Amos 7

Ang Paliwanag

Nakikita natin sa kabanatang ito ang propetang si Amos sa gitna ng isang trahedya na hindi pa nangyayari, isang trahedyang ipinapakita sa kaniya ng Diyos sa pangitain. Tatlong pangitain ang unang lumitaw: mga balang na lumalamon sa lahat ng pananim, apoy na tumutupok sa lupa, at isang hulog, ang panukat na ginagamit ng mason para tiyakin kung tuwid ang pader.

Sa unang dalawang pangitain, mapapansin mo ang parehong pattern. Nakikita ni Amos ang paparating na kapahamakan, at agad siyang namagitan. "Panginoong Yahweh, isinasamo ko patawarin mo sila; paano makaliligtas si Jacob? sapagkat napakaliit niya." At dalawang beses, nahabag ang Diyos. Pinigil niya ang kaparusahan.

Pero sa ikatlong pangitain, may nagbago. Ang hulog sa kamay ng Panginoon ay hindi tanda ng pagsira, ito ay tanda ng pagsukat, ng pagtukoy kung tuwid o baluktot na pala ang isang istruktura. At ang Israel, sinabi ng Diyos, hindi na tuwid. "Ilalagay ko ang isang hulog kasama ng aking mga taong Israelita. Hindi ko na sila kaaawaan pa." Wala nang pagpapaliban ngayon. Ang mga santuwaryo, ang mga altar, ang buong sambahayan ni Jeroboam, tatanggap ng espada.

Ang bahaging ito ay hindi tungkol sa galit ng Diyos na walang dahilan. Ito ay tungkol sa isang bansang matagal na tinitiis, na binigyan ng pagkakataon nang paulit-ulit, hanggang sa dumating ang punto kung saan ang katiwalian ay hindi na maitatago kahit ng habag.

Pagkatapos nito, sumulpot ang tunggalian. Si Amazias, ang pari ng Bethel, hindi natutuwa sa ganitong pahayag. Isinuplong niya si Amos sa hari, na sinasabing ang propeta ay nagsasabwatan laban sa kaharian. Sinabihan niya si Amos na umalis, bumalik sa Juda, at kumain ng tinapay doon, dahil ang Bethel ay santuwaryo ng hari, hindi lugar para sa mensaheng ganito.

Ang tugon ni Amos ay simple pero malalim. Hindi siya orihinal na propeta o galing sa pamilya ng propeta. Isa lang siyang pastol, isang tagapangalaga ng mga puno ng sikamoro, isang taong ordinaryo. Pero kinuha siya ni Yahweh mismo mula sa kaniyang trabaho at inutusan na magsalita. At dahil hindi kaniya ang mensahe, hindi niya rin ito kayang ibitin lang sa gilid dahil natakot ang isang pari.

Ang huling talata ay mabigat. Dahil sa pagtatangkang patahimikin ang salita ng Diyos, sinabi ni Amos ang partikular na kapahamakang darating kay Amazias mismo: ang kaniyang asawa, ang kaniyang mga anak, ang kaniyang lupa, ang kaniyang kamatayan sa ibang bansa. Hindi ito personal na pagbabalak ni Amos. Ito ay ang mismong salita ng Diyos na binalikan sa taong sinubukang patahimikin ito.

Ano ang Kahulugan Nito?

Marahil kilala mo na ang katagang "grace" o biyaya, na parang panghabambuhay na pass, na kung ano man ang gawin mo, hindi na mahalaga dahil pinapatawad ka na. Pero si Amos 7 ay hindi nagsasalita ng ganitong uri ng biyaya. Dalawang beses namagitan ang propeta at dalawang beses nahabag ang Diyos, pero ang habag ay hindi walang hangganan sa kabanatang ito. May punto kung saan ang katiwalian, kung tuluyang tumangging magbago, ay dumadating sa punto ng hulog. Tuwid ba, o baluktot?

Ito ay tungkol sa realidad ng pananagutan. Hindi lahat ng bagay ay tuwid lang basta may pagsisisi sa dulo. May mga taong kumakapit sa relihiyon habang binabaluktot ang lahat sa loob nito, kagaya ni Amazias na mas nag-aalala sa reputasyon ng santuwaryo kaysa sa katotohanang sinasabi sa kaniya.

At mahalaga rin ito: hindi si Amos ang gumawa ng desisyon na sabihin ang mabigat na bagay. Hindi niya ito ginawa dahil gusto niya. Kinuha siya, sinabihan siya, at kailangan niyang sabihin ito, kahit alam niyang mapopoot sa kaniya ang mga taong may kapangyarihan.

Ang Iisang Kuwento

Ang kabanatang ito ay hindi nagtatapos sa lugar kung saan ito nagsimula, sa habag na patuloy na tumitigil sa parusa. Sa buong kuwento ng Bibliya, makikita mo ang parehong tensyon: ang Diyos na matiyaga, at ang katiwalian na sa huli kailangang harapin.

Pero may isang bagay na hindi pa nakikita ni Amos, isang bagay na hindi kaniyang matatanaw mula sa kaniyang panahon. Ang habag na tumigil dalawang beses sa unang bahagi ng kabanata ay may magiging huling anyo, hindi lang panandaliang pagpapaliban kundi tunay na kasagutan sa problema ng kasalanan. Hindi sa pamamagitan ng iba pang pagpapaliban, kundi sa pamamagitan ni Jesu-Cristo, na kumuha ng buong bigat ng hulog, ng pagsukat, sa kaniyang sariling katawan sa krus. Siya ang tunay na tuwid, at pinalitan niya tayo, ang mga baluktot, upang tayo ang tawaging matuwid sa harap ng Diyos.

Ito ay hindi nangangahulugang wala nang bunga ang kasalanan. Ito ay nangangahulugang ang pinakamabigat na hulog, ang final na paghusga, ay dinala na ni Jesus para sa mga sumasampalataya sa kaniya.

Para sa Iyo

Malamang wala kang sinasamba na diyus-diyusan sa bahay, pero tanungin mo ang iyong sarili kung anong bahagi ng buhay mo ang mas mahal mo kaysa sa pagsunod sa Diyos, kagaya ni Amazias na mas mahal ang reputasyon ng institusyon kaysa sa katotohanan. Baka ito ang imahe mo sa social media, baka ito ang popularidad, baka ito ang plano mo para sa hinaharap na ayaw mong pakialaman ng Diyos.

Tanungin mo rin ang sarili mo kung handa kang sabihin ang totoo kahit ito ay ikakainis ng mga taong may kapangyarihan sa buhay mo, kagaya ng lakas ng loob ni Amos na hindi umuwi lang tahimik nang sinabihan siyang huminto.

Pag-usapan Ito

Sa iyong buhay, ano ang parang "santuwaryo" mo, ang bagay na ayaw mong dumampi ang totoong salita ng Diyos?

Bakit kaya kailangang dumating ang punto ng "hulog" bago tuluyang magbago ang isang tao o isang bansa? Bakit hindi lang basta patawarin agad?

Manalig Tayong Magkasama

Panginoon, salamat sa pagtitiis mo sa amin, kahit paulit-ulit kaming nagkakamali. Turuan mo kaming makita kung saan kami baluktot, at bigyan mo kami ng lakas ng loob na tanggapin ang totoo, kahit masakit ito. Salamat na ang tunay na hulog ng paghuhukom ay dinala ni Jesus para sa amin. Tulungan mo kaming manindigan sa katotohanan, tulad ni Amos, kahit kami lang ang tanging nagsasalita. Amen.