Joel 2

Ang Paliwanag

Nagsisimula ang kabanata sa tunog ng trumpeta. Hindi ito panimula ng isang pista kundi hudyat ng panganib: "Hipan ninyo ang trumpeta sa Zion… sapagkat dumarating ang araw ni Yahweh." Isang salinlahi ang nakaranas ng napakalaking salot ng balang na tumupok sa buong lupain, at ginagamit ni propeta Joel ang larawang iyon upang ilarawan ang isang mas malaking bagay pa: isang hukbo na sumusugod, hindi nagtutulakan, hindi nawawala sa hanay, umaakyat sa pader, pumapasok sa bintana na parang magnanakaw. Nauuna sa kanila ang apoy at naiiwan sa likuran ang wasak na ilang. Ang lupain na dating parang hardin ng Eden ay nagiging disyerto.

At saka may isang linya na hindi madaling lunukin: "Pinalakas ni Yahweh ang kaniyang tinig sa harap ng kaniyang hukbo." Hindi ito nangyayari sa likod ng likod ng Diyos. Ang tanong sa dulo ng talata 11 ay bukas at nakakatakot: "Sino ang makaliligtas dito?"

Pagkatapos ay dumating ang pinakamahalagang salita sa buong kabanata: "Gayon pa man." Sa gitna ng paglalarawan ng paghatol, nagsalita ang Diyos: "Manumbalik kayo sa akin nang buong puso." Hindi lamang panlabas na pagluluksa: "Punitin ninyo ang inyong puso at hindi lamang ang inyong mga kasuotan." Sa lumang kultura, pinupunit ng tao ang kaniyang damit bilang tanda ng matinding kalungkutan. Sinasabi ng Diyos: huwag lang ang tela, ang puso.

Kaya may pangalawang tunog ng trumpeta, ngunit ibang layunin na ngayon. Hindi hudyat ng digmaan kundi tawag sa pagtitipon. Lahat ay tinatawag: mga matatanda, mga bata, maging ang mga sanggol, maging ang mga ikakasal na dapat sana ay nasa kanilang piging. Walang nakaupo lang sa gilid.

At sumagot ang Diyos. "Si Yahweh ay masikap para sa kaniyang lupain at naawa sa kaniyang mga tao." Nangako siya ng butil, bagong alak at langis. Nangako siya ng isang linyang hindi mo malilimutan: "Ibabalik ko sa inyo ang mga taon ng mga pananim na kinain ng napakaraming nagliliparang mga balang." At higit pa: "Ibubuhos ko ang aking Espiritu sa lahat ng laman." Hindi lang sa mga propeta at hari. Sa mga anak na lalaki at babae, sa mga matatanda, sa mga kabataan, maging sa mga utusan. At ang pangako sa dulo: "Ang lahat ng tatawag sa pangalan ni Yahweh ay maliligtas."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Madaling itapon ang unang kalahati ng kabanatang ito bilang isang lumang bangungot. Huwag. Sinasabi nito ang isang bagay na tinatanggihan ng ating panahon: may bigat ang katotohanan. Hindi neutral ang Diyos sa kasamaan. Kung ang Diyos ay walang pakialam sa nangyayari sa mundo at sa iyong puso, hindi siya mabuti, tamad lang siya.

Ngunit tingnan mo kung ano ang sinasabi ng Diyos tungkol sa kaniyang sarili sa gitna mismo ng paghatol: "mapagbigay-loob at maawain, hindi madaling magalit, sagana sa pagmamahal." Hindi ito dalawang magkaibang Diyos. Iisa siya. Ang parehong tinig na nagpapayanig sa lupa ang nagsasabing manumbalik ka.

Pansinin din ang talata 14: "Sinong nakakaalam? Marahil ay manumbalik siya at mahabag." Hindi ito bargaining. Hindi mo mabibili ang awa ng Diyos sa pamamagitan ng sapat na pagsisisi. Ang biyaya ay biyaya nga dahil hindi mo ito kayang pilitin. At gayunpaman, ang Diyos na iyon ay sumagot. Hindi dahil sapat ang kanilang luha, kundi dahil ganoon siya.

Ang Pangunahing Hibla

Ang mga huling talata ng kabanatang ito ay muling narinig sa Jerusalem, mga daang taon pagkatapos ni Joel. Nang bumaba ang Espiritu Santo sa mga alagad, sinabi ni Pedro sa maraming tao: ito ang sinabi ni propeta Joel. Ang pangakong "ibubuhos ko ang aking Espiritu sa lahat ng laman" ay hindi isang metapora. Nangyari ito.

At ang tanong sa talata 11, "Sino ang makaliligtas dito?", ay may sagot na may mukha. Sa krus, sa katanghaliang tapat, dumilim ang araw. Ang araw ng Panginoon, ang buong bigat nito, ay bumagsak sa isang tao, at hindi siya tumakas. Doon nagtagpo ang hatol at ang awa sa iisang lugar.

Kaya ang talata 32 ay hindi lang pangarap: "Ang lahat ng tatawag sa pangalan ni Yahweh ay maliligtas." Wala itong maliit na letra sa ibaba. Walang listahan ng mga kwalipikasyon.

Para Sa Iyo

Marami sa atin ang eksperto sa pagpunit ng damit. Alam nating gawin ang tamang mukha: sa bahay, sa eskwela, sa youth group, sa screen. May bersyon ka na maingat na inayos para makita ng iba, at may bersyon ka na alam mo lang. Ang tawag ni Joel ay hindi gumawa ng mas magandang bersyon. Ang tawag ay punitin ang puso, ibig sabihin, huminto sa pagpapanggap sa harap ng Diyos, kahit isang beses lang.

At may isang pangako rito para sa mga nakakaramdam na huli na ang lahat: "Ibabalik ko sa inyo ang mga taon." Hindi sinabi ng Diyos na hindi naman totoo ang mga nasayang na taon. Kinilala niya ang pinsala. At sinabi niyang kaya niyang magbigay ng bago.

Ang hamon: maglaan ng isang oras na walang telepono. Isulat sa papel ang isang bagay na tinatago mo sa Diyos, ang bagay na hindi mo sinasabi sa panalangin dahil mas gusto mong huwag itong pag-usapan. Pangalanan mo ito nang tapat, walang pampaganda. Pagkatapos, sabihin mo sa kaniya. At kung may kayang tumanggap ng katotohanang iyon nang hindi ka iniiwan, isang matandang Kristiyano o isang kaibigang tapat, sabihin mo rin sa kaniya. Ang pagtitipon sa Joel ay hindi personal na proyekto. Sabay-sabay silang lumabas sa kanilang mga silid.

Pag-usapan Natin

Kailan ka huling nagpanggap sa harap ng Diyos, at ano ang natatakot kang mangyari kung titigil ka?

Kung totoong hindi neutral ang Diyos sa kasamaan, ano ang ibig sabihin nito para sa mga bagay na pinapayagan mo sa sarili mo?

Manalangin Tayo

Panginoon, hindi ko kayang harapin ang iyong liwanag mag-isa. Ngunit sinabi mong manumbalik ako nang buong puso, kaya heto ako, kasama ang lahat ng hindi ko ipinapakita kaninuman. Punitin mo ang puso ko kung kailangan. Ibuhos mo ang iyong Espiritu sa akin. Ikaw ang tinatawagan ko, at ipinangako mong hindi mo ako ipagtatabuyan. Amen.