Exodo 40

Ang Teksto

Inutusan ni Yahweh si Moises na itayo ang tabernakulo sa unang araw ng unang buwan: ilagay ang kaban, ang mesa, ang ilawan, ang altar ng insenso, ang altar ng handog, ang palanggana, at pahiran ng langis ang lahat, pati na si Aaron at ang kaniyang mga anak. Ginawa ni Moises ang bawat detalye, at paulit-ulit sinasabi ng salaysay: "ayon sa inutos ni Yahweh sa kaniya." Nang matapos ang lahat, bumaba ang ulap, napuno ng kaluwalhatian ni Yahweh ang tabernakulo, at hindi na makapasok si Moises. Mula noon, ang ulap sa araw at ang apoy sa gabi ang nagdikta kung kailan lalakad at kailan mananatili ang Israel.

Ang Puso ng Teksto

May nakakabiglang linya rito: "Hindi makapasok si Moises sa tolda ng pagpupulong." Ito ang taong kaharap-harap na kinakausap ng Diyos sa bundok, at ngayon ay nakatayo lamang sa labas. Kaya ang tabernakulo ay hindi tagumpay ng relihiyon ng tao; ito ay pagpapakumbaba nito. Buong kabanata ang ginugol sa pagsunod sa detalye, at ang kinalabasan ay hindi kaswal na pagkakaibigan kundi kaluwalhatiang sumasapaw. Ang Diyos ay tunay na bumaba, tunay na tumira sa gitna ng bayan niyang bagong ligtas, pero hindi siya naging maamo. Ang biyaya rito ay presensya, hindi kaginhawaan. Ang Diyos na hindi kayang lapitan ay pumili ng lugar sa gitna ng kampo, at doon mismo nakikita kung gaano siya kabanal at gaano tayo kalayo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang ginamit ni Juan tungkol kay Jesus ay literal na "nagtayo ng tolda sa gitna natin," at nakita nila ang kaniyang kaluwalhatian. Hindi ito magandang metapora lamang; ito ay pahayag na ang natapos ni Moises sa Exodo 40 ay isang modelo, at dumating na ang tunay. Sa tabernakulo, kailangan ng kurtina para tabingan ang kaban; kay Cristo, ang katawan mismo ang naging tabing, at napunit iyon sa krus. Sa tabernakulo, kailangan ng langis para maging pari si Aaron at ang mga anak niya; kay Cristo, ang pagkapari ay hindi minana kundi sarili niyang walang hanggan. At ang hindi kayang gawin ni Moises, ang pumasok, ay siya mismong ipinagkaloob sa atin: hindi lamang tayo pinapasok, tayo mismo ang ginawang templo.

Ang Salamin

Pansinin kung gaano karaming beses lumitaw ang "ayon sa inutos ni Yahweh." Walang improvisasyon si Moises, walang pinaikling proseso, kahit siya ang pinakamalapit na kaibigan ng Diyos. May bahagi sa atin na naniniwalang ang matagal nang naglilingkod ay may karapatang magpabaya sa detalye ng pagsunod. Tanungin mo ang sarili mo: saan ka na tumitipid ngayon dahil may reputasyon ka nang matiyaga? Sa pananalita sa asawa mo kapag pagod ka? Sa katapatan sa pera na walang nakakakita? At may pangalawang salamin: gusto nating laging umaandar ang buhay, pero ang bayan ay hindi makakausad hanggang hindi tumataas ang ulap. May mga panahong ang tapat na hakbang ay ang hindi paggalaw, ang paghihintay sa Diyos habang naiinip ka na.

Ang Konteksto

Wala pang dalawang taon mula nang lumabas sila sa Ehipto. Sa Ehipto, ang mga templo ay para sa mga diyos na hindi kumikilos, nakakulong sa bato, at ang paring-hari lamang ang may daan papasok. Ngayon may tolda ang Diyos ng Israel, natitiklop, madadala, sumasabay sa isang bayang naglalakbay sa disyerto. Ito ay mabigat na pahayag pampulitika at pang-teolohiya: ang tunay na Hari ay hindi nakatali sa lupa o sa trono ng tao. Napansin din ang petsa: unang araw ng unang buwan, halos eksaktong isang taon pagkatapos ng Paskuwa. Bagong taon, bagong simula, isang bayang alipin kahapon at may sanktuwaryo ngayon sa gitna ng kanilang kampo, na nakikita ng lahat ng tribo araw at gabi.

Ang Tanong

Bakit hindi makapasok si Moises? Kung ito ang layunin ng buong proyekto, ang manirahan ang Diyos sa gitna nila, bakit ang unang bunga nito ay hadlang? Madaling sabihin na pansamantala lang iyon, pero hindi iyon sinasabi ng teksto. Iniiwan tayo nito sa isang katotohanang hindi kaaya-aya: ang presensya ng Diyos ay maaaring maging masyadong marami para sa tao. Ang kaluwalhatian ay hindi ilaw na palamuti kundi bigat na tunay. Kaya kapag sinasabi natin na gusto nating maranasan ang presensya ng Diyos, marahil hindi natin lubos na alam ang hinihiling natin. Ang sagot ng Bibliya ay hindi pagpapaliit sa kabanalan kundi ang Anak na nagdadala sa atin doon nang hindi tayo natutupok. Pero nananatiling seryoso ang katotohanan: hindi tayo basta-basta pumapasok.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa 1 Hari 8, nang dalhin ang kaban sa templo ni Solomon, muling bumaba ang ulap at hindi rin makatayo ang mga pari para maglingkod. Ipinapakita nito na hindi aksidente ang nangyari kay Moises; ganito talaga kapag dumarating ang Diyos sa lugar na inihanda para sa kaniya. At sa Pahayag 21, ang wakas ng kuwento ay walang templo na sa lungsod, dahil ang Diyos mismo ang templo, at ang tolda niya ay nasa gitna na ng mga tao nang walang kurtina, walang tabing, walang labas. Ang Exodo 40 ang una sa tatlong sandali. Ang huli ay hindi tolda sa disyerto kundi tahanan na hindi na kailangang ilipat.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon hinihintay mong tumaas ang ulap, at ano ang tuksong umalis nang wala ang Diyos?

Kung ang katawan mo ngayon ang tinatawag na templo ng Espiritu, anong detalye ng pagsunod ang matagal mo nang pinapaliban?