Ezekiel 16

Ang Paliwanag

Si Ezekiel ay isang propeta na kasama ng mga Israelita sa Babilonia, malayo sa Jerusalem. Isang araw, sinabi ng Diyos sa kaniya: ikuwento mo sa Jerusalem ang kaniyang sariling kuwento. At hindi ito ginawa ng Diyos gamit ang mga tuyot na salita. Ginawa niya itong isang kuwento tungkol sa isang batang babae.

Nagsimula ang kuwento sa isang sanggol na iniwan sa parang. Walang nagputol ng kaniyang pusod, walang naglinis sa kaniya sa tubig, walang nagbalot sa kaniya ng tela. "Walang matang nahabag sa iyo," sabi ng Diyos. Ganoon ang lubha ng pagiging iniwan niya: nakahandusay siya, duguan, at walang nagmamalasakit.

Pagkatapos ay may dumaan. Ang Diyos. At isang salita lang ang sinabi niya: "Mabuhay ka!" Hindi siya nadaanan lamang. Pinalaki siya ng Diyos. Nang dumating ang panahon, tinakpan siya ng Diyos ng kaniyang balabal, gumawa ng tipan sa kaniya, iyon ay isang matibay na pangako na hindi na basta-basta mababali, at sinabi: "ikaw ay naging akin." Hinugasan siya ng Diyos, dinamitan ng pinong lino at seda, binigyan ng pulseras, kuwintas, at isang magandang korona. Naging reyna siya, at kumalat ang kaniyang katanyagan sa mga bansa. Ngunit tandaan ang isang bagay na sinabi ng Diyos: lahat ng kagandahang iyon ay hindi galing sa kaniya. Iyon ay regalo.

At doon nagbago ang kuwento. "Nagtiwala ka sa iyong sariling kagandahan," sabi ng Diyos sa talata 15. Kinuha niya ang gintong ibinigay ng Diyos at ginawang mga diyus-diyosan. Ang pinong tinapay, ang langis, ang pulot-pukyutan na pagkain niya, inihain niya sa mga rebulto. At ang pinakamalungkot: ibinigay niya pati ang kaniyang mga anak sa apoy ng mga diyus-diyosan.

Ang mga salitang ginamit ni Ezekiel dito ay napakatalas, gaya ng pagsasalita tungkol sa isang asawang nagtaksil. Malamang mabigla ka kapag binasa mo ang buong kabanata. Ganoon nga ang intensyon. Nasaktan ang Diyos, at hindi niya itinago iyon.

Sinabi rin ng Diyos ang mangyayari: darating ang mga kaaway, mawawasak ang mga altar, masusunog ang mga bahay. At ikinumpara niya ang Jerusalem sa dalawang "kapatid na babae," ang Samaria at ang Sodoma. Nakakagulat ang kasalanan ng Sodoma na binanggit ng Diyos: nagmataas siya, walang malasakit, "hindi niya pinalakas ang mga kamay ng mga mahihirap at mga taong nangangailangan."

Pagkatapos ay dumating ang pinakahindi inaasahang bahagi. Talata 60: "Ngunit aalalahanin ko sa aking isipan ang ginawa kong kasunduan sa iyo noong bata ka pa." Gagawa ang Diyos ng isang kasunduang walang hanggan. At ang huling salita ng kabanata ay hindi galit kundi ito: "kapag pinatawad na kita sa lahat ng iyong ginawa."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Nagsimula ang pag-ibig ng Diyos noong wala pa talagang maiibig. Walang ginawa ang sanggol sa parang para kitain ang kaniyang buhay. Ang buong kuwento ay tungkol sa isang taong tinanggap noong walang gustong tumanggap sa kaniya.

At may isang salita sa kabanatang ito na paulit-ulit: paglimot. "Hindi mo inisip ang tungkol sa mga araw ng iyong kabataan." Hindi lang paglabag sa mga tuntunin ang kasalanan. Malimit itong paglimot kung sino ang nagbigay sa iyo ng lahat.

Mahirap ang kabanatang ito, at hindi ko ito palalambutin. Nagagalit ang Diyos, at mabigat ang kaniyang mga salita. Bakit napakatalas? Hindi ko lubos maipapaliwanag. Ngunit ito ang napapansin ko: hindi galit ito ng isang estranghero na wala kang kinalaman. Galit ito ng isang nagmamahal at nasaktan. Ang taong walang pakialam sa iyo ay hindi kailanman masasaktan nang ganito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tipan. Iyon ang salitang bumubuklod sa buong kabanata. Nangako ang Diyos, sinira ng tao ang pangako, at pagkatapos ay nangako ang Diyos na muli. At mahalaga ang sinabi niya sa talata 61: ang bagong tipan ay hindi nakabatay sa tipan ng tao, kundi sa sarili niyang salita.

Dito tumutungo ang buong Bibliya. Sa balabal na tumatakip sa kahubaran, sa tubig na naghuhugas, sa bagong damit na hindi mo pinaghirapan. Sa Panginoong Jesus, tinanggap ng Diyos ang kahihiyan ng kaniyang bayan at ibinigay ang kaniyang sariling kabutihan. Ang huling salita ng Diyos sa kaniyang bayan ay hindi "tapos na tayo," kundi "pinatawad kita."

Para sa Iyo

May mga bagay bang natanggap ka na hindi mo pinaghirapan? Ang iyong pamilya, ang iyong katalinuhan sa isang bagay, ang pananampalatayang itinuro sa iyo. Ang tanong ng kabanatang ito ay simple: naaalala pa mo ba kung kanino iyon galing? Napakadaling maisip na ako mismo ang gumawa ng aking sarili.

At tingnan mo ang kasalanan ng Sodoma. Hindi malaking krimen ang nakalista roon, kundi kawalan ng malasakit. Ang hindi pagpansin sa nag-iisang bata sa palaruan ay may kinalaman dito.

Kung may isang bagay na labis mong ikinahihiya, huwag mong laktawan ang talata 60. Naaalala ng Diyos ang kaniyang pangako kahit kapag nalimot mo na.

Pag-usapan Natin

Bakit sa palagay mo ipinaalala pa ng Diyos sa Jerusalem ang tungkol sa sanggol sa parang, kahit napakasakit pakinggan iyon?

Alin ang mas nakakagulat sa iyo: ang galit ng Diyos sa kabanatang ito, o ang kaniyang pangako sa dulo? Bakit?

Sabay-sabay na Pananalangin

Panginoon, salamat po dahil sinabi ninyo sa akin, "Mabuhay ka," noong wala pa akong maibibigay sa inyo. Tulungan po ninyo akong hindi limutin kung kanino galing ang lahat ng mayroon ako. At kung may nalimutan na ako, ipaalala po ninyo sa akin ang inyong pangako, dahil hindi ninyo iyon kinakalimutan. Amen.