Exodo 40

The Explanation

Sa buong Exodus, mula kapitulo 25 hanggang 39, binigyan ng Diyos si Moises ng detalyadong tagubilin: gawin ang tabernakulo, ang kaban ng tipan, ang mesa, ang ilawan, ang altar, ang mga kasuotan ng pari. Sa kapitulo 40, dumating na ang sandali ng katuparan. Sinabi ng Diyos kailan ito dapat itayo, sa unang araw ng unang buwan, at inulit niya ang bawat piraso: ang kaban sa likod ng kurtina, ang mesa may tinapay, ang ilawan may mga lampara, ang altar ng insenso, ang altar ng sinunog na handog, ang malaking palanggana na may tubig. Bawat bagay may lugar. Walang improvisasyon.

Ang kapansin-pansin dito ay ang paulit-ulit na pariralang, “ayon sa inutos ni Yahweh sa kaniya.” Halos sa bawat hakbang, binabanggit ito. Hindi ginawa ni Moises ang gusto niya, o ang tila magandang ideya sa kaniya. Ginawa niya nang eksakto ang sinabi. Sinundan ito ng pagpapahid: ng tabernakulo, ng mga kagamitan, ni Aaron at ng kaniyang mga anak. Ang pagpapahid ay hindi kosmetiko; ito ay paghihiwalay para sa isang layunin, mula sa karaniwan tungo sa banal.

Pagkatapos ng lahat ng ito, may nangyari na hindi kayang gawin ng tao: pinuno ng ulap ang tolda, at ang kaluwalhatian ni Yahweh ang pumuno sa tabernakulo. Kahit si Moises, na nagtayo mismo nito, ay hindi nakapasok dahil sa bigat ng presensyang iyon. At pagkatapos, sa buong paglalakbay ng Israel sa disyerto, ang ulap na ito ang gumagabay sa kanila. Kung tumaas ang ulap, lalakad sila. Kung hindi ito tumaas, mananatili sila. Sila ay sumusunod sa isang bagay na hindi nila kontrolado.

What Does This Mean?

Sa unang tingin, mukhang tedious ang kapitulong ito, listahan lang ng mga hakbang na nauna na naman naunang sinabi. Pero kung babagalan mo ang pagbasa, may isang bagay na malalim na nangyayari dito: gustong tumira ang Diyos kasama ng mga tao niya. Hindi Siya sumasampalataya sa layo. Hindi Siya sumasama sa isang idea o simbolo lamang. Nagbigay Siya ng eksaktong mga tagubilin para sa isang tirahan, dahil seryoso Siya sa pananatili sa gitna ng Israel.

Ang detalye at ang pagsunod ay hindi legalismo lamang. Ito ang paraan kung paano nagpapakita ng respeto sa isang bagay na sagrado. Hindi maganda kung sasabihin mo, “gusto kong bisitahin ka pero hindi ko sasundin ang mga alituntunin mo sa iyong tahanan.” Ganoon din ang tabernakulo. Ang Diyos ay banal, at ang pagsunod ni Moises sa bawat detalye ay isang paraan ng pagsasabi: seryoso ako sa iyo.

At pagkatapos ng lahat ng pagsunod, hindi ang tao ang gumawa ng huling hakbang. Ang kaluwalhatian ni Yahweh mismo ang pumuno sa tolda. Hindi kayang bumuo ng presensya ng Diyos ang tao gamit ang kahusayan lamang. Ang pagsunod ay naghahanda ng daan, pero ang Diyos ang dumarating.

The Common Thread

Ang tabernakulong ito ay hindi ang katapusan ng kwento, ito ang simula ng isang mas malaking pangako. Sa Ebanghelyo ni Juan, sinabi na “nagkatawang-tao ang Salita at nanirahan sa gitna natin,” isang pariralang literal na nangahulugan na “nagtabernakulo” sa gitna natin. Si Jesus ang katuparan ng tabernakulong ito. Hindi na kailangan pa ng tolda na may kurtina para itago ang kaban, dahil dumating na ang Diyos mismo sa laman, buhay kasama ng mga tao, nakikita, nahihipo.

Sa krus, napunit ang kurtinang naghihiwalay sa kabanal-banalang lugar. Ang paghiwalay na binigyang-diin sa Exodus 40, ang kaban na tinabingan, ang mga pari na dapat linisin bago makalapit, natapos sa pagpunit ng belo. Sa pamamagitan ni Jesus, ang mga sumasampalataya ay hindi na nangangailangan ng tagapamagitang pari lamang para makalapit sa Diyos. Ang presensya na dating nasa gitna ng kampo ng Israel, sa pamamagitan ng Espiritu Santo, ngayon nananahan sa loob ng bawat mananampalataya. Ikaw, sa isang tunay na kahulugan, ay isang tabernakulo.

For You

Isipin ito: sa edad mo ngayon, marami sa iyong buhay ay tungkol sa larawan, tungkol sa kung paano ka mukhang maayos sa labas. Ang tabernakulo ay hindi ganoon. Ang mga detalye nito, kung saan nakalagay ang mesa, kung paano hinugasan ang mga kamay, ay hindi para magpasikat. Ito ay tungkol sa pagbukas ng espasyo para sa presensya ng Diyos, kahit walang nakakakita.

May mga panahon sa buhay mo na parang naghihintay ka lang, gaya ng Israel na naghihintay kung tumaas ang ulap. Hindi mo alam kung dapat kang gumalaw o manatili. Ang katotohanan na hindi mo kontrolado ang bawat sandali ay hindi kahinaan; ito ay katotohanan ng pagsunod. Ang pananampalataya ay hindi tungkol sa pagpaplano ng lahat, ito ay tungkol sa pananatiling tapat sa mga detalye na kaya mong kontrolin, at pagtitiwala sa Diyos para sa mga hindi mo kontrolado.

At kung minsan, kailangan mo ring tanungin ang sarili mo: ginagawa ko ba ang mga bagay dahil eksaktong iyon ang sinabi ng Diyos, o dahil iyon lang ang tila magandang ideya sa akin? Ang pagkakaiba ay maliit sa unang tingin, pero malalim ang kahulugan.

Talk About It

Bakit kaya sobrang detalyado at paulit-ulit ang mga tagubilin sa tabernakulo? Ano ang sinasabi nito tungkol sa kung paano nagpapahalaga ang Diyos sa pagsunod?

Sa anong bahagi ng iyong buhay ang tila naghihintay ka pa rin sa “ulap na tumaas,” isang pagpapasyang wala ka pang kalinawan?

Praying Together

Panginoon, salamat na hindi ka Diyos na malayo. Gusto mong manirahan sa gitna namin, at ngayon, sa pamamagitan ni Jesus, gusto mong manirahan sa loob namin. Turuan mo kaming maging matapat sa mga detalye ng aming araw-araw, at bigyan mo kami ng tiwala kapag kailangan naming maghintay. Sa pangalan ni Jesus, amen.