Ezekiel 41

Ang Pagpapaliwanag

Sa kabanatang ito, dinala ni Ezekiel ang isang lalaki – malamak isang anghel o sugo ng Diyos – papasok sa pinakaloob na bahagi ng templo. Hindi ito ordinaryong paglalakad. Sinusukat ng lalaki ang bawat pader, bawat pintuan, bawat silid, gamit ang isang patpat na panukat. Anim na siko ang haligi ng pinto sa banal na lugar, apatnapung siko ang haba nito, dalawampung siko ang lawak. Pagkatapos, pumasok sila sa kabanal-banalang lugar, ang pinakaloob na silid, ang pinakabanal na espasyo sa buong templo, at sinukat din ito nang detalyado.

Sa palibot ng gusali, may tatlong palapag ng mga tagilirang silid, tulad ng mga selda na dumidikit sa isang malaking gusali, at lumalapad ang mga ito habang tumataas, dahil hindi tinapos ang pader sa ganoong paraan para may suporta ang mga silid. May bakanteng lugar sa pagitan ng mga silid ng mga pari at ng santuwaryo, tulad ng isang buffer zone. Sinukat din ang gusali sa likod ng santuwaryo, ang mga bintana, ang mga tabla na bumabalot sa lahat.

Pero ang pinakakapansin-pansin ay ang mga palamuti. Sa lahat ng pader, mula ibaba hanggang itaas, may nakaukit na kerubin at puno ng palmera, nagsasalitan, walang katapusan. Ang bawat kerubin ay may dalawang mukha, isang mukha ng tao at isang mukha ng batang leon. At sa harap ng banal na lugar, may isang altar na kahoy, tatlong siko ang taas, na tinawag ng lalaki na "ang hapag na nakatayo sa harapan ni Yahweh."

Ano ang Kahulugan Nito?

Kung binasa mo ito at naisip mong, "bakit ko pa kailangang alamin kung ilang siko ang isang pader," maiintindihan ko. Pero tignan mo ang lohika sa likod nito. Ang Diyos ay hindi vague. Kapag pinag-uusapan natin ang pagpasok sa kanyang presensya, walang basta-basta. May direksyon, may sukat, may hangganan. Ang banal na lugar at ang kabanal-banalang lugar ay hiwalay, dahil ang kabanalan ng Diyos ay hindi bagay na basta mo lang papasukan kung kailan mo gusto.

Ito ang laging tema sa Lumang Tipan: hindi malabo ang Diyos tungkol sa kanyang sarili. Malinaw siya. May patakaran ang pagpunta sa kanyang harapan, at ang mga patakaran na iyon ay may kahulugan, hindi bureaucracy lang. Ipinapakita nito na seryoso ang Diyos tungkol sa kanyang sarili, at seryoso siya tungkol sa atin din.

At tignan ang mga dekorasyon. Kerubin at puno ng palmera, nagsasalitan sa buong pader. Iyan ang imahe ng Eden, ng hardin kung saan naglakad ang Diyos kasama ng tao bago pa magkaroon ng pagkakahiwalay. Ang templo, sa madaling salita, ay hindi lang isang gusali para sa ritwal. Ito ay isang larawan ng kung ano dapat ang relasyon ng tao sa Diyos: malapit, tama, buo, tulad ng hardin.

Ang Common Thread

Ang templo ay isang tanda, hindi ang pinal na bagay. Sa Bagong Tipan, nangyari ang kamangha-manghang bagay: nang mamatay si Jesus sa krus, napunit ang tabing na naghiwalay sa banal na lugar at sa kabanal-banalang lugar, mula sa itaas hanggang sa ibaba. Iyan ay hindi aksidente. Sinasabi nito na ang pagkakahiwalay na sinusukat nang maingat sa Ezekiel 41, ang mga pader, ang mga sukat, ang mga hangganan, ay ginawang bukas ni Jesus. Hindi dahil hindi na mahalaga ang kabanalan ng Diyos, pero dahil si Jesus mismo ang nagbayad ng presyo para makapasok tayo.

Si Jesus mismo ang tinawag ang kanyang sariling katawan na "templo" (kahit hindi ito sa Ezekiel, sinasabi ito ni Juan sa ebanghelyo). Ang kerubin at puno ng palmera sa dingding ng templo, na nagpapaalala ng Eden na nawala, ay lumitaw ulit sa dulo ng Biblia, sa Pahayag, kung saan may punong-kahoy ng buhay sa gitna ng lungsod ng Diyos. Ang templong sinusukat ni Ezekiel ay isang pangako: babalik ang Eden, babalik ang malapit na presensya ng Diyos. At si Jesus ang nagsisimula nang tuparin iyan.

Para Sa Iyo

Malamang hindi ka magbukas ng Ezekiel 41 para sa "inspirasyon" sa iyong araw. Pero may isang bagay na kailangan mong tandaan mula rito: hindi basta-basta ang Diyos, at hindi ka niya papasukin sa kanyang presensya nang hindi seryoso ang paggalang mo sa kanya. Kadalasan tinatrato natin ang faith parang isang app na binubuksan lang kapag kailangan, walang structure, walang hangganan, walang pagsasaalang-alang. Pero ang Diyos ng Ezekiel 41 ay hindi ganito. Malinaw siya tungkol sa kung sino siya at paano tayo dapat lumapit.

Ang magandang balita ay hindi mo kailangang sukatin ang sarili mong buhay tulad ng isang pader para makalapit sa Diyos. Si Jesus na ang nagbukas ng daan. Pero iyon ay hindi dahilan para tratuhin ang relasyon mo sa Diyos bilang casual. Kung minsan mas madaling manalig na basta lang tayo dapat "maging okay" sa Diyos, kaysa aminin na kailangan ng katapatan, ng paggalang, ng hangganan sa buhay natin. Isipin mo: anong mga "pader" mayroon ka sa buhay mo na nagpoprotekta sa kabanalan, sa relasyon mo sa Diyos, sa integridad mo? Hindi lahat ng hangganan ay pagbabawal. Minsan ang hangganan ay pagsasabing "ito ay banal, huwag basta-basta."

Pag-usapan Ito

Bakit kaya ganon na lubos ang detalye ng Diyos tungkol sa kung paano lalapit sa kanya ang tao? Ano ang sinasabi nito tungkol sa kanyang karakter?

Anong mga hangganan sa iyong buhay ang kailangan mong panatilihin para protektahan ang relasyon mo sa Diyos, sa halip na basta-basta lang lapitan siya kapag kailangan mo lang?

Nananalangin Tayo

Panginoon, salamat na sa pamamagitan ni Jesus, bukas na ang daan patungo sa iyo. Pero huwag mo akong hayaang tratuhin ito nang basta-basta. Turuan mo akong maglakad na may paggalang, tulad ng pagpasok sa isang banal na lugar, kahit alam kong mahal mo ako. Sa pangalan ni Jesus, amen.