2 Mga Cronica 35

Ang Paliwanag

Si Josias ay isang hari na, mula pagkabata, gustong ibalik ang Israel sa tunay na pagsamba sa Diyos. Sa kabanatang ito, ginagawa niya ang pinakamalaking Paskwa na naranasan ng bansa mula noong panahon ni Samuel. Hindi ito basta-basta lang na seremonya. Inayos niya ang mga pari at mga Levita sa kani-kanilang tungkulin, pinabalik niya ang banal na kaban sa templo kung saan dapat ito nakalagay, at sinigurado niyang sinusunod ang mga tagubilin na isinulat na nina David at Solomon noon pa.

May detalye rito na madaling lampasan kung mabilis mong babasahin: ang bilang ng mga hayop. Tatlumpung libong tupa at kambing, tatlong libong baka, mula mismo sa ari-arian ng hari. Dagdag pa rito ang libo-libong hayop na ibinigay ng mga opisyal at mga pinuno ng mga Levita. Ito ay hindi kuripot na handog. Ito ay pagbuhos ng lahat, isang paraan ng pagsasabing, "Ang Diyos na ito ay karapat-dapat sa lahat ng mayroon tayo."

Ang buong proseso, mula pagpatay sa mga hayop hanggang sa paghahati ng mga ito, ay ginawa nang maayos at may disiplina. Walang nagmamadali sa paraang magulo. Ang mga Levita mismo ang naghanda ng pagkain para sa mga pari, para hindi na nila kailangang umalis sa kanilang tungkulin. May pagkakaisa sa gawain, bawat isa alam ang kaniyang lugar.

Pagkatapos ng Paskwa, biglang lumipat ang tono ng kabanata. Si Haring Neco ng Ehipto ay dumadaan patungong Carquemis upang makipaglaban doon, at hindi naman si Josias ang target niya. Mismong si Neco, isang pagano, ang nagpadala ng babala: "Inutusan ako ng Diyos na magmadali, kaya huwag mong hadlangan ang Diyos." Pero hindi nakinig si Josias. Nagbalatkayo pa siya upang makipaglaban, at napana siya nang malubha sa labanan sa Megido. Dinala siya pabalik sa Jerusalem kung saan siya namatay, at nagluksa ang buong bansa, pati si propeta Jeremias.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

May dalawang bagay na magkasalungat ang kinakaharap mo rito, at parehong totoo: ang pagiging seryoso ni Josias sa pagsunod sa Diyos, at ang kaniyang maling pagpapasya sa huli na nagresulta sa kaniyang kamatayan. Hindi ito kontradiksyon na kailangang itago. Ito ang katotohanan ng tao, kahit ng pinakamatapat sa kanila.

Si Josias ay hindi perpektong bayani. Sinunod niya ang Diyos sa templo, pero sa larangan ng digmaan, sa sandali ng pagsubok, iba ang nangyari. Hindi niya pinakinggan ang babala, kahit ito ay dumating mula sa isang hindi inaasahang pinagmulan, isang haring banyaga na hindi man lang sumasamba sa Diyos ng Israel. May pagmamataas doon, o baka pagmamadali, o baka pagnanais na patunayan ang sarili. Ang teksto mismo ay direkta: hindi siya nakinig sa mga salita ni Neco na nagmula sa bibig ng Diyos.

Ang leksyon dito ay hindi "maging mas masunurin." Mas malalim ito. Kahit ang pinakadevoted na tao, ang isang nagtayo ng pinakamalaking Paskwa sa kasaysayan ng bansa, ay kayang gumawa ng desisyon na hahantong sa pagkawasak. Ang pagiging seryoso sa pagsamba ay hindi otomatikong nagpoprotekta sa iyo laban sa kapalaluan o sa maling pagbasa ng sandali.

Ang Nagkakaisang Hibla

Ang Paskwa na ipinagdiwang ni Josias ay hindi bago. Ito ay paggunita sa gabing iyon sa Ehipto nang pinalampas ng Diyos ang kamatayan sa mga bahay na may dugo ng kordero sa hamba ng pinto. Bawat beses na ipinagdiriwang ito, pinapaalala sa Israel kung sino sila: isang bayan na iniligtas, hindi dahil sa kanilang kabutihan, kundi dahil sa dugo ng isang hayop na pumalit sa kanila.

Narito ang ironiya na hindi dapat palampasin: si Josias, na nag-aalay ng libo-libong kordero bilang Paskwa, ay namatay rin sa pamamagitan ng dugo, ang kaniya mismo, dahil sa isang pana na hindi niya inasahan. Ang tao na nagpaalala sa buong bansa tungkol sa kordero na namamatay para sila mabuhay, ay siya mismo ang namatay sa larangan ng digmaan.

Ang Paskwa ay tumuturo pasulong, hanggang sa isang Kordero na hindi na kailangang palitan pa ng isa pa, si Jesus, na namatay minsan para sa lahat. Si Josias ay gumawa ng tama nang sinunod niya ang tagubilin tungkol sa Paskwa, pero mali siya nang akala niyang siya na mismo ang maaaring magdesisyon nang hindi nakikinig sa babala ng Diyos. Ang buong kasaysayan ng Israel, kasama ang kabanatang ito, ay nagtuturo sa atin na kailangan natin ng isang mas perpektong hari, isang mas perpektong kordero, kaysa kahit kanino sa kanila.

Para Sa Iyo

Marahil hindi ka papana sa larangan ng digmaan, pero may mga sandali sa iyong buhay na kahawig ng kay Josias: ikaw ay seryoso sa pananampalataya, buo ang loob mo, pero sa isang partikular na desisyon, pakiramdam mo kaya mo na, hindi mo na kailangang makinig pa. Baka ito'y tungkol sa isang relasyon, isang pagpili sa hinaharap, isang tukso na akala mo'y kontrolado mo.

Ang babala ni Neco ay dumating mula sa isang lugar na hindi inaasahan ni Josias. Minsan ang Diyos ay nagsasalita sa atin sa paraang hindi natin inaasahan din, sa pamamagitan ng isang kaibigan, isang magulang, isang bagay na nabasa mo na hindi mo akala'y may kinalaman sa iyo. Ang tanong ay hindi kung gaano ka na-dedicated sa Diyos sa Linggo. Ang tanong ay kung handa ka pa ring makinig kapag ang Diyos ay nagsasalita sa paraang hindi mo gusto, sa sandaling akala mo'y alam mo na ang tama.

Pag-usapan Ito

Bakit sa tingin mo hindi nakinig si Josias sa babala, kahit galing ito sa isang pagano? Ano kayang nasa isip o puso niya nang panahong iyon?

May pagkakataon ba sa buhay mo ngayon kung saan maaaring sinasabihan ka ng Diyos sa paraang hindi mo inaasahan, pero ayaw mong pakinggan dahil akala mo'y kontrolado mo na ang sitwasyon?

Nananalangin Tayo

Panginoon, salamat sa halimbawa ni Josias, na seryoso sa pagsunod sa iyo. Pero turuan mo kami na huwag tularan ang kaniyang pagmamadali sa huling sandali. Bigyan mo kami ng tenga na nakikinig, kahit ang babala mo ay dumating sa paraang hindi namin inaasahan. Paalalahanan mo kaming lagi na kami'y iniligtas, hindi dahil sa aming sariling kakayahan, kundi dahil sa Kordero na namatay para sa amin. Sa pangalan ni Jesus, amen.