Hosea 14

Ang Paliwanag

Hosea 14 ang huling kabanata ng isang aklat na puno ng sakit. Sa mga naunang kabanata, inihalintulad ni Hosea ang Israel sa isang asawang nagtaksil, isang bansang tumalikod sa Diyos para sumamba sa mga diyus-diyosan, humingi ng tulong sa ibang bansa, at nagtiwala sa sarili nitong kapangyarihan. Pero dito, sa dulo, hindi galit ang tono. Panawagan ito. "Manumbalik ka Israel," sabi ng Diyos, hindi bilang pagbanta, kundi bilang paanyaya.

Sinasabi kay Israel kung paano bumalik: dapat sabihin nila ang totoo, na tanggalin ng Diyos ang kanilang kasamaan, at sila ay tanggapin sa habag. Pansinin ang tatlong bagay na tinatanggihan nila sa talata 3: hindi na sila aasa sa Asiria, hindi na sila magtitiwala sa lakas militar (ang "mga kabayo sa digmaan"), at hindi na tatawagin nilang "diyos" ang mga bagay na kanilang sariling ginawa. Ito ang tatlong idolo ng bawat henerasyon: kapangyarihan ng ibang tao, sariling lakas, at mga bagay na nilikha lamang ng ating mga kamay.

Pagkatapos ng pagsisisi, sumasagot ang Diyos sa talata 4-8 na hindi tumutugma sa nararapat. Sinabing gagalingin niya sila kahit sila ang tumalikod. Sinabing malaya niya silang mamahalin dahil nawala na ang kaniyang galit. At pagkatapos, biglang nagbabago ang tono, mula sa isang hukuman patungong hardin. Ang Diyos, tulad ng hamog na dumidilig, gumagawang mamulaklak ang tuyong lupa. Israel ay ihahalintulad sa liryo, sa punong sedar, sa punong olibo, sa mga ubas, sa alak ng Lebanon. Ito ay mga larawan ng buhay, kagandahan, at kasaganaan na hindi kayang gawin ng tao sa kaniyang sarili.

Sa talata 8, si Efraim (isang pangalan para sa Israel) mismo ang magsasabi: "Ano pa ang aking gagawin sa mga diyus-diyosan?" Isa itong pagbabago ng puso, hindi lamang pagbabago ng gawi. At tapos na ang kabanata, at ang buong aklat, na may isang tanong na hindi karaniwang katapusan ng isang aklat ng propeta: sino ang matalino upang maunawaan ito?

Ano ang Kahulugan Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa kung gaano tayo kabuti bago tayo tanggapin ng Diyos. Totoo, tinawag ang Israel na magsisi, pero ang pagsisisi mismo ay hindi ang kondisyon na kumikita ng biyaya. Ito ay ang tugon ng isang tao na naunawaan na kung ano talaga ang kalagayan niya. Ang Diyos ang unang gumalaw. Siya ang nangako ng paggaling, ng bagong pagmamahal, ng bagong buhay, bago pa man ganap na natupad ng Israel ang lahat ng dapat nilang gawin.

Ito ang mahalagang punto: mas marami ang gagawin ng Diyos kaysa sa magagawa ng tao. Hindi lang niya pinapatawad ang kasalanan, ibinabalik niya ang buhay. Ang wika ng talata 4 hanggang 8 ay hindi tungkol sa pagbabalik sa dati, kundi tungkol sa isang bagong pagsibol, isang lupa na dating tuyo, ngayon namumukadkad. Ang Diyos hindi lang nag-aayos, siya ay lumilikha ng bago.

At ang talata 9 ay hindi pagtatapos na walang bigat. Sinasabi nito nang malinaw: ang daan ng Diyos ay matuwid, ang mga taong lumakad dito ay yayaman, ngunit ang mga sumuway ay madadapa. Walang binabalewala ang aklat na ito. Buhay at kamatayan, biyaya at hustisya, magkasamang nagtatagpo sa huling talatang ito.

Ang Tema na Nagdadaloy

Ang paulit-ulit na pattern sa buong Hosea, ang taksil na pagmamahal ng tao at ang tapat na pagmamahal ng Diyos, ay hindi lamang kwento ng Israel noon. Ito ang unang kabanata ng isang mas malaking kwento na natutupad kay Kristo. Sa Bagong Tipan, si Jesus mismo ay ang tunay na tapat na Israel, ang isang sumunod sa Diyos ng buo niyang puso kung saan tayo lahat ay nabigo. At sa krus, kinuha niya ang bunga ng kasamaan na dapat ay tinamasa natin, upang tayo, tulad ng Israel sa Hosea 14, ay tanggapin sa habag, hindi sa kagustuhan natin, kundi sa kagustuhan ng Diyos na magmahal kahit sa panahon ng ating kataksilan.

Ang larawan ng hamog, ng liryo, ng ugat, ito ay tumatugma sa katotohanang paulit-ulit sa Kasulatan: ang tunay na buhay ay nagmumula sa Diyos, hindi sa sariling pagsisikap. Ganito rin ang sinasabi ni Jesus tungkol sa kaniyang sarili bilang puno ng ubas, at tayo ang mga sanga. Wala tayong bunga kung hihiwalay tayo sa kaniya.

Para Sa Iyo

Marahil sa iyong buhay, may mga bagay na hinahanap mong makapagligtas sa iyo, mga bagay na kapareho ng "Asiria" o "mga kabayo sa digmaan" ng Israel: performance, approval ng mga tao, sariling talino, mga sandata na iyong ginawa upang maramdaman mong ligtas ka. Ang tanong ni Hosea 14 ay hindi kung gaano ka mabuti, kundi kung saan ka tumatakbo kapag hindi ka na sapat.

May malaking kaibahan ang pagsisisi mula sa kahihiyan. Ang kahihiyan ay nagtatago at nag-iisa. Ang pagsisisi, sa Hosea 14, ay nagsasalita, nagbabalik, at humaharap sa Diyos na may pag-asang tatanggapin siya. Kung may bahagi ng buhay mo na tinatago mo mula sa Diyos dahil natatakot kang tanggihan ka niya, basahin muli ang talata 4. Sinabi niyang gagalingin niya sila kapag bumalik sila, hindi bago sila bumalik.

Pag-usapan Natin Ito

Anong "Asiria" o "kabayo sa digmaan" ang iyong hinahanap ngayon bilang kaligtasan, sa halip na ang Diyos?

Sa iyong buhay, mas madali bang tumakbo sa kahihiyan o humarap sa Diyos sa tapat na pagsisisi? Bakit kaya ganon?

Manalangin Tayo

Panginoon, madali kaming tumalikod, at mahirap kaming magtiwala. Salamat na hindi mo hinihintay na maging perpekto kami bago mo kami tanggapin. Tulungan mo kaming bumalik sa iyo nang tapat, hindi dahil sa takot, kundi dahil kilala namin ang iyong habag. Gawin mong mamulaklak ang mga tuyong bahagi ng aming buhay. Amen.