2 Samuel 1

Ang Paliwanag

Dalawang araw lang ang lumipas nang makabalik si David sa Ziklag mula sa isang labanan laban sa mga Amalekita. Wala pa siyang balita. Sa ikatlong araw, may dumating na lalaki mula sa kampo ni Israel: punit ang damit, may lupa sa ulo. Sa mundo ng Biblia, hindi ito palamuti. Iyon ang mukha ng pagdadalamhati.

Tinanong siya ni David, at unti-unting lumabas ang balita. Nagsitakas ang hukbo. Marami ang bumagsak. At si Saul, ang hari, at si Jonatan, ang anak ni Saul, ay patay na rin.

Pero hindi tumigil doon ang lalaki. Nagkuwento siya ng detalye. Sabi niya, nasa Bundok Gilboa siya, nakita si Saul na nakasandal sa kaniyang sibat, sugatan, papalapit na ang mga karwahe. Sabi niya, tinawag siya ni Saul at hiniling: “Pakiusap tumayo ka sa harapan ko at patayin mo ako, dahil matinding paghihirap ang nararanasan ko, pero nanatili pa rin akong buhay.” At sabi ng lalaki, ginawa niya. Pagkatapos, tinanggal niya ang korona sa ulo ni Saul at ang pulseras sa kaniyang braso, at dinala ang mga iyon kay David. “Aking panginoon,” ang tawag niya kay David.

Kung binabasa mo nang tuwid ang kuwento, alam mo ang inaasahan niya. Isang gantimpala. Isang tapik sa balikat. Wala na ang taong pumapatay kay David sa loob ng maraming taon, at nasa kamay na ni David ang korona. Ang kalkulasyon niya: magsasaya si David.

Mali siya. Pinunit ni David ang kaniyang mga damit, at ganoon din ang lahat ng kaniyang mga tauhan. Umiyak sila, nanangis, at nag-ayuno hanggang gabi, hindi lamang para kay Jonatan na kaibigan ni David, kundi para kay Saul, para sa mga tao ni Yahweh, at para sa buong sambayanan ng Israel.

Pagkatapos, bumalik si David sa lalaki. “Bakit hindi ka natakot na patayin ang hari na hinirang ni Yahweh sa pamamagitan ng iyong sariling kamay?” At iniutos niyang patayin ang Amalekita. Matigas ang hatol: “Ang iyong dugo ay nasa iyong ulo dahil ang iyong sariling bibig ay naging saksi laban sa iyo.”

May isang detalye na hindi dapat lampasan. Sa 1 Samuel 31, si Saul ang nagpatay sa sarili niya sa sariling espada. Ang kuwento ng Amalekita ay malamang na kasinungalingan, isang pagsasamantala sa gitna ng bangkay ng ibang tao. Sa sariling salita siya nahatulan. Nagtaya siya sa panlasa ng isang tao na hindi niya kilala.

At pagkatapos ng dugo, awit. Sumulat si David ng panlibing na awit at ipinag-utos na ituro iyon sa buong Juda. Walang isang linya doon na nanunuya. “Ang iyong niluwalhati, Israel, ay namatay, pinatay sa inyong mga bundok! Papaano ang magiting ay napatumba!” Ayaw niyang malaman ito ng Gat at Askelon, ang mga lungsod ng kalaban, dahil ayaw niyang may magsayaw sa kanilang lansangan. Isinama pa niya ang parehong pangalan sa isang hininga: “Si Saul at Jonatan ay minahal at mapagmahal sa buhay, at sa kanilang kamatayan sila ay hindi ipinaghiwalay.” At para kay Jonatan: “Ang pagmamahal mo sa akin ay kahanga-hanga.”

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ito ang unang kabanata ng paghahari ni David, at hindi ito nagsisimula sa koronasyon. Nagsisimula ito sa pagluluksa.

Dalawang bagay ang nakasalalay dito. Ang una: hindi pag-aari ni David ang buhay ng iba. Kahit ang buhay ng kaniyang mismong kaaway. Ang “hinirang ni Yahweh” ay may selyo ng Diyos, at hindi tayo ang nagpapasya kung kailan tatanggalin iyon. Ang Amalekita ay naglaro sa isang bagay na sagrado at naisip pa niyang gantimpala ang aabutin.

Ang pangalawa, at ito ang mas nakakabagabag: pinagluksaan ni David ang taong nagpahirap sa kaniya. Hindi niya ipinagdiwang. Wala siyang “sabi na nga ba” na binitawan. Sa halip, sumulat siya ng tula at ipinaturo iyon sa buong bansa.

Huwag nating gawing madali ito. Nakababahala rin ang kabanata. Ang mabilis na hatol sa mensahero ay may lasa ng lupit sa modernong tainga, at hindi kailangang takpan iyon. Isa itong lipunan kung saan totoong buhay o kamatayan ang tanong ng lehitimong kapangyarihan. Ang punto ng teksto ay hindi na tularan natin ang parusa, kundi na makita natin kung gaano seryoso para kay David ang paggalang sa kung sino ang tinawag ng Diyos.

Ang Ugnayan sa Buong Kuwento

Ang salitang “hinirang” ay “mashiach” sa Hebreo. Mula doon galing ang salitang Mesiyas. Si Saul ay isang mahinang bersyon nito. Si David ay isang mas magandang bersyon. Pero ang tunay na Hinirang ay dumating pa lang makalipas ang mga siglo, at sa kaniya, ang mga tao ang nagtaas ng kamay laban sa kaniya. Sa Krus, tinapos ng sangkatauhan ang ginawa ng Amalekita sa kaniyang kasinungalingan: sinaktan ang Hinirang ng Diyos.

At ito ang kabaligtaran: hindi niya iniutos ang kamatayan ng mga sumakit sa kaniya. Nanalangin siya para sa kanila. Iniyakan ni Jesus ang Jerusalem na tatanggi sa kaniya. Umiyak siya sa harap ng libingan ng kaibigan. Ang Diyos na nakikilala natin sa Biblia ay hindi kumakampi sa mga nagbubunyi sa pagkabagsak ng iba. May puwang siya para sa panaghoy. Punong-puno ang Mga Awit ng mga tulang tulad nito, dahil nakikinig ang Diyos kahit sa mga salitang hindi natin maiayos nang malinis.

Para sa Iyo

May bahagi sa loob mo na gustong magsaya kapag bumagsak ang taong nakasakit sa iyo. Ang taong nagbulyaw sa iyo online, ang nag-iwan sa iyo, ang laging nauunahan ka. May bahagi na nagbibilang ng puntos.

Ang tanong ng kabanatang ito: paano ka nagsasalita kapag bumagsak siya? Sa group chat, sa mga kuwentuhan, sa mga komento sa ilalim ng post. Sinusulat ba ng bibig mo ang isang panaghoy o isang panunuya?

At ang pangalawa: hayaan mong turuan ka ni David na magluksa nang totoo. Huwag mong isnabin ang sakit sa loob mo. Kung may namatay, kung may naghiwalay sa pamilya mo, kung may nawalang pangarap, may pahintulot kang bumuo ng mga salita para dito at ibigay iyon sa Diyos. Hindi kahinaan ang panaghoy. Isa iyong paraan ng pananampalataya na nagsasabing may naputol na dapat ay hindi naputol, at hinihintay natin ang Diyos na magpapanumbalik ng lahat.

Pag-usapan Natin

Sino ang taong pinakahihirapan mong ipagluksa kung siya ay masasaktan? Ano ang sinasabi ng iyong sagot tungkol sa kalagayan ng puso mo?

Sa palagay mo, mali ba ang ginawa ni David sa mensahero, o may nakikita ba siyang mahalaga na hindi natin agad naiintindihan? Ipaliwanag ang tindig mo.

Manalangin Tayo

Panginoon, kilala mo ang bahagi ko na gustong magsaya kapag natatalo ang iba. Linisin mo ang bibig ko. Bigyan mo ako ng lakas na magluksa nang totoo, kahit para sa taong nakasakit sa akin. At turuan mo akong magtiwala sa iyo, ang tunay na Hinirang, na hindi nagbunyi sa pagkabagsak ko kundi namatay para sa akin. Amen.