Jeremias 41

Ang Teksto

Sa ikapitong buwan, dumating si Ismael na anak ni Netanias kasama ang sampung lalaki sa Mizpa, at kumain silang lahat kasama si Gedalias, ang gobernador na itinalaga ng Babilonia. Sa gitna ng pagkain, tumayo sila at pinatay si Gedalias, ang mga Judiong kasama niya, at ang mga sundalong Caldeo. Kinabukasan ay nilinlang at pinatay ni Ismael ang walumpung peregrinong may hawak na handog, itinapon sila sa isang hukay, binihag ang mga naiwan sa Mizpa, at tumakas patungong Ammon nang harangin siya ni Johanan; ang mga naligtas ay nagtungo naman sa dako ng Bethlehem, papuntang Egipto, dala ng takot.

Ang Ubod

May isang bagay na nakakakilabot sa kabanatang ito: wala ni isang pangungusap na nagsisimula sa "Ganito ang sabi ni Yahweh." Sa isang aklat na binabalot ng tinig ng Diyos, biglang tahimik ang langit. Ang naiwan ay ang tunog ng espada, ang bulungan ng pagtataksil, ang iyak ng mga peregrino. At iyon ang punto. Ang pagkabihag ay hindi lamang naganap dahil sa Babilonia; naganap din ito dahil sa kung ano ang nasa loob ng bayan mismo. Nang maalis na ang templo, ang hari, ang lupain, nanatili pa rin ang isang bagay: ang kakayahan ng tao na sirain ang munting biyayang ipinagkaloob sa kaniya. Ang natitirang bayan ay binigyan ng isang mahinang pag-asa sa ilalim ni Gedalias, at sa loob ng dalawang taon ay sinaksak ito ng sarili nilang kamay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang huling talata. Ang bayan ay nagpasyang bumalik sa Egipto. Ito ang exodo na binaligtad: ang mga anak ni Abraham na pinalabas ng Diyos sa Egipto ay bumalik nang kusa, dala ng takot sa mga Caldeo. Ang kasaysayan ng kaligtasan ay hindi isang paakyat na linya; may mga sandali na ang bayan ay lumalakad pabalik sa gapos. At kapansin-pansin kung saan sila huminto: "sa Gerut-quimam na malapit sa Bethlehem." Sa maliit at hindi mahalagang bayang iyon, magsisimula ang ibang kuwento. Mula sa maharlikang lahi ay lumitaw si Ismael, isang prinsipe na naging mamamatay-tao sa hapag. Mula rin sa maharlikang lahi ay lilitaw ang isang Hari na sa hapag ay maghahati ng tinapay at ibibigay ang sarili niyang buhay. Ang parehong lahi, ang magkasalungat na kamay.

Ang Salamin

Nakakain ka na ba kasama ng isang tao na kalaunan ay sumira sa iyo? Hindi ito nangyayari lamang sa mga palasyo. Nangyayari ito sa mga negosyong pinagkatiwalaan sa kapatid, sa mga pamilyang nagkabaha-bahagi dahil sa lupa at mana, sa mga simbahang naghati dahil may isang taong hindi tinanggap ang pagkatalo. Si Ismael ay hindi isang halimaw; siya ay isang taong hindi nakayanan na ang mas mababa sa kaniya ang naupo sa posisyon. Sa loob din natin nakatago ang tinig na nagsasabi: dapat ako iyon. Kapag pinakain natin ang tinig na iyon nang matagal, matututo tayong umiyak nang pakunwari, katulad ni Ismael na lumabas na "naglalakad at umiiyak" upang mas madali niyang mapatay ang mga hindi nag-aakalang may masama. Ang pagkukunwari ay hindi kasalanan ng iba lamang; ito ang huling maskara ng inggit.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Ismael na anak ni Netanias ay tinukoy na "mula sa maharlikang pamilya." Iyon ang susi sa kaniya. Dumugo sa kaniya ang dugo ni David, at ang ideya na isang karaniwang tagapangasiwa ang naghahari sa lupain sa utos ng Babilonia ay hindi niya matiis. Ngunit hindi siya nag-alsa nang bukas at malinaw; kumain siya muna. Sa Silangan, ang pagsalo sa isang hapag ay isang sagradong tipan ng pagtatanggol. Ginamit niya ang kabanalang iyon bilang sandata. At kapag nagsimula na ang dugo, hindi na ito humihinto: mga sundalo, mga peregrino, mga kababaihan, mga bata, mga eunuko, lahat ay ginawang pantawid sa Ammon. Kapag naligaw ang ambisyon sa karangalan, lahat ng tao ay nagiging kasangkapan. At nang mabigo siya, tumakas siya kasama ang walong lalaki: pinuno na walang bayan, prinsipe na walang trono.

Konteksto

Ito ay mga 586 han