Mga Hebreo 12

The Explanation

Isipin mo ang isang stadium na puno ng mga tao. Hindi sila basta mga manonood na nakaupo lang, sila ang mga taong nauna nang tumakbo ng parehong takbuhin, mga taong binanggit na sa Hebreo 11, mga taong nagtiwala sa Diyos kahit hindi nila nakita ang katuparan. Sila ang "napakaraming saksi" na binanggit sa unang talata. Hindi sila nanonood lang para husgahan kung paano ka tatakbo. Sila'y nagpapatunay na posible ang tumakbo hanggang wakas.

Ang manunulat ay hindi nagsasabing madali ang takbuhing ito. May bagahe na kailangang itapon, may kasalanan na kumakapit ng mahigpit. Hindi mo kayang tumakbo ng maayos kung dala mo ang lahat ng bumibigat sa iyo. Kaya ang tingin mo ay dapat nasa isang tao lang: kay Jesus. Siya ang nagsimula ng pananampalataya at siya rin ang magtatapos nito. Ang krus na tiniis niya, kahit alam niyang kahiya-hiya iyon, ay dahil may kagalakang nakatakda sa hinaharap. Kaya kung nahihirapan ka, tingnan mo siya, dahil siya na ang naunang tumiis ng mas mabigat pa.

Pagkatapos, biglang lumipat ang usapan sa disiplina. Hindi ito pambababad ng galit ng Diyos. Ito ay katulad ng isang ama na nagtutuwid sa anak niyang mahal, hindi sa anak na wala siyang pakialam. Ang hirap ng disiplina sa ngayon ay totoo, walang nagsasabing masaya ito. Ngunit may bunga itong kapayapaan at katuwiran para sa mga sanay na dumaan dito.

Mula roon, binabalaan ang mambabasa: huwag hayaang tumubo ang ugat ng kapaitan, huwag tularan si Esau na ipinagpalit ang kanyang pamana para sa isang pagkain, dahil noong gusto na niya itong bawiin, wala na siyang pagkakataon.

Sa huli, may malaking paghahambing. Ang unang bundok, ang Bundok Sinai, ay puno ng apoy, dilim, unos, at tinig na kahit si Moises ay nanginig sa takot. Ngunit ngayon, hindi na iyon ang lumalapit tayo. Lumalapit tayo sa Bundok Zion, sa Jerusalem na nasa langit, sa piging ng mga anghel, sa dugo ni Jesus na nagsasalita ng higit na mabuti kaysa dugo ni Abel. May kaharian tayong hindi nayayanig, kahit yumanig pa ang lupa at langit.

What Does This Mean?

Marami sa atin ang gustong maramdaman kaagad ang resulta. Gusto nating instant ang bunga ng bawat pagsisikap. Pero ang buhay may Diyos ay hindi sprint, ito ay long-distance run. May mga taon na parang wala kang nararamdamang progreso, may mga sandaling gusto mong huminto. Sinasabi ng teksto na normal iyon, at hindi ka nag-iisa dito.

Mahalagang ipahayag din dito na ang hirap sa buhay mo, ang mga pagsubok, ang mga sandaling parang tinutuwid ka, hindi lahat ay parusa. May pagkakaiba ang parusa mula sa disiplina ng isang amang nagmamahal. Ang isang ama na wala nang pakialam ay hindi na aabala pang itama ang anak. Kaya kung nararamdaman mong hinuhubog ka ng Diyos, iyon mismo ang senyales na hindi ka niya kinalimutan.

At may babala rin dito na dapat kilalanin, hindi para takutin ka kundi para gisingin ka: ang kapaitan, ang pagsuko, ang pagpili ng agarang kasiyahan kapalit ng pangmatagalang pangako, ay hindi maliliit na bagay. Si Esau ay hindi biglaang naging masamang tao, isang desisyon lang ang nagsimula nito.

The Common Thread

Ang buong kabanata ay umiikot kay Jesus. Siya ang nagbukas ng daan patungo sa Bundok Zion, isang daan na hindi kailanman nabuksan noon dahil ang Sinai ay bawal lapitan, kahit ng hayop. Ngayon, sa pamamagitan ng dugo ni Jesus, hindi na tayo nasa labas ng bundok na nanginginig sa takot, kundi nasa loob na ng lungsod, kasama ng mga anghel, kasama ng mga taong nagtagumpay na sa takbuhin.

Ito rin ang katuparan ng pangako ng Diyos sa buong kasaysayan: isang kahariang hindi mayayanig. Lahat ng makamundong kaharian, lahat ng sistema, lahat ng maituturing mong matatag sa mundo ngayon, ay maaaring yumanig at bumagsak. Ngunit ang kaharian na dulot ng dugo ni Jesus ay hindi. Iyon ang dahilan kung bakit tayo makakatakbo nang may tiyaga, hindi dahil malakas tayo, kundi dahil matatag ang tinutungo natin.

For You

Sa edad mo, malamang na palagi kang nasa takbuhan na hindi mo pinili: grades, expectations, comparisons sa social media, tanong kung sino ka ba talaga. Ang kabanatang ito ay hindi nagsasabing biglang gagaan ang lahat. Sinasabi nito na may saksi kang mga taong nauna, at may isang taong nasa harap mo, si Jesus, na hindi mo kailangang tularan mula sa malayo lang, dahil kilala mo siya.

Isipin mong tapat ang tanong: ano ba talaga ang bumibigat sa iyo ngayon? Hindi ko tinatanong kung ano ang "tama" sagutin. Baka ito'y takot, baka ito'y galit sa isang taong nasaktan ka, baka ugat ng kapaitan na tumutubo nang tahimik. Huwag mo itong ipagpaliban, dahil ang sinasabi ng teksto ay totoo: ang ugat na hindi binubunot ay lumalaki at nakakahawa sa iba, hindi lang sa iyo.

At kung nararamdaman mong tinutuwid ka ng Diyos sa isang bagay, huwag mo agad itong tanggihan bilang parusa. Baka ito'y pagmamahal na hitsura ng hirap.

Talk About It

Anong "bagahe" o "kasalanang kumakapit" ang kailangan mong itapon ngayon para makatakbo nang mas malaya?

May naranasan ka bang disiplina o pagtutuwid sa buhay mo na sa una'y masakit, pero nang tumagal, nakita mo ang bunga nito? Ano ang naramdaman mo?

Praying Together

Panginoon, salamat dahil hindi ako nag-iisa sa takbuhing ito. Salamat kay Jesus na nauna nang tumiis, na nagbukas ng daan papunta sa iyo. Tulungan mo akong itapon ang bumibigat sa akin, alisin ang ugat ng kapaitan sa puso ko, at tanggapin ang pagtutuwid mo bilang tanda ng pagmamahal, hindi bilang parusa. Ituon mo ang tingin ko lagi sa iyo. Amen.