga unang bunga ng mga natutulog" (1 Corinto 15:20): ang unang bungkos na iniaalay ay hindi lang handog, iyon ang panata na darating ang buong ani. Ang nabuhay na Cristo ang unang ani ng bagong mundo, inihain sa harap ng Ama bilang garantiya na susunod tayong lahat. At ang pangalawang handog sa kabanata, ang ikapu para sa dayuhan at balo, ay nagsasabing ang anumang biyaya na hindi umaabot sa pinakamahina ay hindi pa ganap na natatanggap.

Ang Salamin

May bersyon tayo ng talata 5 na madalas nating binabaligtad. Kapag tinanong kung paano nakuha ang bahay, ang posisyon, ang diploma, ang matatag na pamilya, ang sagot nating nakasanayan ay listahan ng sakripisyo: ang mga gabing walang tulog, ang mga taon ng tiyaga, ang disiplina. Hindi kasinungalingan iyon, pero hindi rin iyon ang pag-amin na hinihingi rito. Sabihin mong gala ang iyong ninuno at mawawala ang dahilan mo para tumingin nang pababa sa dayuhan, sa ulila, sa taong hindi umabot. Doon tumatama ang ikatlong taon ng pag-iikapu: ang pagiging bukas-palad ay hindi biglaang pagkahabag kundi nakakalendaryong gawain, nakatakda, hindi naghihintay ng mood. Ngayong araw: magsulat ka ng tatlong pangungusap na nagsisimula sa "Ang aking ninuno ay…", pangalanan mo kung saan ka nanggaling at sino ang nagdala sa iyo rito, at basahin mo iyon nang malakas sa harap ng Diyos bago ka matulog.

Ang Tanong

Nakakailang ang talata 13: "Hindi ako sumuway sa anuman sa iyong mga utos, ni kalimutan ang mga ito." Sino ang makapagsasabi niyan nang hindi nagsisinungaling? Mahirap itong pagkasunduin sa pag-amin ng Awit 51 o sa paggigiit ni Pablo na walang matuwid, kahit isa. Pero mapapansing makitid ang saklaw ng pahayag: tungkol ito sa ikapu, sa kung saan napunta ang pagkain, kung sino ang nakakain nito. Hindi ito pag-aangkin ng kalinisan ng puso kundi pagsusulit sa isang partikular na gawain na maaaring tingnan at bilangin. At iyon mismo ang hindi komportable. Mas madaling umamin ng pangkalahatang pagkamakasalanan kaysa tumayo sa harap ng Diyos at sabihing: ito ang eksaktong pinaghatian ko, at ito ang natira sa akin. Hindi inaalis ng teksto ang tensiyon. Iniiwan niya tayong may kongkretong sukatan sa halip na malabong pagpapakumbaba.

Ang Detalye

"Ang aking ninuno ay isang pagala-galang Arameo." Ang salitang Hebreo rito, oved, ay hindi lang "naglalakbay"; may lasa itong "naliligaw, napapahamak, nawawala." Isang taong papalapit sa kamatayan. Si Jacob iyon, ang tumakas kay Esau, nagtrabaho ng dalawampung taon sa pamamahay ng isang Arameo, at bumaba sa Ehipto dahil kinakapos. Ang Israelita na nakatayo sa santuwaryo na may hawak na basket ng ani mula sa sarili niyang bukid ay pinipilit na ipakilala ang sarili sa pamamagitan ng pinakamahina niyang ninuno. Hindi "anak ako ni Abraham na pinagpala," kundi "nagmula ako sa isang halos naglahong pamilya." Ang pinakamayamang sandali ng taon ay ginagamit para alalahanin ang pinakamarupok na simula.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, si Josue sa Shekem, na inuulit ang parehong kuwento bago hamunin ang bayan na pumili kung sino ang paglilingkuran; ang pag-amin ay laging nauuna sa pagsunod, hindi kabaligtaran. Pangalawa, si Pedro, na kinukuha ang mismong wika ng talata 18 at 19, "mga taong kaniyang pag-aari," at ipinapatong ito sa isang iglesiang binubuo ng mga dating dayuhan. Doon lumilitaw ang pinakamatinding pagbabaligtad: ang dayuhan at ulila na dating tatanggap lamang ng ikapu sa tarangkahan ay naging bahagi na ng bayan mismo. At ang parehong hugis ng pag-amin, gala, alipin, iniligtas, ay inuulit natin tuwing lumalapit tayo sa mesa ng Panginoon na may tinapay at alak sa kamay.

Pagninilay

Kung ikaw ang bibigkas ng talata 5 ngayon, anong simula ang ayaw mong banggitin sa harap ng iba, at bakit?

Sino ang nasa iyong "tarangkahan" na dapat sana ay kumakain mula sa ibinigay sa iyo, pero hindi mo pa naiimbitahan?