Jeremias 41

Ang Paliwanag

Ang Jerusalem ay bagsak na. Ang templo ay wasak, ang hari ay bihag, at ang mga naiwan ay isang maliit na natitirang grupo sa Mizpa. Inilagay ng hari ng Babilonia si Gedalias upang mamahala sa lupain. Hindi siya hari, isa lamang siyang lokal na tagapangasiwa na sinusuportahan ng isang bansang mananakop. Hindi maganda ang sitwasyon, ngunit ito ang tanging pagkakataon nila para makabangon.

Pagkatapos, dumating si Ismael na anak ni Netanias. Ang teksto ay nagbibigay ng isang detalye na mahalaga: siya ay "mula sa maharlikang pamilya." Dugong hari. Sa isip niya, siya ang may karapatan, hindi si Gedalias. Kaya dumating siya kasama ang sampung lalaki, at "sama-sama silang kumain ng pagkain doon sa Mizpa." Nakisalo siya. At habang tapos na ang hapunan, tumayo siya at pinatay si Gedalias gamit ang espada, kasama ang mga Judiong naroon at ang mga sundalong Caldeo.

Napakinggan mo ba ang linyang iyon? Kumain sila nang magkasama. Sa mundo ng Biblia, ang paghahati ng pagkain ay isang sagradong bono ng tiwala. Ang bumaligtad sa taong kasalo mo ay isa sa pinakamalalim na kataksilan na maiisip.

At may pangalawang tagpo, na mas nakakadurog. Kinabukasan pa lamang, "walang sinuman ang nakaalam." Dumating ang walumpung lalaki mula Shekem, Shilo, at Samaria. Nakaahit ang balbas, punit ang mga damit, sugatan ang kanilang mga katawan, dala ang mga handog at kamanyang. Mga taong lumuluha para sa nawasak na templo, na naglalakad pa rin patungo sa isang bahay na wala nang bubong. Lumabas si Ismael, umiiyak din, at inanyayahan silang pumasok. Pagpasok nila sa lungsod, pinatay niya sila at itinapon sa isang hukay. Sampu lamang ang nakaligtas, hindi dahil sa awa, kundi dahil sinabi nilang may nakatagong trigo, sebada, langis, at pulot-pukyutan sa kanilang bukid. Bumili sila ng buhay nila sa halagang pagkain.

Ang hukay na iyon ay may kasaysayan. Hinukay iyon ni Haring Asa noong may digmaan, isang tangke ng tubig, isang lugar ng kaligtasan. Ngayon ito ay puno ng bangkay.

Kinuha ni Ismael ang mga natitira sa Mizpa, kasama ang mga anak na babae ng hari, at nagtungo sa mga Ammonita. Ngunit narinig ito ni Johanan na anak ni Karea, tinugis siya, at natagpuan sa malaking lawa ng Gibeon. Nang makita ng mga bihag si Johanan, "labis silang natuwa." Tumakas si Ismael kasama ang walong lalaki. At ang mga naligtas? Nagpunta sila malapit sa Bethlehem, at nagpasya silang tumakas patungong Egipto. Bakit? "dahil sa mga Caldeo. Natakot sila sa kanila."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Walang moral na aral na maganda sa dulo ng kabanatang ito. Walang himala. Wala man lang salita ng Diyos na binabanggit. Ang tanging pagtukoy sa kaniya ay ang "tahanan ni Yahweh" na hindi na naabot ng walumpung peregrino. Kung minsan ay ganoon ang Biblia: honest hanggang sa punto ng pagkasakit.

At iyon ang punto. Ipinapakita ng Jeremias 41 kung ano ang nangyayari kapag ang tao ay nag-aakalang siya ang may karapatan sa kapangyarihan. Ang ambisyon ni Ismael ay nakabalot sa relihiyosong dahilan, dugong hari, karapatan sa trono, pambansang dangal. Umiyak pa siya kasama ng mga umiiyak. Ang pagpapanggap ay bahagi ng armas.

Pansinin din ang huling detalye. Ang mga naligtas ay pinili ang Egipto. Egipto, ang lupain ng pagkaalipin, ang lugar na pinaglabasan ng Diyos sa kanila noong Exodo. Kapag ang takot ang nagmamaneho, tumatakbo ang tao pabalik sa mismong bagay na dapat niyang iwan. Hindi ito kalokohan, may lohika ito. Pero ito ang lohika ng gulat, hindi ng pagtitiwala.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang bagay ang tahi ng kabanatang ito sa mas malaking kuwento.

Una, ang hapag. May isa pang taong kumain kasama ng kaniyang mga kaibigan, at isa sa kanila ay tumayo at nagkanulo sa kaniya. Alam ni Jesus ang lasa ng kataksilan sa isang shared meal. Hindi siya nagdala ng espada. Sa halip, nang isang alagad ang bumunot ng tabak para sa kaniya, pinigilan niya ito. Dito nagsasalubong at nagsasalungat ang dalawang tagpo.

Pangalawa, ang dugong hari. Si Ismael ay may dugong maharlika at pumatay upang makuha ang trono. May isa pang tunay na tagapagmana ng trono ni David, at siya ay namatay upang maibigay ang trono sa iba. Hindi nagkataon na ang kabanata ay natatapos malapit sa Bethlehem, ang bayan na kalaunan ay magiging bayan ng pagsilang ng Tagapagligtas. Sa lugar kung saan ang mga tao, gutom sa pag-asa, ay tumalikod papuntang Egipto, isang araw ay lalabas ang liwanag.

At ang hukay na naging libingan? May isa pang libingan na sa una ay lugar ng kamatayan, at naging bukas at walang laman.

Para Sa Iyo

Tanungin mo ang sarili mo kung sino ang nagmamaneho ng mga desisyon mo: pagtitiwala o takot. Ang takot ay matalinong nagmumungkahi. Sinasabi niyang mag-imbak ka ng plano B, huwag kang masyadong magbukas, tumakas ka bago ka masaktan, o kunin mo ang gusto mo bago kunin ng iba. Ang mga taga-Mizpa ay may kabutihang naisip na ang Egipto ay makatuwiran. Kadalasan ay makatuwiran ang mga takot na desisyon. Kadalasan din ay mali.

At may isa pang bagay. May mga tao sa buhay mo na umiiyak kasama mo pero hindi para sa iyo. Marunong sila ng tamang salita, ng tamang emosyon, kaya nilang makisali sa parehong hapag. Hindi ito paranoia, ito ay pagkakita. Hindi ka kailangang magsara, ngunit sanayin mong makilala ang pagkakaiba ng nagsasalita ng puso at ng gumagamit ng puso.

Panghuli, huwag kang maghintay ng maayos na katapusan bago ka magtiwala. Walang maayos na katapusan ang kabanatang ito. Pero may Diyos na patuloy na nagsasalita sa susunod na kabanata, sa mga taong tumakas na. Hindi siya sumusuko sa mga natatakot.

Pag-usapan Natin

Kailan ka huling nagdesisyon dahil sa takot at hindi dahil sa pagtitiwala? Ano ang naging kinahinatnan nito?

Sa aling paraan mo naging kagaya ni Ismael, na gumamit ng tamang salita o emosyon para makuha ang gusto mo?

Sabay Nating Ipanalangin

Panginoon, may mga kabanata sa Biblia at sa buhay ko na wala man lang magandang katapusan. Hindi ko ito maipaliwanag. Turuan mo akong huwag tumakbo pabalik sa Egipto tuwing natatakot ako. Bigyan mo ako ng katapatan sa hapag ng aking mga kaibigan, at bigyan mo ako ng mata upang makita ang tunay. Salamat po dahil ikaw ay nanatiling nagsasalita, kahit sa mga tumalikod na. Amen.